Foto bij heaven ~30~

Jay van Treisen

"So if you want to pronounce 'G'," ik sprak de letter uit op zijn Engels, "You have to make a sound from behind your throat." We waren nu zo'n vier uur verder en het was tegen vijf uur. Met veel moeite en ook een heleboel gelach, voornamelijk van mijn kant door Luke zijn belabberde uitspraak, waren we nu twee bladzijden verder. En ik moet toegeven, hij is een snelle leerling. Het enige waar hij echt heel erg last van had was de uitspraak van de 'G', maar dat hadden veel buitenlanders dus nam ik het hem niet kwalijk. "So, okay don't laugh again."

Ik had hem nu al wel honderd keer uitgelachen door zijn uitspraak. Je zou het bijna sneu vinden. "I'll try," zeg ik. Luke schraapt zijn keel.

"Hem de verlossing zal verschaffen waaraan hij al die jaren geleden ontsnapte toen de kanker hem zijn beide ballen afpakte," kwam er met veel gehakkel en gestotter uit. Ik kon een grinnik niet binnen houden, maar het was nog niet eens zo heel slecht. "Better, you make progress." Hij lacht me vrolijk toe bij de gedachte dat hij het enigzins goed deed. "Do you know what you've read?" Afwachtend kijk ik hem aan terwijl hij de zin nog een keer leest.

"I think something about the cancer that took is balls?" Ik krijg een vragende blik om bevistiging en knik tevreden. "Smart guy. Look, it isn't that bad." Luke laat een zucht ontsnappen en valt achteruit in zijn stoel. "Well, it's very tiring tho." Ik draai met mijn ogen en kijk dan op de klok die boven de bestel balie hangt.

"It's almost a quarter past five. Are you hungry?" Op dat moment vond mijn maag het nodig om een nogal apart geluid te produceren en schoot Luke in de lach. "Well it seems like you are." Ik voel het bloed naar mijn wangen stijgen. "Actually I am. Aren't you?" "Just a little." Hij komt weer recht zitten en kijkt nog in het boek. "I have an idea." Ik pak het boek voor zijn neus weg wat een "Hé," van Luke oplevert. "I was re- trying to read that," zegt hij met een pruillipje.

"I know something more useful." Ik strek me over het tafeltje en pak de menu kaart. "Pepperoni is your favourite." Het was geen vraag, maar gewoon een feit. "how do yo-" Ik kijk hem aan met een Gast-doe-eens-niet-zo-dom blik. "That you and the other boys are my friends now doesn't mean I'm not a fan anymore. Every fan knows that kind of things Luke." Ik kijk in de menu kaart. "That's kinda scary..." Ik grinnik.

Ja, ik zou het ook creepy vinden als iedereen mijn favoriete pizza beleg zou weten. Wow, fangirls zijn echt stalkers. "Found it!" Ik wijs naar de pepperoni pizza op de kaart en leg deze voor Luke zijn neus. "So? I don't get your point." Hij trekt zijn wenkbrauw naar me op. "You are going to order this," leg ik uit. "Oh okay." Hij wil al opstaan, maar ik hou hem tegen.

"By me. In Dutch." Luke zijn ogen worden wat groter en hij krabt even aan de achterkant van zijn hoofd. "And how am I doing that?" "Easy, pizza is just pizza and if you want to say: I'd like to order, you say: Mag ik wat bestellen?" leg ik hem uit. "Again that 'G' thing! Why do you use that so much?"

Ik rol lachend met mijn ogen en kijk de jongen afwachtend aan. Hij zucht even. "Can you repeat it once again?" "Mag ik wat bestellen?" Herhaal ik de vraag. De blauwe ogen rollen naar boven, alsof hij in zijn hersenen probeert te kijken en knikt dan. "Mag ik wat bestellen, mevrouw?" grijnst hij.

Ik kijk hem verbaasd aan door dat hij er nog 'mevrouw' achter plakt. "Pretty good!" I think we've done enough for today, what about you?" Hij knikt tevreden en geeft nu de menu kaart aan mij. "Now I'm starving. Pick your pizza." beveelt hij me. "I'd like with ham and pineapple. I'm going to the bathroom. Ga jij bestellen?" Ik sta al op en Luke volgt mij. "If that means, are you going to order? Then, yes." Hij loopt richting de balie en ik grinnik nog.

"You're a good student." Hij lacht en we lopen allebij onze kant uit.

"That was delicious!" zeg ik als ik de laatste hap naar binnen heb geschoven. "I'm very surprised that you ate the whole thing," lacht Luke die al even klaar was. "I dunno. Just hungry I think." Ik ga achteruit in de bank hangen en kijk naar Luke die de kruimels van zijn bord aan zijn vingers dipt. Om ze vervolgens in zijn mond te steken.

Hij is echt aardig en tijdens het eten hebben we ook veel gepraat. Over mij, thuis, hem, de band, maar ook over de toekomst en mijn studie. Net als dat ik met Michael had gedaan. Alleen het voelde nu zo anders. Luke is niets meer dan een vriend. Hoe aardig en knap hij ook is. Zelfs als ik nu denk over Luke en mij als, nouja, "stel" lijkt het heel raar. Ik zou het niet kunnen vanwege Mike.

"Hey, where are you Jay?" Luke stem klinkt vlak bij me en ik schrik op uit mijn gedachten. "What, sorry I wasn't paying attention," zeg ik wat verward. De blonde jongen lacht even. "yeah, I figured." Ik glimlach flauw en kijk even uit het raam, waar de druppels dik op vallen.

"Hey, are you alright?" Luke legt zijn hand op de mijne en een koude schok gaat door me heen. Ik kijk in zijn blauwe ogen die bezorgd naar mij kijken. "Yeah just tired I think," glimlach ik naar hem. Hij knikt, maar laat zijn hand liggen. Ik wil hem net weg trekken als hij opstaat en mij overeind trekt. Vragend kijk ik hem aan.

"It's almost eight. We'd better go home." Ik knik en loop met hem mee. Inmiddels had hij wel mijn hand los gelaten en opent de deur voor mij. Ik glimlach naar hem en stap naar buiten, de regen in. Ik loop door en draai me om. Luke staat nog binnen en kijkt met een benauwd gezicht naar de regen.

"You're going to get wet anyway, so you better come out. There are worse things Hemmings." Luke grinnikt en loopt nu wel naar me toe. Zijn haar plakt nu aan zijn hoofd door de gel die eruit word gewassen door de regen. Ik kan het niet laten en ga er plagend met mijn hand door. "You look much younger with your hair flat." Hij trekt een pruillipje en strekt ook zijn hand naar mijn natte haar. Om te voorkomen dat hij er door gaat doe ik een stap naar achter. Ik had enkel niet verwacht dat daar een gootje zou zijn en de onhandige ik die ik ben val ik bijna achterover. Als ik twee armen om me heen voel die me opvangen kijk ik omhoog en zie de helder blauwe ogen wel heel dicht bij de mijne en langzaam komen ze steeds dichterbij...

Reacties (2)

  • Monks

    Hahahaha iemand anders Nederlands leren is zo moeilijk en grappig!

    5 jaar geleden
  • TeamHemmo

    Tamara als je me nog drie weken laat wachten ga'k je opsporen in Tsjechië en persoonlijk martelen (hoe, dat weet ik nog niet) totdat je het volgende hoofdstuk voor me schrijft.



    Oké dat misschien niet maar DIT KAN JE NIET MENEN:O

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here