Hoofdstuk 32




~ Stop crying like you're home and think about the show
We're all playing the same game, I'm laying down along
We're unknown and wrong, special when I come
Hate will make you cautious, love will make you glow
Make me feel the warm, make me feel the cold
It's written in our story, it's written on the walls
This is our call, we rise and we fall ~
Lost frequencies, Reality

Jane POV

Na een kleine tien minuten komt een vrouw –die volgens mij de moeder van Harry moet zijn- de wachtkamer binnen. “Hallo mevrouw Styles. Ik ben-“ Ze onderbreekt me. “Jane. En zeg maar Anne hoor.” Ze knipoogt en praat dan verder. “Harry heeft veel over je verteld.” Door de glimlach die op haar gezicht rust, ben ik al wat minder ongerust. “Hoe is het met Harry? Is alles oké?” Ik volg Anne die me waarschijnlijk naar de kamer van Harry brengt. “Harry heeft een gebroken ellenboog en een hersenschudding en hier en daar wat brandwonden. Hij heeft geluk gehad dat de man die de hulpdiensten gewaarschuwd heeft zo snel was.” Ik knik. Er vallen enkele kilo’s van mijn schouders. Ik ben echt blij dat hij er zo goed vanaf is gekomen. “En de andere inzittenden?” Ik zie hoe Anne haar blik verandert. “Niall is op één of andere manier uit de bus kunnen klimmen en heeft enkele draadjes in zijn knie. Liam heeft een klaplong en wordt daar momenteel aan geopereerd. Louis ligt in een coma. Zijn toestand is redelijk stabiel maar er is geen zekerheid dat hij ooit nog wakker zal worden.” Anne stopt met praten. “En Zayn?” Anne bijt even op haar lip, haalt diep adem en gaat verder. “Heeft het niet gehaald. Ze hebben hem niet op tijd meer kunnen redden net als de buschauffeur.” Daar schrik ik toch wel van. “Wat erg.” mompel ik, niet goed wetend wat zeggen. Harry moet er echt heel erg kapot van zijn. Ze zijn echt de beste vrienden. Misschien was het geen goed idee om hem nu al te gaan bezoeken. Misschien wij hij mij wel niet eens zien. “Harry had me al gevraagd om je te verwittigen dat hij oké is, maar ik had helemaal geen gegevens van je.” Het is net of ze mijn gedachten gelezen heeft.
Anne stapt binnen in de kamer waar net een verpleegster uitkwam. “Wie was het?” hoor ik Harry zeggen. Zijn stem is hees en klinkt gebroken. Anne geeft antwoord en toch wat verlegen kom ik naast haar staan.

Harry POV

“Jane,” zeg ik verwondert als ik haar zie. Ik had haar hier niet verwacht en al zeker niet zo snel. “Harry,” zegt ze. Het is duidelijk dat ze niet weet wat zeggen. “Ik ga even wat koffie drinken.” zegt mijn moeder. “Ik ga even kijken of mijn ouders er al zijn.” zegt Niall en neemt zijn krukken. Waarna hij net als mijn moeder de kamer uit gaat. “Hoe gaat het is een stomme vraag zeker?” Ik knik en probeer de tranen die opnieuw opkomen te verbijten. Jessica fluistert iets in Jane haar oor en gaat daarna ook naar buiten. Jane komt twijfelend wat dichterbij. “Ik was doodongerust. Ik moest gewoon weten hoe het met je ging. Als je liever hebt dat ik weer wegga, dan ga ik wel.” Ik schud mijn hoofd. “Nee blijf.” De woorden verlaten mijn mond wanhopiger dan ik wil. “Alsjeblieft?” Jane gaat zitten op de stoel waar Niall net nog had gezeten. “Heeft mam het al verteld van-“ Ik krijg zijn naam niet over mijn lippen. Maar het is niet nodig want Jane knikt al. Enkele tranen lopen weer over mijn wangen. “Louis moet er echt doorkomen. Ik weet niet of ik hem ook kan verliezen. Het is zo oneerlijk.” Ik krijg het moeilijk om nog gewoon adem te halen en Jane lijkt het te merken. Ze komt bij me op het bed zitten en opent uitnodigend haar armen. Meteen ga ik rechtop zitten en ‘gooi’ mezelf in haar armen. Ik sla mijn rechterarm ook om haar heen. “Ik snap je wel.” fluistert ze in mijn oor en wrijft geruststellend over mijn rug. Ik snik en maak door het huilen haar jurkje nat. “Als ik nu” weet ik er tussen het snikken uit te brengen. “Jij had het niet kunnen voorkomen en Niall, Liam, Zayn en Louis ook niet. Ik weet dat je intussen iedereen al de schuld gegeven hebt en dat al honderden situaties bedacht hebt hoe je het had kunnen voorkomen. Maar het is nu zo gegaan en daar kun je niets meer aan veranderen.” Jane heeft inderdaad gelijk. Ik heb echt al aan allerlei andere mogelijke verlopen van dit ongeval gedacht. Maar ik moet vrede nemen met hoe het gegaan is.
Plots voel ik iets duwen tegen mijn zij. Ik voel ook hoe Jane één hand van mijn rug haalt. Het was de baby.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Hooooi!

Alles goed met jullie? Al een leuke vakantie tot nu toe?
Ik ben eigenlijk niet zo tevreden over dit stukje. Let me know what you think!

Suggesties voor de naam van Jane haar baby zijn altijd welkom.
Want het gaat nu niet meer lang duren voor ze gaat bevallen!

LUFU

Reacties (1)

  • FrannieSuggy

    Love it (: k vind het echt zo zielig allemaal:(

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen