Foto bij 036 || Satoru Shintuka

Na de match tegen Diamond Dust besloten we terug te keren naar Raimon en daar verder te gaan met trainen. Ik slenterde achter iedereen aan, in de richting van de bus. Ik zag uit mijn ooghoeken Hikari aankomen en vermeed alle oogcontact met haar. Toen iedereen aan het busje stond zei de coach: "Endou, jij bent niet meer de keeper van dit team." Iedereen schrok, maar al snel kwam er protest: "Coach,dat kunt u niet doen! Endou is de enige keeper voor dit team!" "Ja, inderdaad!" zeiden Touko en Tsunami. Iedereen begon ook te protesteren, maar de coach liet iedereen met een handgebaar zwijgen. "Endou, jij wordt een-" "Libero." Het was Kidou die de zin van de coach afmaakte."Libero? Wat is dat nu weer?" vroeg Tsunami meteen. " 'Libero' komt van het Italiaans, en betekent 'vrij'. Het betekent dat Endou een speler wordt die kan aanvallen en verdedigen!" legde Megane uit. "En jij vindt dat oké, Kidou? Dat Endou geen keeper meer is voor Raimon?" "Zoals de coach zei: om sterker te worden moet Endou een libero worden. Zo kun je ook de hissatsu die je ondekt hebt, die hand uit je hoofd, kunnen verbeteren. En het is wel duidelijk wie van ons hem zal vervangen." Toen iedereen meteen naar Tachimukai keek, bloosde die. "Ik?" "Oké, Kidou. Ik vertrouw op jou en de coach, ik zal een libero worden. Ik weet dat ik de goal van Raimon in goede handen laat bij jou, Tachimukai!" "I-ik zal mijn allerbeste best doen, Endou!" Ik was ondertussen over het feit heen dat ik Hikari en Mitsuru samen had gezien, en nadat ik Endou en Tachimukai succes wenste liep ik naar Hikari. Ik zette me vlak naast haar en kneep hard in haar schouder: "Daar praten we later wel over, oké?" Ik dacht even dat ik misschien iets te hard te werk ging, maar toen zag ik Mitsuru en Hikari weer voor me, die daar doodleuk zaten te praten in een donker hoekje. "O-Oké." zei Hikari met haar hoofd naar de grond. Ik liep terug naar de anderen en zag Gouenji naar me kijken. "Pas op voor die Hikari. Ze voert iets in haar schild..." had hij gezegd. Hoe graag ik ook zou willen dat hij fout zat, het leek er jammer genoeg op dat hij gelijk kon hebben.

We stapten allemaal de bus in om naar Raimon terug te gaan. Ik ging met tegenzin naast Hikari zitten. Ik moet gewoon Mitsuru uit de handen van Aliea zien te krijgen, dat kristal breken. Zij zal me wel kunnen vertellen wat er gebeurt is... Eigenlijk, nu ik er aan dacht, had ik Hikari al meerdere keren met personen van Aliea zien praten, achter de rug van het hele team. Wat nu als... In een willekeurige beweging keek ik met wijd geopende ogen naar Hikari. Gelukkig keek ze door het raam en merkte ze mijn rare beweging niet. Daarna behandelde ik dat idee meteen als een voetbal: ik schopte het ver weg, mijn hoofd uit. Hikari kon niet van Aliea zijn! Het was vast een toevallige samenloop van omstandigheden geweest! En haar gesprek met Mitsuru...Daar was ook een verklaring voor! Misschien was Mitsuru voor haar verschenen, zoals bij mij de eerste keer dat ik haar zag gebeurde, en misschien had ze ongewild tegen haar staan praten! Ja, dat was er vast gebeurt... En dan had ik het nog niet over waarover ze hadden gepraat...Aan het einde van hun conversatie herinnerde ik me dat Mitsuru naar me had geglimlacht, met tranen in haar ogen. Het was een trieste glimlach geweest, en daarna was ze verdwenen. En op de een of andere manier kon mijn hoofd het idee dat Hikari van Aliea was niet accepteren. De hele toestand met Mitsuru was al erg genoeg, deze toestand met Hikari er nog bij...De toestand met Mitsuru was zo goed als opgelost, maar telkens als ik aan haar dacht vond ik dat ik beter mijn best had moeten doen om haar te redden bij de match tegen Epsilon. En die trieste glimlach maakte het niet beter, aangezien ik dat trieste gezicht van haar steeds weer voor me zag. Hoewel, ik niet wist wanneer, wist ik dat er een moment zou komen om haar te redden, en dat ik dan niet meer zou treuzelen: ik zal dat kristal breken. En Hikari... Dat zien we nog wel. Opeens voelde ik me moe. Vast door de match en de herinneringen. Mijn ogen vielen toe en mijn hoofd landde op iets zachts, voordat ik in slaap viel.

"We zijn er!" hoorde ik Endou roepen. Ik schrok wakker van zijn enthousiaste geroep en mijn ogen moesten effe wennen aan het plotste licht. Maar er was iets mis met de wereld. Het duurde even voor ik het doorhad wat er precies was gebeurt. Toen voelde ik het zachte iets, waar mijn hoofd op was gevallen, bewegen. En toen wist ik waar ik op lag: Hikari's schoot. Ik zoefde meteen recht en keek met een rood hoofd naar Hikari, die ook een rood hoofd had. "Euh..." bracht ik uit. "Dank je dat je me liet slapen..." zei ik stilletjes. "Is oké..." mompelde Hikari als antwoord. Maar toen zweeg ik en keek nonchalant naar buiten. Hikari keek nog even lachend naar me en keek toen ook naar buiten. Het zijn toestanden als deze die me eraan laten twijfelen of Hikari wel bij Aliea kan horen... Gelukkig had Hikari begrepen dat we hier beter over zwegen en keken we nu allebei naar het uitzicht van Raimon. "Tijd om te trainen!" riep Endou enthousiast, zoals altijd. Ik vergat meteen de situatie met Hikari en rende achter de anderen aan.

"Zo zou het moeten lukken." Kidou had, nadat hij had gemerkt dat het Endou echt niet lukte om met zijn handen van de bal af te blijven, een methode gevonden om Endou zijn nieuwe rol als Libero beter aan te leren: drie grote autobanden rond zijn lichaam, zodat hij alleen zijn hoofd kon gebruiken. Grappig om te zien, en op de koop toe werkte het nog ook. Na een tijdje hard trainen werd 'Megaton Head' geboren: Een gigantische vuist die uit Endou's hoofd verscheen en elke bal moeiteloos tegenhield. "Perfect! Nu is er nog een locatie waar ik graag zou heen gaan: Teikoku Academy." "W-waarom daarheen?" vroeg Domon meteen. "Als we daarheen gaan, kan Endou nog een nieuwe hissatsu leren." "Top! Op naar Teikoku, dan!" En weer stapten we allemaal de bus in.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen