Foto bij Otto

Sorry voor dit te laat geüploade stukje, maar ik was op kamp en het was zo leuk dat ik het helemaal vergat.. en ik had geen internet

De leukste Cara GIFs!

Magicsongzz: Max is lekker, maar ik zie hem ook liever verdwijnen! Ik blijf bij Nate!

'Cara!' zei Nate en kwam mijn kamer binnengestormd. Hij ging op mijn bed zitten in de kleedmakerszit en keek me aan. 'Welke muis loopt op twee poten?' vroeg hij me en keek me afwachtend en smachtend tegelijk aan.
Ik haalde mijn schouders op. 'Weet ik veel..'
'Mickey Mouse,' zei Nate het antwoord. 'Welke eend loopt op twee poten?'
Aha! Deze wist ik! 'Donald Duck,' zei ik vastberaden dat het antwoord goed was.
Nate begon keihard te lachen. Ik keek hem vragend aan. Wat was er zo grappig? 'Alle eenden, sukkel!' zei hij tussen het lachen door.
Ik keek hem aan. 'Zo grappig vind ik je mop niet,' zei ik gemeend. En ik meende het ook echt. Ik kon op zich wel begrijpen dat Nate dit grappig vond, maar ik vond het niet grappig. Ik bedoel maar, "alle eenden". Echt lachen. Voel je het sarcasme?
Ik ging maar weer verder Facebook bekijken op mijn Mac, Nate zat nog steeds naast me. Ik kwam een foto tegen van een dikke bruinharige vrouw.
'Nate, wanneer was deze fotoshoot?' vroeg ik Nate.
Nate keek op en bekeek de foto. Hij stak zijn middelvinger op.
'Ik plaag je gewoon, Natie. Iedereen weet dat jij de knapste brunette hier bent,' zei ik lachend. Kijk, dit was leuker dan Nate's stomme eenden mop.
Nate zuchtte. 'Kijk, en dit vind ik dan weer niet grappig,'
'Dat komt alleen omdat het over jou gaat, als het over Finn of Jason was gegaan had je in een deuk gelegen,' sprak ik hem tegen. Nate wist dat ik gelijk had, maar dat zou hij nooit toegeven. Daarvoor was hij te trots. Maar als ik eerlijk moest zijn, zou ik dat ook nooit doen. Op zulke gebieden waren Nate en ik precies hetzelfde, ook zoiets wat we nooit toe zouden geven.
Ik stond op en liep mijn kamer uit, Nate achterlatend. Ik ergerde me mateloos aan hem. Irritant ventje.
Finn stond tegen de muur aangeleund en was iets aan het versturen op zijn telefoon. Ik ging tegenover hem staan in dezelfde houding. 'Wat doeeee je?' vroeg ik hem op hetzelfde toontje als Isabella altijd vroeg aan Phineas van Phineas en Ferb.
Finn keek op. 'Mijn moeder, ze blijft maar aan me vragen of ik een vriendin heb. Het irriteert me mateloos. Het wordt nog erger als ze morgen op bezoek komt,' zuchtte hij.
Ik hield mijn hoofd schuin en dacht even na. 'Ik doe het wel,' zei ik tegen hem.
Finn keek me fronsend aan. 'Wat doe je?'
'Je vriendin zijn als je moeder komt,' verduidelijkte ik mezelf.
Finn lachte. 'Dat kan ik niet van je vragen, Care. Je bent mijn vriendin al, alleen niet dé vriendin,'
'Ik wil wel even joúw vriendin zijn totdat je moeder weer gaat,' drong ik aan. 'Dan ben je voorlopig van het gezeur af,'
Finn glimlachte breed. 'Dankje, Care,'

De volgende ochtend ging al vroeg de bel. Ik was nog bezig met mijn haar te borstelen, aangezien ik er tip-top uit moest zien voor de ontmoeting met Finn's moeder.
'Ik doe wel open!' riep Finn vrolijk. Er kwam instemmend gekreun uit Jason's kamer. Ik glimlachte en ik streek mijn jurk voor de laatste keer recht. Daar gingen we dan.
Finn en zijn moeder stonden nog in de deuropening. Finn merkte me op en glimlachte breed naar me, zijn ogen sprankelden. 'Mam, ik wil je aan iemand voorstellen,' zei hij tegen zijn moeder.
Zijn moeder stond met haar rug naar me toe en zuchtte. 'Lieverd, ik herinner me Jason en Nate nog wel, ik ben niet demand,'
Finn lachte kort. 'Nee mam, ik je voorstellen aan mijn vriendin,' zei hij en stak zijn arm uitnodigend naar me toe. Ik ademde diep in en uit. Dit voelde net alsof het echt was. Ik liep naar Finn toe en kuste hem op zijn wang.
Zijn moeder scande mijn lichaam, mijn gezicht en mijn haar kijkend of ze iets kon vinden om me af te kraken. Jammer, dat vind je niet zo snel bij modellen. Ze stak statig haar hand uit, ik deed hetzelfde en schudde haar hand. 'Beatrice Carter,' zei ze met opgeheven kin.
Ik glimlachte naar haar. 'Cara Delevingne,' stelde ik mezelf voor.
'Je bent Brits?' vroeg ze me. Mijn Britse accent was natuurlijk makkelijk te onderscheiden van een typisch Amerikaans, zoals zij had.
Ik knikte. 'Ja, ik kom uit Londen,'
'Kind, je hebt wel dikke wenkbrauwen,' zei ze me. Aha, daar is het! De belediging! Ik had hem al verwacht.
Ik knikte. 'Ja, dat klopt. Ik ben ermee geboren,' zei ik schijnheilig. Ik ging echt geen verkeerde opmerking maken, zodat ze me gelijk kon haten. Ha! Zo makkelijk was een Delevingne niet op stok te krijgen! 'Wilt u wat drinken..?' vroeg ik haar.
'Noem me alsjeblieft Beatrice en geen ge-u, want dan voel ik me zo oud,' zei ze glimlachend. 'En doe maar een kopje thee,'
Finn begeleidde zijn moeder naar de lange eettafel, terwijl ik thee zette. Finn vertelde zijn moeder over de avonturen die hij de laatste maanden had beleefd als kinderarts. Zijn moeder liet meerdere keren blijken hoe trots ze wel niet was op haar kleine Finnie-pinnie.
'En Cara, wat doe jij als werk?' vroeg ze me.
Ik rechtte mijn rug. 'Ik ben model,'
Beatrice kreeg een afkeurende blik in haar ogen. 'O, en wat ga je doen als je daar niet meer geschikt voor bent?' vroeg ze. Ze keek vragend naar de donut die ik deels al op had. Ze wilde dus eigenlijk zeggen: als je te dik en/of te oud wordt?
'Ik verschijn deze zomer in een film,' vertelde ik haar. Zo snel kreeg je me niet klein, vrouwtje.

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen