Foto bij Hoofdstuk 11

Met dank aan Dafne:
nieuw stukjee

ik wil nog een cover voor deze story, is dr iemand die tijd over heeft?
Anders doe ik het gewoon zelf, maar ik heb het erg druk
Voor foto's: stuur maar ff pb

Enjoyy

Ik ben nooit zo blij geweest als ik een presentatie voor de klas moest houden, maar dit was duizend maal erger. Ik loop het kleine trapje op vlak voor de rode gordijnen waar ik straks langs moet. Zenuwachtig friemel ik met mijn haar. Als ik zie dat er dan klitten in ontstaan, houd ik er gauw mee op. Mijn handen glijden naar mijn hals en mijn vingers klemmen zich om het kleine vogeltje. Het kleine beetje van thuis. De lampen gloeien fel en licht. Ik durf mijn zweterige handen niet aan mijn jurk af te vegen omdat ik bang ben dat dat hem helemaal zou verpesten.
‘En dan nu, uit district 11, Lucy Linger!’ Caesars stem klinkt door de luidsprekers. Ik haal diep adem en loop met elegante stappen naar voren. Caesar heeft zijn hand uitgestoken en ik schud hem hartelijk. Hij is zo aardig om zijn hand hierna niet gelijk aan zijn pak af te vegen.
‘Zo Lucy. Het Capitool. Wat heeft nou het meeste indruk gemaakt?’ Caesar kijkt me verwachtingsvol aan. Ik pijnig mijn hersenen opzoek naar het antwoord. Het licht weerkaatst fel op Caesars haar. Dan weet ik het.
‘Nou om eerlijk te zijn, hebben jullie en enorme indruk op me gemaakt. Zeg nou zelf, jullie zien er toch fantastisch uit?’ Ik gebaar naar de zaal. Caesar lacht en het publiek gilt opgewonden en applaudisseert hard.
‘Dankje dankje,’ Caesar pinkt een traantje weg. ‘Maar Lucy,’ zijn stem wordt weer serieus en hij kijkt me aan. ‘Toen je verscheen op de openingsceremonie zag je er al prachtig uit, maar toen je zo oplichtte in het donker! Mijn hart stond echt even stil. Wat vond je van dat geweldige kostuum?’ Ik lach en mijn ogen zoeken Minka.
‘Ik vond het geweldig. Het was het allermooiste kostuum dat ik ooit had gezien. Ik kon gewoon niet geloven dat ik dat mocht dragen!’ Minka glimlacht, en ik lach terug.
‘En dan nu. De trainingsscore. Een tien! Wat ge-wel-dig! Kun je een tipje van de sluier oplichten over wat daar in hemelsnaam gebeurt is?’ Aarzelend kijk ik naar de Spelmakers.
‘Ehm… Ik denk dat ik een licht in de duisternis was.’ De camera’s zwenken onmiddellijk naar de Spelmakers die hard lachen en knikken terwijl ze hun buik vasthouden.
‘Ik mag er zeker niets over zeggen?’ vraag ik. De Spelmakers knikken en eentje roept dat dat inderdaad zo is.
‘Nou je hoort het.’ Ik wend me weer tot Caesar. Die trekt een zielig gezicht waarna hij het gesprek op mijn jurk brengt.
‘En ook deze is weer schitterend! Maar zeg eens, zit hier een verhaal achter?’ Caesar kijkt me doordringend aan. Ik knik instemmend.
‘Ja. De vogeltjes zijn kleine spotgaaien. ’s Avonds als we klaar zijn met werken in de boomgaard, zie ik altijd als eerste de vlag die aantoont dat de werkdag voorbij is, omdat ik meestal het hoogst in de bomen zit. Ik heb daarvoor een melodietje bedacht dat ik dan zing. De spotgaaien nemen het deuntje over en dat klinkt dan door de hele boomgaard. Zo weet iedereen dat we klaar zijn en weer naar huis mogen.’ Caesar knikt.
‘Zou je, zou je dat voor ons willen zingen? Zou je ons het plezier willen doen?’ Caesars stem klinkt bijna smekend en het komt niet eens in me op om te weigeren. Ik knik en Caesar doet een stapje naar achteren en lacht in de camera. Ik open mijn mond en zing met een zachte, heldere stem het vijftonige deuntje. Dat me doet denken aan thuis. Mooie herinneringen schieten langs mijn ogen. Een brok vormt zich in mijn keel als ik terug denk naar alle mooie zomer dagen met mijn familie. Ik kan de spotgaaien zelfs horen antwoorden.
Maar ik hoor de spotgaaien echt. Verbaast open ik mijn ogen waarvan ik niet eens had gemerkt dat ik ze had dichtgedaan. In prachtig hoog vogelgefluit wordt mijn deuntje herhaalt. En nog eens. Dan maakt één vogeltje op mijn jurk zich los van de stof. Hij kwettert hoog en helder het deuntje nog eens waarna hij wegvliegt het publiek in. Mijn ogen worden groot van verbazing. Nog een vogel maakt zich los, en nog een. Binnen een paar seconden klinkt er een hele symfonie waarin mijn deuntje op de mooiste wijze herhaald wordt. De zwerm vogels onttrekt me even van het zicht van heel Panem. De hele zaal is gevuld met vogelgekwetter. Nu wordt de zwerm om me heen al wat minder dicht en het gefluit neemt af. Het laatste vogeltje verdwijnt, en een stilte vult de zaal. Dan breekt er een orkaan aan bewonderingen los. Ademloos kijk ik naar mijn jurk. Nu de vogels weg zijn is er een netwerk van prachtige taken en bladeren onthuld. Het glanzende, romige wit ziet er prachtig uit tussen al dat groen. De zoemer gaat, en als in een droom neemt Caesar afscheid en wenst me succes.
Als Martens interview begint, ben ik er nog steeds niet helemaal bij. Zwijgend kijk ik naar het grote scherm zonder iets te zien. Mijn gedachten dwalen af. Naar thuis.
Minka helpt me uit mijn jurk. Ik zet een lach op en bedank haar. Ze wuift het achteloos weg.
Eenmaal in bed val ik als een blok in slaap. Hij is gevuld met vredige dromen en herinneringen en verlangens.

Reacties (3)

  • Fem

    Wauw, echt zo goed geschreven dit! Snel verder xx

    6 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Ik wl ook zo'n jurk!

    6 jaar geleden
  • bloemenkroon

    Alweer erg leuk
    Ik ben echt dol op je schrijfstijl
    Ikzelf kan geen covers maken
    Maar ik ken wel iemand die dat denk ik wil doen
    Ze heet:
    DreamerN
    Hier is een link naar haar coverstore
    http://www.quizlet.nl/forum/topic.php?tid=171563

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen