Dimitri probeerde me uit evenwicht te brengen terwijl hij me terug de tuin in duwde, maar dit lukte hem amper. Hij ging weer terug de centrale kamer in, en ik rende bijna achter hem aan, maar hield mezelf tegen met een soort glazen wand bij de deuropening. Ik liep niet verder dan daar, maar dat weerhield me er niet van om van alles te schreeuwen.
      'Je had ze uit de weg moeten houden en zien wie er dan de sterkste was geweest, lafaard!' schreeuwde ik tegen de vrouw die me omver had geduwd. 'Oh ga toch weg!' riepen ze allemaal terug.
      'Zie je dan niet wat er hier gebeurt?! Ben je blind?!'
      'Ana.' sprak Darius luid als een soort van waarschuwing. 'Of wil je het gewoon niet zien?! Of - of! Vind je het allemaal wel prima?!'
      'Ana!' bulderde hij plots wat me liet schrikken waardoor ik niet verder schreeuwde. Hij liep met grote passen op me af, pakte me zo stevig bij mijn pols vast dat het pijn deed, en sleurde me mee de gang in, naar de keuken, smeet me naar binnen, en sloot de deur achter mij. Ik probeerde ditmaal niet gelijk naar buiten te komen. Ik probeerde mezelf rustig te maken door rustig in en uit te ademen. Het hielp.
      Nou daar zat ik dan. Opgesloten, en ik wist niet voor hoe lang.
      De keuken was één complete teringzooi. Overal lagen vuile borden en de keuken op zichzelf was gewoon niet hygiënisch. Ik had hier toch niets te doen. Ik verbaasde mezelf ermee dat ik uit het keukenkastje en teil en afwasmiddel pakte en alles begon af te wassen, te drogen en terug op te bergen in de kastjes. Het eten en andere dingen waarvan ik niet wou weten wat het was had ook allerlei vieze vlekken achtergelaten. De oppervlakkige vlekken verwijderde ik met allesreiniger, de hardnekkige vlekken kwamen eruit met bleekmiddel.
      Het was al donker en ik zat stil aan de keukentafel toen ik opeens iemand aan het slot hoorde rammelen en de deur open ging. Darius kwam binnen.
      'Wat ging er door je heen?' vroeg hij. 'Is dit een gesprek met mijn nieuwe psycholoog?' Ik was zo klaar met alles en iedereen. 'Dacht je dat ze er mee weg zou komen?' vroeg hij, en op de een of andere manier leek het erop alsof hij echt geïnteresseerd was in het antwoord op die vraag, maar ik wist dat dit niet echt waar was.
      'Dacht je dat zij nog steeds zo'n mooi hoerig gezicht zou hebben als jij me niet had tegen gehouden? Je was er erg snel bij hoor, chapeau.'
      'Ik ken je langer dan vandaag.' 'Jij weet helemaal niets over mij.' 'Dat mag jij denken.'
      'Weet ze het?' vroeg ik toen plotseling, en hij wist precies over wie ik het had.
      'Wat?' vroeg hij.
      'Dat je ziek in je hoofd bent!' Ik schreeuwde het niet maar ik zei het luid en kwaad.
      'Ziek in je hoofd zijn is iets anders dan etnische zuivering.' 'Oh is dat wat dit is? Etnische zuivering? Waarom zijn we dan hier? Waarom zijn we dan niet allemaal al dood? Etnische zuivering, natuurlijk. De verkrachting van onschuldige jonge vrouwen. Weet ze dat eigenlijk?' Hij zuchtte.
'Weet ze dat ik jouw kind draag?' vroeg ik.
      'Dat kan net zo goed van één van de anderen zijn.' bracht hij ertegenin.
      'Nee. Jij was de enige.' 'De enige wat?' vroeg hij ongelovig. 'Zij deden er te lang over dus ze waren maar gewoon vroegtijdig gestopt.' Dat was alles wat ik hoefde te zeggen zodat hij begreep waar ik het over had.
      'Ze ziet er lief uit hoor. Tenminste niet zo'n slet. Ze houdt van je, Darius. Heb je dat door? Wat denk je dat dit met haar doet? Lijkt me een leuke verassing, een jonge vrouw met een zwangere buik die de trui aan heeft van degene van wie zij houdt.' Van die gedachte werd ik zo kwaad dat ik spontaan de trui over mijn hoofd uittrok en in enkel mijn beha bleef staan.
      'Hou jij ook van haar?' Hij keek me stil maar onbeschaamd aan. 'Ach, wat lul ik ook. Natuurlijk hou je van haar. Het is zo overduidelijk. Maar weet je wat ook overduidelijk is, Darius? Dat jij je er niet voor schaamt dat zij niet de enige is. Dat jij naast haar onschuldige meisjes verkracht. Je ziet het in de manier waarop je naar haar kijkt. Zo liefdevol, geen enkel sprankje van schaamte of spijt. En dat maakt haar kapot.'
Hij zuchtte gefrustreerd.
      'Oh, jij hebt het recht gewoon niet.' zuchtte hij. Er zat zo veel onderdrukte woede in zijn stem. 'Wat? Om erover te praten?' 'Om het überhaupt al te zien.'
      'Jammer hè. Ik heb ogen, die kunnen kijken, wat me het recht geeft om te zien.'
      'Oh denk jij dat?' 'Dat is zo.' zei ik vastberaden. 'Misschien moeten we daar dan maar eens verandering in brengen.' Hij haalde een vlindermes uit zijn broekzak en klapte het met een soepele beweging open.
      'Wat? Wou je mijn ogen eruit steken?' vroeg ik bluffend. Hij keek me even stil en onderzoekend aan. 'Nee.' sprak hij toen, en hij liep dichter naar me toe en richting het aanrecht. Hij stak het mes zo in het houten blad dat het rechtop erin bleef steken.
      'Dat zou je niet overleven.' Omdat ik te druk bezig was met het waarnemen hoe zijn hand zich uitstrekte naar de fles met bleekmiddel, was ik te laat om mijn ogen te sluiten, voordat het in mijn ogen werd gegooid en ik de meest ijzige, hartverscheurende gil slaakte die over het hele terrein te horen zou zijn.

Reacties (4)

  • khira

    G*DVERDOMME!!!!!!
    NEE NEE NEEEEEEEEE!!!!!!!!!!!
    WAT GEEFT JOU HET LEF OM DAT TE DOEN KLOOTHOMMEL
    Jij hebt haar zicht gestolen en dat zal je berauwen, daar zal ik zelf wel voor zorgen

    En kudootje erbij

    4 jaar geleden
  • katl1

    NEEEEEE!
    Klootzak, Darius, serieus!
    SNEL VERDER!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    4 jaar geleden
  • Heronwhale

    OMG NEEEEEEEEEEEEEEEEEEE NEEEEEEEEEEEEEEEEE KLOOOOOOTZAAAAAAAAAAAK (niet jij hoor, maar Darius) IK HAAAAAAAAAAAT JEEEEEEEEEEEEE!!!!!!!!!!!!!!!!!!!.........ze heeft nu wel schone ogen.....

    4 jaar geleden
  • xxJennyxx

    Arme anna. Blijf van haar af stomme klootzak!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen