Het was één grote chaos. De komst van het grote schip deed angst in hun harten ontvlammen. De wetenschap dat ze hoogstwaarschijnlijk het wapen moesten heffen tegen een nog onbekende vijand, terwijl ze ieder moment in de rug konden worden aangevallen door orks, verlamde Elijah van angst – en hij had al zo veel meegemaakt dat dat niet bij de geringste tegenslag gebeurde.
Het schip was niet het enige waar hij zich zorgen over maakte. Toby was niet teruggekomen en hoewel Billy hem ervan had verzekerd dat hij in veiligheid was, wenste Elijah dat zijn vriend gewoon bij hem was. Samen hadden ze alles doorstaan en het werkte hem op de zenuwen dat hij nu een strijd zonder zijn vriend moest leveren. Het voelde als een voorteken. Een slecht voorteken.
Hij kon zich niet indenken waarom Toby in zijn eentje was achtergebleven, maar er waren er wel meer die zich eigenaardig gedroegen, alsof er een onzichtbare ziekte rondwaarde die zich in hun hersenen nestelde en hen aanzette tot onvoorspelbaar gedrag. Hij had Tracey namelijk zien terugkomen, volledig in tranen. In niets leek ze meer op de sterke leider die hen de afgelopen maanden zo ver gebracht had, maar ze vertoonde eerder overeenkomsten met Sylvie. Hij vond het niet fijn om Tracey te zien huilen. Ondanks het feit dat ze elkaar niet echt nauw aan het hart lagen, trokken ze lang genoeg met elkaar op om iets om de ander te geven. Elijah wilde niet dat Tracey iets overkwam en hij hoopte dat ze snel weer zichzelf zou worden. Ze hadden haar nodig – zeker omdat Ian zich ook meer om haar bekommerde dan om de rest van hen.
Elijah vroeg zich af wat er in vredesnaam gebeurd was in zo’n korte tijd. Tracey had hem altijd het type geleken dat eerst weken gemarteld moest worden voordat ze ook maar een traan liet, maar blijkbaar had hij haar overschat. Ze was gewoon een zeventienjarig meisje. Geen vrouwelijke, onverslaanbare Rambo. Iets wat hij opzettelijk wel eens vergat.
Hoe groot Elijahs nieuwsgierigheid ook was; hij kon zichzelf er toch van weerhouden om vragen te stellen. Galahad had de leiding nu op zich genomen en hij zond Elijah samen met een paar anderen naar het strand om zich daar tussen de struiken te verschuilen en hun in aantocht zijnde vijanden te observeren.

Elijah voelde dat de anderen net zo gespannen waren als hij. De meesten hadden nog nooit gevochten en de enkelingen die dat wel hadden gedaan, hadden al zoveel mensen verloren dat het moeilijk was om moed te blijven houden.
Zijn ogen flitsten opzij, naar Dee. Samen met Kate was ze het enige meisje dat was meegekomen. Hoewel hij het doorgaans wel aantrekkelijk vond dat ze nergens voor terug deinsde, was het nu toch prettiger geweest als ze in het kamp was achtergebleven.
Hij zocht haar hand en kneep er even in, zodat ze haar hoofd opzij draaide. Hij probeerde moed uit haar ogen te putten, maar ze keek vastberaden en geenszins bang.
Het beangstigde Elijah, want hij wilde niet dat ze zich roekeloos zou gaan gedragen. Hij wilde haar niet kwijt.
Toen de bomen ophielden en plaatsmaakten voor de rotsachtige kust, verscholen ze zich achter de dikke stammen. Het schip was al aangemeerd. Elijah trachtte wat beweging op het schip te achterhalen, maar er waren niet eens stemmen te horen. Als het een schip was dat op oorlog uit was, had hij dat toch wel verwacht.
‘Het lijkt wel een spookschip,’ fluisterde Dee.
Een rilling kroop langs Elijahs ruggengraat. Hij zou nergens meer van opkijken.
‘Klopt dat maar af.’
Dee klopte met haar knokkels tegen de bast van de boom en Elijah grinnikte zachtjes. Hij was toch wel blij dat ze erbij was.
Er werd een touwladder naar beneden gegooid. De greep om de steel van zijn bijl verstevigde, terwijl hij het grote schip scherp in de gaten hield. Het deed hem nog het meest aan een piratenschip denken, al ontbrak er een zwarte vlag met een doodshoofd. Hij had opeens ontzettend veel zin om Pirates of the Caribbean te kijken.
Slechts enkele mensen klommen naar beneden. In het maanlicht blonk geen harnas. Misschien waren het smokkelaars?
Toen de tweede de grond raakte en zijn gezicht naar hen toe draaide, begon Dee te gillen. Voordat Elijah kon reageren, rende ze het strand op. Verbijsterd bleef Elijah staan, denkend aan de bizarre gedachte die hij net had gehad. Was er echt iets dat hen tot waanzin dreef?
Hij keek even naar zijn armen, alsof hij daar opeens groene vlekken verwachtte te zien. Er was niets te zien. Maar was het niet verdacht dat hij zo rustig bleef, terwijl zijn vriendin gillend op een potentiële vijand af rende?

Reacties (2)

  • Eldir

    Slade en Finn, gok ik.

    5 jaar geleden
  • Winniedekoe

    Blijken het bekenden te zijn ofzo

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here