Hoofdstuk 28




~ In het diepste van mijn ziel
ben ik eenzaam en fragiel
maar ik staar de wereld aan
als een winnaar
en het leven lacht me toe
bij om het even wat ik doe
elke keer zal ik er staan
als een winnaar
maar soms voel ik me zo klein
wil ik iemand anders zijn ~
Yasmine, Porselein

Jane POV

Luid applaudisseer ik voor mijn collega’s. Ze hebben net de laatste voorstelling gespeeld van deze musical. Alle acteurs krijgen bloemen en net zoals bij de première neemt Carl, de regisseur opnieuw het woord. “Eerst en vooral wil ik jullie, het publiek, bedanken voor jullie massale komst. We hebben weer tal van shows uitverkocht en we hebben niets dan lovend commentaar gekregen. Dan wil ik ook alle spelers bedanken en iedereen die achter de schermen werkt.” Jessica neemt mijn hand vast en trekt me mee naar de zijkant van het podium. Ik ben te geschrokken om tegen te werken. “Om af te sluiten wil ik nog een warm applaus vragen voor Jane Collins. Zij vertolkte in de eerste opvoeringen de rol van Anna.” Het publiek begint te klappen en Carl wenkt me het podium op. “Zoals je kunt zien is Jane in blijde verwachting.” In de rode jurk die ik draag kun je inderdaad goed mijn ronde buik zien. “Wij zouden geen goede collega’s en vrienden zijn, als we niet iets speciaal voor haar geregeld zouden hebben.” zegt Carl terwijl hij een arm om mijn schouders legt. Iemand van de crew komt het podium op met een groot houten hobbelpaard. Het is verpakt in doorzichtig pakpapier, daardoor zie ik dat er nog rompertjes, luiers… inzitten. “Jane, speciaal voor jou.” fluistert Carl in mijn oor. Ik bedank Carl en de persoon van de crew en neem het cadeau dankbaar aan. Op één van de rompertjes staat: ’Future musical star.’ De zaal applaudisseert.

“Groepsknuffel!” roept iemand eenmaal we allemaal backstage staan. Bijna meteen word ik omgeven door een twintigtal lichamen. “Het is echt veel te lang geleden dat we elkaar nog hebben gezien.” zegt één van mijn medespelers. “Oh Laura, echt veel te lang.” zeg ik eens we bij elkaar staan. “Je moet bijna bevallen zeker?” Ik knik. “Nog een kleine maand.” Ik voel dat de baby begint te schoppen en wrijf zachtjes over mijn buik. Als ik niet beweeg of even stil zit, begint die kleine in mijn buik heel erg te bewegen. Dan helpt wrijven wel, maar meestal moet ik een beetje rondwandelen. Op zich heb ik er geen probleem mee, maar ’s nachts is het wel lastig. “Spannend.” zegt Laura. Laura heeft zelf een zoontje. “Ja, zeg dat wel.” “Toen ik zwanger was keek ik er zo naar uit om mijn kleine mannetje in mijn armen te kunnen houden.” Ik glimlach, ik weet goed wat ze bedoelt. Maar bij mij gaat dat ook wel gepaard met angst. “Ik zou zo graag nog een tweede hebben, maar Josh wil niet.”
“Oh, dat is wel jammer. Misschien als Jake wat ouder is? Mijn moeder heeft altijd maar één kind gewild, maar toen ik acht was, heeft ze toch beslist dat ze nog een kind wilde.”
“Dus er is misschien nog hoop.” lacht Laura. “Laat je me iets weten als het kindje er is?” vraagt ze. “Ja, natuurlijk. Ik laat jullie allemaal iets weten.”
“Heb je eigenlijk iemand die met je mee gaat tijdens de bevalling?” vraagt Laura nadat het even stil was tussen ons tweeën. “Misschien mijn zus.” “Jessica? Is ze daar niet nog te jong voor?” Ik haal mijn schouders op. “We zullen wel zien.”

Harry POV

We zijn op weg naar het laatste concert van deze tour in Sheffield. We zijn meteen achter het concert in Newcastle doorgereden. Ik weet niet precies waarom, maar het kan me eigenlijk toch niet zoveel schelen. De andere vier zijn al gaan slapen, maar ik zit nog aan het tafeltje een cadeau voor Jane en de baby te verpakken. Voor het concert in Newcastle waren Liam en ik nog even de stad ingetrokken en daar heb ik een cadeautje gekocht voor Jane en voor de baby.
Na tien minuten is het me eindelijk gelukt om de beide verrassingen te verpakken. Want als er iets is dat ik echt niet kan, dan is het dingen verpakken. Ik moet zeggen dat het deze keer redelijk gelukt is. Een gaap verlaat mijn mond en ik beslis om toch ook maar te gaan slapen. Met het cadeautje in mijn hand sta ik op. De bus neemt plots een scherpe bocht waardoor ik bijna voorover val. Ik kan mezelf nog net rechthouden, maar het cadeautje valt wel. Ik wil me bukken om het cadeautje van de grond te nemen, maar dan komt de bus met een harde smak tot stilstand. Nu kan ik mijn evenwicht niet meer houden. Ik kom hard neer op mijn linkerarm. Dit kan niet veel goeds betekenen, want niet veel later voel ik hoe de bus op zijn zijkant beland.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Helloooo,
Oeh, spannend.

Ik ga vanavond niet naar One Direction in Brussel. Jullie wel?
Laat me zeker weten hoe het geweest is! Ik wil alle details!

LUFU

Reacties (1)

  • FrannieSuggy

    Ahoh....
    Het was zoooooo geweldig,n

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen