Foto bij O14

'Wat als ik de auto eens ergens parkeer en jij hier alvast even je neus laat zien?'
'Ik weet nog niet eens waar ik naar binnen kan,'protesteer ik. Max rolt met zijn ogen.
'Loop anders alvast de parkeerplaats af. Ik kom je wel achterna.'
'Vooruit dan maar,'stem ik zuchtend in. Ik til mijn rugzak op en stap dan uit. Nog even kijk ik toe hoe Max wegrijdt. Het zand stuift achter zijn auto op en ik besluit uiteindelijk Max' opdracht uit te voeren. Ik slinger mijn rugzak op mijn rug en rek me dan uit. Al snel valt mijn blik op een langgerekte rij hekken. Ik begin langzaamaan te lopen en slenter langs het hek op. Rusteloos draal ik wat bij het hek rond, totdat Max in de verte verschijnt. Hij maakt een raar huppeltje en ik schud lachend mijn hoofd. 'Je bent soms echt net een klein kind.'
'Ik weet het, het is niet de eerste keer dat ik dat hoor.'
'Verbaast me niet,'zeg ik. Max haalt zijn schouders op en dan lopen we nog een eind langs het hek op. Geen van ons beiden lijkt erg spraakzaam en we wisselen nauwelijks een woord.
'Hier, dan heb je trouwens alvast je pas. Ik denk niet dat ze binnenlaten zonder dat ding, zelfs al ben je bij mij.'
'Dus je krijgt je er niet uit gekletst met al die charme van je?'vraag ik met een zweem van een glimlach op mijn gezicht, terwijl ik de pas om mijn nek hang.
'Ik apprecieer het ten zeerste dat je me zojuist charmant genoemd hebt, maar helaas gaat dat hier niet werken, nee.'
'Balen.'
'Inderdaad. Ik heb me ook nog aan dat verdoemde papier gesneden ook.'
'Dat hoefde ik eigenlijk niet te weten, Max,'zucht ik. Max haalt zijn schouders op en dan komen we aan bij enkele containers, die waarschijnlijk als kantoor dienen. Max bonst op één van de deuren en dan komt er een man tevoorschijn. Hij lijkt niet zomaar van de opgraving te komen, hij lijkt eerder iemand van de directie die net toevallig langs de deur liep. Zijn ogen glijden over ons heen en dan begint hij te praten. Alhoewel, blaffen is misschien een betere benaming voor de manier waarop hij spreekt.
'Wat moeten jullie hier?'
'Ik ben supervisor en dit is mijn stagiaire. We komen werken,'legt Max kinderlijk eenvoudig uit, waarna hij zijn pas naar de man uitsteekt. Ik besluit zijn voorbeeld te volgen en de man humt wat.
'Ik haal meneer Lewis even.' De deur valt weer dicht en Max rolt met zijn ogen.
'Om één of andere reden geloven die hoge piefen nooit dat ik hier echt ben om de boel te supervisen.'
'Vind je het gek? Je bent 24 en je gedraagt je als een kind. Eerlijk gezegd zou ik je ook in twijfel trekken,'geef ik toe.
'Hé!'
'Kijk, dit bedoel ik dus. En daarbij-'
'Pas op met wat je zegt, Diana,'zegt Max. Ik grijns.
'Leek die man niet erg gecharmeerd van de toon die je tegen hem aansloeg.'
'Dat valt nog mee.' Max haalt zijn schouders op. 'Ik zei je toch dat ze niet voor mijn enorme charmes zouden vallen?'
'Wie zou er niet voor je charmes vallen, Newman?' Max draait zich glimlachend naar de deuropening, waar meneer Lewis inmiddels verschenen is.
'Die welwillende man daarnet,'zegt Max, knikkend naar de man achter meneer Lewis.
'Ik dacht al dat je het niet over de jongedame had. Kom erin, laat haar de plaats zien, ga kijken of jullie iets kunnen vinden.'
'Met veel genoegen,'zegt Max en hij stapt naar binnen. Meneer Lewis schudt zijn hoofd naar me en ik haal lachend mijn schouders op.

'Goed, wat gaat jou passen, je bent zo klein.' Max en ik zijn inmiddels gescreend en staan bij een rek met fluoriserende hesjes en knalgele helmen.
'Hé!'
'Oké, ik geloof dat ik hier een kleine maat heb.' Ik neem het ding aan en zie dan dat hij me een maat 40 geeft.
'Max,'zucht ik. 'Dit is 40, daar verzuip ik in.'
'Oké, sorry, geef maar hier, dan zoek ik wel even verder.' Max schuift hangers opzij en kijkt naar de maat, maar het hesje wat hij nog vast had, valt op de grond.
'Laat mij maar, kijk jij maar naar die helmen, daar kan ik niet bij.'
'Goed idee,'stemt Max in. Ik schuif wat hangers opzij en uiteindelijk lijkt ik de kleinste mogelijke maat gevonden te hebben. Hij is nog steeds groot, maar het is niet meer zo dramatisch. Ik ben mijn hesje nog dicht aan het maken als Max een helm op mijn hoofd zet. Al direct zakt het ding over mijn ogen.
'Rotding,'mompel ik.
'Wacht even, ik zal even kijken of ik 'm strakker kan krijgen.' Max zet zijn eigen helm opzij en helpt me met mijn beschermende kleding.

Tien minuten later zijn we klaar en Max kijkt me aan.
'Klaar?'
'Helemaal.'
'Kom, dan gaan we nu naar de site -had ik trouwens al gezegd dat dat de opgraving is? Volg mij, dan komt het helemaal goed.' Ik knik en dan loop ik achter hem aan. Ik probeer in de voetstappen die hij in het zand achterlaat, te stappen en kijk voorzichtig om me heen. We lopen over de site en uiteindelijk komen we bij een grote opgraving aan. Maar ik ben helemaal overdonderd door alle mensen, die met grote precisie bezig zijn om een oude, houten kist uit de grond te halen.

---
Als je mijn Niall-fanfic leest, weet je het al, maar ik zit nu weer in dat stressvolle moment zo vlak voor de proefwerkweek. Over anderhalve week is het weer zover en ik stress 'm nu al. Hierdoor zullen de updates niet altijd even regelmatig komen. Alvast mijn excuses daarvoor!

Reacties (3)

  • certified_cloud

    succes met de je proefwerkweek, de mijne begint woensdag en ik stress 'm ook al.
    in ieder geval een leuk stukje! snel verder xx

    4 jaar geleden
  • KellyHoranXx

    Ugh, ik heb ook al proefwerkweek-stress... ben blij als t voorbij is. Dan zijn we eindelijk verlost van deze horror, althans voor een tijdje, haha

    4 jaar geleden
  • chanyeoI

    Alvast veel succes! Het komt vast helemaal goed!
    +kudo

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen