Foto bij O19

De rest van de week kom ik redelijk gemakkelijk door. Natuurlijk wordt er op stage een hele tijd aan gewijd dat Max en ik een bijzondere ontdekking hebben gedaan, maar het is niet storend.
Zelfs als ik met mama het centrum ga om boodschappen te doen, word ik vaker aangesproken dan op school. Omdat mama anders helemaal niet meer vooruit komt, besluit ik al snel om naar buiten te gaan, waar mensen me regelmatig aanspreken omdat ze me herkennen uit de krant. Blijkbaar lezen dus toch nog aardig wat mensen de krant hier.

Na het doen van de boodschappen is het redelijk rustig in mijn hoofd -waarschijnlijk omdat ik niet langer dan tien minuten in de supermarkt ben geweest- dus besluiten mama en ik om echt het centrum in te gaan en wat de drinken. We zoeken ons favoriete cafeetje op en bestellen wat de drinken, waarna mama me uithoort over mijn stage. Ik praat haar bij over de andere brief, waar Max en ik gisteren even mee bezig zijn geweest en het is de perfecte manier om alle gedachten van het overvolle terras buiten te sluiten. Nu het weer echt goed begint te worden, zit het hele terras vol met mensen die van alles denken.
'Ben je van plan om weer een baanbrekende ontdekking te gaan doen?'vraagt mama speels als ik klaar ben met vertellen over de brief.
'Ik was het niet aan het plannen, maar ik zou het wel heel gaaf vinden,'grinnik ik. Mama lacht.
'Als je een baan zou kunnen krijgen en dan bij het archeologisch bureau van meneer Lewis zou kunnen werken, zou je dan met je opleiding stoppen?'
'Ik misschien wel doen, ja. Ik bedoel, het is het werk waar ik altijd van gedroomd, de sfeer is goed en ik ken de mensen al -in ieder geval een soort van.'
'En als goede moeder zou ik zeggen dat je misschien toch je opleiding af zou moeten maken.'
'Waarom stel je het dan voor?'vraag ik.
'Omdat het misschien wel realistisch is. Als je kijkt naar wat je bereikt hebt in zo'n korte tijd...'
'Maar je zou uiteindelijk instemmen?'gok ik.
'Waarschijnlijk. Ik zeg altijd dat je -je hart moet volgen, het zou hypocriet zijn om dan tegen jou te zeggen dat je niet mag stoppen met je opleiding om je droom te volgen. Maar ik zou wel willen dat je er goed over nadenkt.'
'Dat begrijp ik,'glimlach ik. 'Maar het is niet aan de orde, dus ik zou me nog niet zo'n zorgen maken.' Mama glimlacht en dan valt er een stilte tussen ons beiden.

Mijn gedachten dwalen af en dan beginnen er langzaamaan allerlei gedachten van omstanders tot me door de dringen. Voor een korte tijd kan ik ze blokkeren, maar na een tijdje heb ik de gedachten van één bepaalde man vast.
"Waarom doet die verrekte telefoon het nu niet? Als Idelle nu belt, heb ik een probleem." Ik draai me voorzichtig om en concludeer dan dat de man niet achter me zit. Niet al te opvallend kijk ik over mijn moeders schouder en zie dan een man van hooguit 35 met zijn mobiel in zijn handen zitten. Hij lijkt alles behalve geamuseerd.
"Maar waarom zou ze ook bellen? Hoe moeilijk kan het zijn om een jongeman op te sporen die al met zijn kop in de krant heeft gestaan? Als ik zijn naam wist, kon ik misschien rondvragen. Maar wat was zijn naam ook alweer? We moeten verdomme wel zorgen dat we die code in handen krijgen."
Ik knijp mijn ogen samen en zet dan mijn zonnebril op, in de hoop te maskeren dat ik op hem let. Ik weet niet wat het met die man is, maar hij is vreemd en ik weet dat ik wil weten wat er aan de hand is, dus ik besluit me erop te concentreren. Even blijft het stil -blijkbaar denken mannen dus echt niet zoveel- en blijf ingespannen in zijn richting kijken, in de hoop dat er snel iets volgt.

'Jade, wat is er aan de hand?' Mijn moeder legt bezorgd haar hand op mijn arm, maar ik reageer er niet op.
"Maxon Newman, die moeten we hebben. Hij weet wat we moeten weten. Maar waar hangt hij in vredesnaam uit?" Ik leg mijn vingers op mijn lippen en sis, als teken dat ze moet zwijgen. Mama steekt haar handen omhoog en zwijgt. Maar ik hoor niets meer, ik ben uit mijn concentratie.
'Wat was er nou?'vraagt ze als ik lichtelijk geïrriteerd aan mijn thee nip.
'Ik hoorde iets,'zucht ik.
'Wat hoorde je? Vogels? Dat is normaal voor de tijd van het jaar, het begint zomer te worden.'
'Mam,'zeg ik en ik kijk haar aan.
'Oh, oh.' Mama knikt en vouwt dan haar vingers om haar mok. 'Was het belangrijk?'
'Geen idee, maar het ging over Max en het klonk niet best.'

---
Yup, die laatste alinea staat ook op de voorpagina, haha.

Hebben jullie eigenlijk al vakantie of moeten jullie nog naar school?

Reacties (2)

  • ccalum

    Alleen vrijdag mijn rapport ophalen(yeah)

    4 jaar geleden
  • chanyeoI

    Leuk stukje!
    Ik heb al vakantie (soort van), maar dat wist je al (;
    +kudo

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen