Foto bij Uno

Hee Cara-lovers (zo heten jullie bij deze)!
Het is maandag, wat betekent dat vandaag het allereerste hoofdstukje online komt (deze dus)!
Ik hoop dat jullie het leuk vinden!
PS. Elke maandag komt een nieuw hoofdstukje

Ik woonde nu al enkele weken bij de jongens in Brooklyn. Ik had wel de kleinste kamer van ons vieren, maar nog steeds was het groot genoeg. Er stond een tweepersoonsbed in, een bureau, twee stoeltjes met een bijzettafeltje en ik had zelfs een inloopkast! Dat was echt de kers op de taart. Mijn kamer had ik helemaal versierd met kerstlampjes en foto's van mij en mijn vrienden, maar ik wist zeker dat er nog veel foto's kwamen met de jongens. Ik begon ze echt te mogen en zij mij ook. Ze begonnen zelfs aan me te wennen en dat was nog bijna niemand gelukt. Jason was de sportieve van het stel, Nate de charmeur en Finn het schatje. Finn was meer de vader des huizes, hij verzorgde het eten en het huishouden. De jongens hadden alle drie iets wat hen onderscheidde, maar toch waren ze hetzelfde. Dat klonk heel dromerig en zweverig, dat was het ook wel een beetje, maar het was de waarheid. Alle drie hielden ze van voetbal en als iemand advies nodig had kwam het ook altijd op hetzelfde neer.
'Dus wat ga je vandaag doen, Care?' vroeg Finn me. Care, het was mijn bijnaam en de jongens hadden die al snel overgenomen.
Ik keek op van mijn MacBook. Ik was net de aflevering van Pretty Little Liars aan het terugkijken, want die had ik dinsdag gemist. 'Ik weet het eigenlijk nog niet. Ik heb geen fotoshots vandaag, dus ik ben vrij. Maar om op je vraag terug te komen, ik denk dat ik naar Central Park ga,' zei ik.
'Care! Mag ik mee?' vroeg Jason en kwam de kamer in gerend. Jason was de sportiefste van ons, dus ik kon al wel ruiken wat hij wilde gaan doen. 'Omdat ik wilde gaan hardlopen en nu jij ook naar Central Park wilt, kunnen we samen gaan,' zei hij. Jason had zijn hardloopkleding al aan.
'Yeah sure, maar je weet dat ik niet zo'n goede conditie heb al jij,' zei ik en Jason lachte. 'Ik dacht dat de conditie van modellen vergelijkbaar was met die van topsporters,'
Ik schudde mijn hoofd. 'De meeste modellen ja, maar ik niet. Maar ik ga wel mee, alleen kan ik niet beloven dat ik het volhoud,'
Jason lachte. 'Oké Care, maar je moet wel even omkleden,' zei hij en trok Finn mee naar buiten, zodat ik mezelf kon omkleden naar een sportievere outfit. Aan Jason's opmerking had ik wel door dat ik iets sportievers aan moest, want mij skinny jeans met een zwart shirt was dan toch niet sportief genoeg naar Jason's maatstaven. Dat kon ik opzich wel begrijpen, want zo vrij kon ik me niet bewegen in deze jeans. Dus sloot ik mijn kamerdeur en pakte een sportbroekje met een knalroze sport-bh. Het was lente en dat betekende dat het hartstikke warm was in New York, dus ik kon makkelijk in een shortje en sport-bh naar buiten. En het was ook nog eens super lekker weer vandaag met de zon die al de gehele ochtend scheen. Ik bond mijn blonde haren in een hoge staart en deed mijn nikes aan. Ik zuchtte en liep mijn kamer uit, richting de huiskamer. Jason stond al ongeduldig met zijn voet te tikken dat het allemaal te lang duurde.
'Ik ben klaar,' meldde ik.
Finn was cakejes aan het bakken. 'Veel plezier!' zei hij vrolijk en ging verder met zijn beslag.
Jason en ik liepen naar buiten richting Central Park. Het park was hartstikke dichtbij, ik kon vanuit mijn kamer uitkijken over het park. Het was een prachtig park, naar mijn mening een van de mooiste ter wereld.
'Care?' vroeg Jason me toen ik niet reageerde.
'Uh ja?'
'Kom je? Ik heb al wel drie keer je naam gezegd en je reageerde niet,'
Ik knikte en versnelde mijn pas om mijn blonde vriend bij te kunnen houden. We jogden in een rustig tempo op de paden van het park. Op dit tempo kon ik het nog wel een half uur volhouden. Maar natuurlijk had Jase door dat dit me wel makkelijk afging, dus zette hij een tandje bij. 'Jason!' zei ik en probeerde hem bij te houden. Ik keek naar mijn voeten en beval ze sneller te gaan. Kom op voeten, jullie kunnen dit!
Opeens voelde ik dat ik tegen iets aanliep en viel achterover op mijn kont.
Ik zuchtte en keek tegen wat ik aangelopen was. Nou ja, ik kon beter zeggen wie. Het was een jongen. Natuurlijk, want ik kon nooit eens tegen een meisje aanlopen. En om daar nog iets bij te doen, was hij ook nog eens knap. Ge-wel-dig.
'Sorry, gaat het?' vroeg hij vriendelijk aan me. Het viel me nu pas op dat hij een milkshake vast had gehad en dat die milkshake nu over mijn shirt gegooid was,
Ik knikte en de jongen bood me z'n hand aan, zodat hij me omhoog kon trekken. 'Wel, ik drink liever een milkshake dan er eentje te dragen, maar het gaat,'
'Het spijt me echt heel erg,' zei de jongen nog een keer.
Ik glimlachte naar hem. Cute guy alert! Ja, hij was officieel goed gekeurd. Een echte gentleman, knap en niet arrogant. Ik pakte zijn hand aan en liet me omhoog trekken. 'Het maakt echt niet uit, het is niet het vieste wat iemand ooit over me heen heeft gegooid,' flapte ik eruit. Waarom zei je dat, Cara? Nu vindt hij je vast een freak! De jongen lachte licht en glimlachte vervolgens.
'Care!' riep Jason vanaf een afstandje.
Ik zuchtte. 'Sorry, ik moet gaan. Nogmaals bedankt,'
De jongen zwaaide nog kort toen ik naar Jason toe jogde.

Reacties (3)

  • GusWaters

    Leuk Leuk leuk en weet je wat nog leuk is of beter gezegd wie: Finn.
    Ik ben een Fara of Cinn shipper!!
    Haha oke sorry.
    Ik wil ook iemand zoals Finn en bij mij zouden er ook wel mooie jongens met milkshakes tegen me aan mogen botsen.
    KUDO OFCOURSE

    7 jaar geleden
  • LarryNiam

    Leuk hoofdstukje:D

    7 jaar geleden
  • Blackinnon

    Ik vind Finn zo'n schatje!
    En serieus? 'Wel, ik drink liever een milkshake dan er eentje te dragen, maar het gaat,' Deze is zo geniaal *lachende emoij smiley met tranen*

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen