Foto bij Goodnight kiss

James Bay - Let It Go (niet letten op de tekst, melodie is mooi)

Ik durfde niemand te vertellen wat er zojuist was gebeurd. Of eigenlijk, bíjna was gebeurd. Mijn moeder keek de hele tijd al zo nieuwsgierig, te nieuwsgierig, en ik durfde voor geen goud iets te laten merken. Haar blik, die vaker dan normaal maar niet de hele tijd mijn kant opschoot, vermeed ik dus angstvallig.
Harry deed alsof er niets was gebeurd. Tenminste, hij had in het begin niet zo’n rode kop gehad als ik. Ik wel, ik bloosde en ik zweette, en ik trilde, maar glimlachte ook aan één stuk door.
Maar toen werd ik serieus. Ik was languit in het gras op mijn rug gaan liggen, mijn armen en benen heel subtiel gespreid, mijn ogen omhoog naar de wolken gericht. Zoals ik keek hoe ze langzaam aan me voorbij gingen, gold dat ook voor mijn gedachtes.
Ik dacht na over Harry en zijn aanzoek. Over hoe serieus hij echt bleek te zijn, en hoe dat onbewust zoveel in me losmaakte, en hoeveel dat kon betekenen.
Mijn gevoel was goed, heel goed, maar mijn hoofd kraakte. Was het niet te vroeg? Ongeacht onze fijne gevoelens voor elkaar – gingen we niet te snel? Tuimelden we er niet te snel in? Zo halsoverkop?
Ik fronste. Mijn kleine glimlach was verdwenen.
‘Hey, waar denk je aan?’
Gemma liet zich naast me in het gras vallen. Met een lange kreun schopte ze haar hakken uit. Ik keek toe.
‘Eh, niks.’
Gemma, die rechtovereind was blijven zitten, achterover geleund op haar handen, keek me over haar schouder spottend aan. ‘En dat moet ik geloven.’
Ik glimlachte ongemakkelijk. ‘Ja, dat denk ik wel.’
Een korte stilte viel. Gemma bestudeerde me. Vervolgens ging ze naast me liggen, op haar zij, haar hoofd in haar hand en haar ogen in de mijne priemend. Ik keek ongemakkelijk weer naar de wolken.
‘Vertel.’
Ik schudde mijn hoofd.
‘Aibileen.’
Ik beet op mijn lip. Gemma fronste. ‘Aibileen, je moet wel iets zeggen, anders kan ik je niet helpen.’
Ik zuchtte zacht. ‘Ik denk niet dat je me ook kan helpen als ik het vertel.’
Gemma trok haar wenkbrauwen op. ‘Nou, zeg.’
‘Dat heeft niets met jou te maken, Gem,’ zei ik haastig terwijl ik een hand op haar arm legde. Ze trok haar wenkbrauwen op. ‘Des te beter kan ik misschien helpen. Een neutraal advies helpt je misschien wel beter.’
‘Ik vrees dat het zo neutraal niet zal zijn.’
Een korte stilte. Toen ging haar mond een stukje open. ‘O, jezus, heeft het met mijn broertje te maken? Wat heeft ‘ie nu geflikt?’
Ik schudde glimlachend mijn hoofd. ‘Hij heeft niets geflikt. Niets verkeerds, ten minste. Geloof ik.’
Gemma keek me geamuseerd aan. ‘Maar het heeft wel met hem te maken, dus.’
‘Ja,’ ik maakte een ‘pop’-geluidje en keek de andere kant op.
‘Weet je,’ Gemma pakte mijn hand op haar arm met haar eigen beet en hield deze stevig vast, ‘ik ben misschien af en toe een beetje druk, en ik ben vooral zijn zus, maar je kan altijd bij me terecht. Ook ik ken hem als een van de besten.’
Ik glimlachte. ‘Ik denk dat jij gewoon degene bent die hem het beste kent, Gems.’
‘O, nee,’ lachte Gemma schamper, ‘dat ben jij. Maar goed, ik wil dat je weet dat je met me kunt praten. Ik help je graag.’
Ik draaide mijn hoofd naar Gemma toe, keek lipbijtend naar haar gezicht, nadenkend, twijfelend. Gemma wachtte af.
Toen zuchtte ik, duidelijk hoorbaar, terwijl ik mijn gezicht in mijn handen verborg. Gemma trok ze meteen weg.
‘Goed dan,’ zei ik zacht zonder haar aan te kijken. ‘Als je belooft er met niemand over te hebben.’
‘Wat denk jij?! Natuurlijk niet.’
‘Goed... dan,’ ik haalde diep adem. Ging overeind zitten. Gemma deed direct hetzelfde.
‘Ik... weet niet of het al duidelijk was, of dat we het goed verborgen hielden, maar...’
‘Jullie zijn weer aan het daten?’
Met open mond ontmoette ik Gemma’s brede grijns. ‘H-hoe...?’
‘O, kom op, het is overduidelijk. Jullie kunnen niet van elkaar afblijven!’
‘Dat is niet waar,’ protesteerde ik met een rood hoofd.
‘Nee, oké, niet helemaal. Harry in ieder geval niet van jou.’
Ook mijn nek werd knalrood.
‘Was dat wat je wilde vertellen?’
‘Nee,’ fluisterde ik. Gemma pakte opnieuw mijn hand beet.
‘Harry... heeft een tijdje terug te horen gekregen dat er een manier is waarop hij de voogdij over Tristan kan krijgen.’
‘Wat! Wauw! Dat is super!’ Ik suste haar haastig, en ze ging op gedempte toon verder. ‘Wat voor manier?’
Ik keek haar met een vertrokken gezicht aan. ‘Als hij wettelijk gehuwd was met een partner, met wie hij dan de voogdij móét delen.’
Gemma’s mond viel open. Met een frons keek ze me aan. Verder zei ze niets.
‘En... we hadden eerst samen bedacht dat ik dat zou zijn. Gewoon op papier, verder niets. Maar ik zou hem wel kunnen helpen.’
Gemma’s uitdrukking veranderde niet. Ik wachtte gespannen af.
‘Is dat het?’
‘Eh, ja, een soort van.’ Ik wilde nog niks vrijgeven over wat er vandaag gebeurd was – dat was voor nu nog iets tussen mij en Harry.
‘W-wat denk je?’
‘Dat het helemaal niet zo’n slecht idee is, eigenlijk. Maar eigenlijk vind ik dat jullie moeten trouwen omdat jullie het willen, niet omdat het zogenaamd een manier is om de voogdij te krijgen,’ antwoordde Gemma luchtig. Ik glimlachte zwak. ‘Dat zei hij net ook.’
‘O.’
‘Dus ik denk nu na.’
‘En?’
‘Ik wil hem dolgraag helpen. Én... ik...’ bijna had ik verteld hoe fantastisch het me leek om, ook al zou het dan alleen maar op papier zo zijn, Harry’s vrouw te zijn. Hem mijn man te mogen noemen. Maar ik bleef steken.
‘En je... wat?’
‘Dat was het.’
Gemma zei niets meer.
‘Vertel het alsjeblieft niet tegen iemand anders, oké?’ smeekte ik zacht terwijl ik in haar hand kneep.
‘Welk deel, dat eerste wat iedereen al doorheeft, of dat laatste?’
Ik bloosde licht. ‘Ze zullen het toch niet allemaal doorhebben, toch? Dat is onmogelijk.’
‘Nee, hoor,’ glimlachte Gemma hoofdschuddend. ‘Wij praten ook. Over jullie.’
‘O,’ ik keek met rode wangen omlaag.
‘Maar ik zal niks zeggen. Over alles niet. Die bevestiging moeten jullie zelf maar bekendmaken.’
Ik glimlachte naar haar. ‘Dank je wel.’
‘Graag gedaan. Wanneer ga je dat eigenlijk doen?’
‘We dachten... aan vandaag.’
Gemma’s ogen sperden wijd open. ‘Gaaf!’
Ik lachte nerveus, wreef in mijn eigen handen.
‘Wanneer? Vanavond? Als je het maar niet doet wanneer ik net naar de WC ben, want dan doe ik je wat. Ik wil die reacties niet missen.’
‘Zo belangrijk is het niet, hoor!’
‘Ben je gek,’ Gemma stompte tegen mijn arm, ‘natuurlijk is dat het wel. Na zoveel jaren is er nog steeds iets tussen jullie en dat is te gek. Echt, te gek!’
Door Gemma kon ik niet stoppen met glimlachen. Ze beschreef alles zo positief.
‘Ik ben alleen bang dat het zo helemaal naar buiten wordt gebracht.’
‘Je bedoelt naar de wereld?’
‘Ja.’
‘Dat gaat toch een keer gebeuren, Aibileen, dus dan maakt de timing ook niet uit.’
‘Ik ben alleen bang dat... dat Caroline pisnijdig zal zijn.’
‘Ja, dat wordt ze sowieso! Dus?’
‘Nou, misschien gaat ze Harry nog meer dwarsbomen, en komen er alleen maar meer problemen.’
‘Nóú,’ herhaalde Gemma me nadrukkelijk, ‘mocht dat gebeuren, dan heeft hij nu jou als steun. Echt, Aibileen, maak je niet teveel zorgen. Soms moet je dingen gewoon laten gebeuren.’
Ik wilde zo graag uitbarsten dat Harry me ten huwelijk had willen vragen, om te kijk en of ze daar ook zo over dacht, maar hield mijn lippen stijf op elkaar. Ik slikte.
‘Kom,’ zei ze, en ze stond op. Ze reikte een hand naar me uit. ‘Laten we maar even een cocktail gaan halen. Ik heb er trek in! Jij niet?’
Zacht lachend liet ik me door haar meetrekken.

Het was onderhand acht uur en verschillende kinderen zaten al moe bij een ouder op schoot. Hetzelfde gold voor Charlie. Met een duim in zijn mond zat hij op Harry’s schoot. Naar Harry toegekeerd, met elk beentje aan een kant bungelend, was zijn wang tegen zijn vaders borst gevleid en stond zijn haar alle kanten op. Ik glimlachte onbeholpen.
Gemma ging één voor één elke ouder met een kind langs, op de voet gevolgd door drie oppassers, die, zo werd me eerder nog verteld, de drie twintig- en eenentwintigjarige buurmeisjes van de overkant waren.
Alle kinderen werden door ze meegenomen. Het ging helemaal goed, het verliep prima.
‘Waar gaan ze heen?’ was het eerste wat ik bezorgd aan Gemma vroeg toen ze bij ons kwam.
‘Er is naast deze plek een vakantiehuisje. Daar gaan alle kinderen vanavond slapen. Mary, Sam en Kylie zullen de hele tijd bij ze zijn. Maak je geen zorgen,’ glimlachte Gemma naar me. Mary, de oudste van de drie, stond naast haar en glimlachte naar ons.
‘Zal ik hem van je overnemen?’ vroeg ze vriendelijk aan Harry terwijl ze al naar Charlie reikte.
‘O, uh, is goed...’ Harry glimlachte vertwijfeld naar haar terwijl hij haar Charlie op liet tillen. Die sliep gewoon door.
Tristan, die stil achter Harry was blijven staan, keek behoedzaam naar de drie meisjes. Harry draaide zich om op zijn stoel. ‘Tristan, jongen,’ hij streek liefdevol het haar uit Tristan’s gezicht, ‘deze drie lieve meisjes brengen je naar bed, oké?’
Tristan stopte abrupt een duim in zijn mond en begon te zuigen. Ik bleef gespannen zitten. Harry keek nerveus van de meisjes en Gemma naar Tristan. ‘Ik, uh, weet niet of dit werkt...’
Mary, die Charlie aan Sam had gegeven, glimlachte echter en zette een klein stapje naar voren. Ze zakte door haar knieën, gaf Tristan een lieve glimlach en zei: ‘Wil je papa even gedag zeggen, lieverd? En mama?’
Een pijnlijke stilte volgde. Ik kon alleen Harry’s rug zien, maar zelfs dat was genoeg om te zien hoe ongemakkelijk hij zich voelde. Ook Tristan fronste. ‘Mama is niet hier,’ murmelde hij.
Mary keek onbegrijpend naar mij, zag mijn gezicht, toen die van Harry, en haar ogen verwijdden zich.
‘O! Eh... nou, alleen papa dan.’
‘Nee.’
Zijn reactie was kort en zelfs krachtig. Ik zag Harry zijn gezicht half in zijn hand verbergen. Ik legde de mijne op zijn schouder en kneep zacht.
‘Wie moet je dan naar bed brengen? Ik? Mag wel, hoor!’ zei Gemma opgewekt. Maar Tristan schudde zijn hoofd.
‘Laat maar,’ hoorde ik Harry zacht zeggen, voordat hij abrupt opstond, Tristan bij de hand pakte en hem mee leidde. Hij begon zonder een woord te zeggen te lopen. De drie meisjes volgden hem snel met de andere kinderen.
Gemma zat nog niet eens vijf minuten naast me, een beetje beduusd door Harry’s schijnbare geïrriteerde reactie, toen ik besefte dat ik Charlie, en ook wel Tristan, geen nachtzoen had gegeven. En dat deed ik altijd. Áltijd.
Ik vond het huisje vrijwel direct met Gemma’s aanwijzingen. De deur werd opengedaan door Kylie, die me verrast begroette.
‘Hallo, mevrouw. Kan ik u ergens mee helpen? Heeft Charlie nog niets nodig? Zijn knuffel?’
‘Aibileen, jij,’ corrigeerde ik haar glimlachend, ‘en nee, hij heeft niets nodig. Behalve mijn nachtzoen.’ Ze lachte zacht terwijl ze me binnenliet. ‘Dat kan natuurlijk. Maar... meneer is nog bezig met Tristan. Dus...’
‘En... gaat dat goed?’
De stilte die daarop volgde zei genoeg.
Zonder iets te zeggen ging ik naar boven. Onderweg kwam ik Mary en Sam tegen die een beetje ongemakkelijk naar me glimlachten. Op miraculeuze wijze hadden ze alle kinderen al meteen op bed kunnen leggen. Waarschijnlijk hadden ze een wedstrijdje verzonnen – wie het snelst kon tandenpoetsen en zijn pyjama aan kon trekken.
Alle deuren waren dicht, behalve die aan het einde van de gang. Het licht wat door de kier scheen, was gedempt. Ik liep ernaartoe.
‘Kom op, Tristan, alsjeblieft...’
Ik trof Harry met Tristan op het ene bed aan. In de andere lag Charlie, en die was al duidelijk diep in dromenland.
‘Hey,’ zei ik zacht terwijl ik binnenstapte en de deur zacht achter me sloot. Harry draaide zich verschrikt om, maar ontspande licht toen hij mij zag. ‘Hey.’
Terwijl hij verderging met Tristan liep ik naar Charlie. Ik zakte naast het bed door mijn knieën, keek liefdevol naar Charlie terwijl ik zacht het haar uit zijn gezicht streek. Ik fluisterde lieve woordjes tegen hem, ook al kon hij ze niet horen. Vervolgens drukte ik een kus op zijn kruin, fluisterde hem een fijne nacht vol dromen toe, en stond toen op.
‘Wat?’ Ik zag Harry én Tristan naar me kijken. Harry, vertederd met een klein glimlachje om zijn lippen, de stroeve minuten met Tristan even vergetend, terwijl hij juist fronsend naar mij keek.
‘Niets,’ antwoordde Harry, terwijl hij er nu wel in slaagde Tristan in zijn bed te krijgen. Tristan liet zich door zijn vader instoppen, maar keek nog steeds met een diepe frons in wenkbrauwen.
‘Wat is er, jongen?’
‘Ik wil ook een nachtzoen.’
‘Dan krijg jij dat, natuurlijk,’ glimlachte Harry en hij boog al voorover. Ik keek nog glimlachend toe.
‘Nee.’
Harry bleef in de lucht hangen. ‘Je wilde toch een nachtzoen?’
Tristan knikte. Toen wees hij naar mij.
Mijn hart bonkte. Harry was overeind gekomen en naar me toegedraaid. Bestudeerde me met een frons.
‘Dan kan dat, natuurlijk.’
O, god, nee. Moest ik nu ook lieve woordjes tegen Tristan fluisteren? Maar straks werd hij er boos om, of zo!’
Toch wurmde ik me langs Harry en ging ik naast het bed op de grond zitten.
Ik keek naar Tristan, die me aanstaarde, herkende de ogen van zijn vader, voelde de mijne prikken, en glimlachte.
Even aarzelde ik, maar toen bracht ik mijn hand toch naar zijn gezicht. Ik streek zacht zijn haar eruit. Streek toen alleen maar langs de huid.
‘Jij... bent een van de prachtigste jongetjes die ik ken,’ begon ik haperend. Tristan keek me nog steeds aan. ‘Je weet ontzettend goed wat je wilt, je bent ontzettend slim, weet precies wat er zich afspeelt... Dat vind ik zo knap van j-jou.’ Mijn stem begon over te slaan. Ik kuchte zacht.
‘Wat lief van jou dat jij vandaag met papa meewilde. Iedereen vond het leuk dat je er was. Iedereen vind je lief. Iedereen houdt van je. We houden allemaal van jou.’
Tristan’s duim was uit zijn mond verdwenen. Hij leek nu echt te luisteren. Ik haalde diep adem en ging toen zacht verder.
‘Wat was je aardig voor Charlie vandaag. Wat ben je lief geweest voor oma en opa, en voor tante Gem. En wat ben je lief geweest voor papa. Papa houdt van jou, weet je dat?’
Tristan’s ogen schoten voor het eerst weg van mijn gezicht, naar een plek achter mij. Ik draaide me om.
Daar stond Harry, met zijn armen langs zijn zij, en de tranen rolden over zijn wangen. Hij glimlachte naar Tristan, toen naar mij.
‘Papa houdt van jou,’ herhaalde ik toen ik weer naar Tristan toe was gedraaid. Hij keek me aan.
‘Ik hou inderdaad van jou. Zielsveel,’ klonk er achter me, en Harry liet zich naast me zakken. Ook hij reikte met een hand naar Tristan en streek over zijn haar.
‘Ik,’ Harry wees nadrukkelijk naar zichzelf, ‘hou heel, heel, heel veel van jou. Zoveel.’ Harry had moeite om zichzelf in toom te houden. Ik boog dus voorzichtig naar Tristan, drukte een zacht kusje op zijn kruin, stond op, en verliet de kamer.
Even later kwam Harry naar buiten. De tranen waren verdwenen, maar zijn ogen waren nog wel rood.
Hij keek naar me.
Binnen twee passen was hij bij me en drukte hij zijn lippen op de mijne. Eerst dacht ik dat hij zich weer wilde terug trekken, maar toen duwde hij met zijn tong mijn mond open.


First of all, DANK JE WEL voor de weer lieve reacties! Vind ik leuk (-:
Second of all, ik ben weer in Den Haag! Yay!
Third and last of all, zondag ga ik voor iets meer dan twee weken op vakantie!! Naar Frankrijk!! Yes!! Tot zo'n eind juli, of zo
EN JULLIE? GAAN JULLIE NOG ERGENS HEEN OF ZIJN JULLIE ER NOG ERGENS HEEN GEWEEST??? NOG LEUKE GUYS OF GIRLS ONTMOET?? HAHA

Reacties (8)

  • AllDayDreams

    Ik houd zo ontzettend veel van dit hoofdstuk!!
    Het was echt heel erg goed geschreven!
    TOP GEDAAN MEID!!!!!!
    Snel verder xx

    3 jaar geleden
  • ILOVEFOOOOD

    Leuk !!

    3 jaar geleden
  • batbucks

    Zo goedddd en zo mooiiii

    3 jaar geleden
  • biancadokkum

    Wauw <3!
    echt prachtig geschreven <3!

    3 jaar geleden
  • Smexy

    Tranen in m'n ogen door het laatste stuk. Wauw wat mooi geschreven.
    Ze zijn zo leuk en lief samen. Tristan en Charlie zijn ook zo leuk en schattig.
    Ik kan niet wachten om verder te lezen.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen