Foto bij ¤032¤

Oeh, wat gaat er allemaal gebeuren in dit stukje? (;

Voor trouwens verder in het verhaal, er komt dus 16+ in voor (Niet in komend(e) stukje(s)), maar ik zou graag willen weten... Heftig / gedetailleerd of mag dat minder? (; Ik wil het namelijk even peilen onder mijn lezers.
Ik ben soms nogal een perv. (;

"Gelukkig is het niet zo erg, de wonden zijn binnen een aantal dagen dicht en over ongeveer twee weken geheel verdwenen." Ik liep met Thomas door de lobby van het hotel, op weg naar de bar waar we wel een drankje konden gebruiken.
"Gelukkig is hij niet echt bij je weten te komen, hij zag er echt uit alsof hij je wou vermoorden."
Zuchtend schudde hij zijn hoofd. "Wat dat betreft heeft Jonathan je leven gered."
Wauw, hoe iemand ook maar zo makkelijk iemands levend redde door die tegen de grond te drukken.
Maar ik wist dat Thomas gelijk had, als Jonathan niet als een pantser over me heen had gehangen dan was het nu nog veel erger geëindigd dan enkel wat glasscherven in mijn schouder die er makkelijk uit waren gehaald.
"Ik moet hem bedanken." Murmelde ik toen ik besefte dat ik dat nog niet gedaan had sinds het gehele gebeuren, zelfs niet toen we met z'n allen de ziekenpost verlaten hadden .
Thomas knikte, maar leek daar niet echt al te blij mee en hij bleef even staan toen hij de desbetreffende persoon aan de bar zag zitten waar wij naar op weg waren.
"Ik ga wel naar mijn kamer, klop je aan als jij gaat slapen? Dan voel ik me een stuk geruster." Zijn ogen weken niet van Jonathan af terwijl hij dit zei en ik stemde snel in.
Inmiddels wist ik ook dat Thomas zijn kamer op de zevende verdieping zat en dan precies onder de mijne, al heeft hij niet gezegd of hij me ook rond kon horen lopen of niet.
Hij drukte een kus op mijn wang voor hij steeds achterom kijkend richting de liften liep, waar hij uiteindelijk helemaal uit het zicht verdween toen diens deuren dichtschoven.
Met nog een adem teug om mijn moed bij elkaar te rapen stapte ik vervolgend op Jonathan af.
"Hey." Was het enige wat uit mijn mond kwam en ik kon mezelf wel voor mijn hoofd slaan om zoiets simpels te zeggen terwijl ik juist mijn dank wil betuigen.
"Celia." Mijn naam rolde met een geschokte bezorgdheid van zijn lippen af terwijl hij in een waas zijn vingers uitgestoken had en die voorzichtig over het verband van mijn schouder heen lieten glijden. "Hoe gaat het nu?"
"Wel goed, ze hebben me pijnstillers gegeven, dus af en toe voel ik me een beetje wazig."
Ik vertelde hem de rest van wat ik net met Thomas besproken had, dat de wond waarschijnlijk binnen twee weken zo ongeveer wel genezen moest zijn en dat er dan nog hoogstens een aantal weken voorbij zouden gaan voor ze onzichtbaar waren.
"Hoe gaat het met jou? Ik heb nog helemaal niet gevraagd hoe het eigenlijk met je rug gaat."
Hij lachte even pijnlijk. "Het gaat goed, ze zeggen dat het misschien voor een tijdje blauw blijft maar de pijn is weggetrokken, misschien komt dat doordat ze me ook iets gegeven hebben."
Daar was ik blij om, dat hij er niet zo veel last meer van had.
Jonathan liet zijn vingers na een aarzeling van mijn verband af glijden naar een tasje dat hij bij zich had. "Ze hadden je dit nog willen geven, maar het liep dus allemaal.... verkeerd."
Hij haalde het doosje dat ze me eerder ook al gegeven hadden met de ketting daarin en even ontsnapte er een lach aan mijn lippen.
Ze had me inderdaad gezegd dat ik die de volgende keer kreeg.
"Wil je me helpen het om te doen?"
"Maar natuurlijk." Hij schoof mijn haar aan de kant en sloot de sluiting achter mijn nek.
Maar waar ik me vooral van bewust was, was zijn gezicht die daardoor dichterbij gekomen was en zijn ogen haakten zich in de mijne zoals hij de laatste tijd zoveel gedaan had, sinds FanLove.
"Zo." Langzaam week hij weer van me af. "Hij staat je prachtig."
Mijn mond werd droog en ik draaide me naar de barman en bestelde een glas zoete witte wijn om me ook maar even van Jonathan af te kunnen zonderen.
Want met die blik in zijn ogen bestaat er geen enkele kans dat ik me normaal kon bedanken.
"Bestel ook maar een drankje, ik betaal het." De woorden waren sneller over mijn lippen heen dan ik gedacht had en waren bedoelt als een hulpmiddel voor het opstapje naar mijn dankbetuigingen.
"Waaraan heb ik dit te danken?" Met een glimlach bestelde hij een drankje waarna hij zich naar me omdraaide, waardoor de woorden weer in mijn keel bleven steken.
"Omdat, wel..." Hoewel ik de woorden haarfijn in mijn hoofd had zitten leken ze er maar niet uit te willen komen. "Omdat..." En zucht rolde over mijn lippen terwijl ik in een waas naar hem toe boog en een kus op zijn wang drukte, wat hem zo verrast kreeg dat ik de woorden eindelijk over mijn lippen kreeg terwijl ik weer van hem vandaan week . "Bedankt voor het redden van mijn leven ongeveer twee uur geleden en ook nog dat je zo moedig was om het voor me op te nemen twee weken geleden met die maffia."
"Geen dank." De woorden kwamen hees en zacht van zijn lippen af wat me ervan moest weerhouden om op mijn lip te bijten.
Hoe kreeg hij het toch voor elkaar dat hij met enkel een verandering in de toon van zijn stem me zo warm kreeg van binnen?
"Ik...Ik heb echter geen idee hoe ik je echt moet bedanken."
"Me een keer uit eten nemen is een goed begin."
Verschrikt keek ik op recht in de blauwe ogen van de man naast me, ik had me niet gerealiseerd dat ik de woorden ook daadwerkelijk zo hard gezegd had dat hij ze had kunnen horen.
"Eh, oké." Al stamelend probeerde ik mezelf weer bij elkaar te rapen. "Al weet ik niet of het echt een heel chic eettentje word."
Hij grinnikte. "Verras me maar, mij maakt het niets uit zolang ik er maar met jou ben."
Mijn keel voelde te droog aan om ook maar verder te praten, dus excuseerde ik me bij hem. "Ik ga even naar Thomas toe, we zouden nog weer bij kletsen over de afgelopen tijd, door alle drukte hebben we daar niet echt de tijd voor gehad." En dat was nog niet eens zozeer gelogen, ik had Thomas echt relatief weinig gesproken de afgelopen tijd.
Mijn voeten brachten me naar de lift toe en de deuren gleden automatisch voor me open alsof ze me al verwelkomden en met de adrenaline door mijn lichaam heen gierend had ik het knopje naar de zevende verdieping ingedrukt, de verdieping van Thomas.
Met een tingelend geluid gleden de deuren dicht, maar op het laatste moment schoten ze weer open en kwam Jonathan de lift in stappen.
Shit, shit, shit.
'Oké Celia, cool en kalm blijven.'
Ik merkte dat hij geen knopje ingedrukt had, dus besloot ik daar maar over te beginnen.
"Naar welke verdieping ga je?" Mijn stem klonk hees en verraadde meer dan ik wilde.
Hij was dan eerst ook even stil voor hij antwoordde. "De achtste."
"Oké." En zonder iets te zeggen drukte ik het knopje voor acht in.
Het vreemde gevoel in mijn onder maag dat ik al had werd verergerd toen de lift in beweging kwam en ik leunde met mijn rug tegen de liftmuur aan.
Verdieping één.
De deuren bleven dicht en de lift gleed verder omhoog.
Verdieping twee.
"Celia?"
"Ja?" En ik beging de fout om naar hem op te kijken.
Zijn ogen gloeiden als withete vlammetjes terwijl hij zich naar me toedraaide. "Excuseer me."
En voor ik het wist stond hij tegenover me, had hij zijn handen aan beide kanten van mijn lichaam neergezet tegen de achterwand van de lift en had hij zijn lippen op de mijne gedrukt.

Reacties (2)

  • katl1

    Snel verder please!!!!!

    4 jaar geleden
  • Jarnsida

    WOEHOEHOE GO JONATHAN ! Thomas zal dit niet zo leuk vinden, maar ik vind het prima, meer dan prima zelfs haha
    Ps voor mij hoeft het allemaal niet zo heftig

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen