Tracey wenste dat ze ergens anders was. Ian hield haar constant in de gaten en ze wist waarom. Ze had haarzelf door haar hoofd geprobeerd te schieten en hij had het gezien. Uitgerekend Ian had het gezien! Ze had zelf nooit iets soortgelijks meegemaakt, maar kon zich wel voorstellen hoe verloren hij zich voelde.
Ze wilde er met niemand over praten. Ze was er echt van overtuigd geweest dat haar einde was genaderd, maar ze betwijfelde of iemand het wel zou geloven. Ze wist zelf niet eens of er wel orks in de buurt waren geweest. Had ze de orks niet ingebeeld? Had ze inmiddels zoveel meegemaakt dat haar brein het niet meer aankon?
Tracey twijfelde ontzettend aan zichzelf. Ze wist niet eens of het nog wel verantwoord was om de anderen te leiden. Een suïcidale leider deed immers geen enkele groep goed. Ian was dan wel officieel hun leider, maar ze wist dat de anderen naar haar luisterden en dat ze sommigen – om welke bizarre reden dan ook – moed inboezemde.
‘Gaat het?’
Ian had die vraag het afgelopen uur al zeker tien keer gesteld en het begon Tracey behoorlijk op de zenuwen te werken. Ook deze keer haalde ze onverschillig haar schouders op. Het verontrustte haar dat ze zich meer zorgen maakte om haar mentale gesteldheid dan om de vijanden die in aantocht waren. Ze wist niet of ze op dit moment wel een gevecht aan kon. Zou ze zichzelf weer van kant proberen te maken als ze in het nauw werd gedreven? Wie zouden het zien? Zou ze anderen een levenslange nachtmerrie bezorgen? Ze wilde niet dat Ian of Toby zou zien hoe haar hoofd uit elkaar spatte. Dan zouden ze net zo verknipt worden als zij.
‘Ik ga op de uitkijk staan.’
Uit Ians blik kon ze afleiden dat hij aan haar twijfelde, maar hij zei er godzijdank niets van. Ze moest iets om handen hebben, al durfde ze haar geweer niet meer aan te raken. Ze kon hooguit schreeuwen als ze vijanden signaleerde – al zouden anderen die ongetwijfeld eerder zien dan zij.
Ze beklom de heuvel waar ze hun kamp tegenaan hadden gebouwd, zodat ze een goed overzicht over het terrein had. Er zaten ook al enkele anderen, maar Tracey had niet de behoefte om met iemand te praten. Ian, die haar volgde alsof hij haar schaduw was, was meer dan genoeg.

Een tijdlang staarden ze de duisternis in. De weinige fakkels die er waren, doofden langzaam totdat enkel het schijnsel van de maan hen nog bijstond. Er werd niet gesproken, alsof iedere fluistering de vijand zou kunnen oproepen. In stilte vocht iedereen tegen de angst – of misschien zelfs de verveling. Tracey streed tegen haar schuldgevoelens en het angstige voorgevoel dat ze zichzelf niet meer kon vertrouwen. Wat was ze zonder haar wapen? Hoelang zou ze het hier dan volhouden?
Met een elleboogstoot haalde Ian haar uit haar gedachten.
‘Alert blijven,’ waarschuwde hij. Hij wees in de verte.
Tracey zag niets. Sinds ze nog maar één oog had, viel het niet mee om dingen in de verte te onderscheiden.
‘Onze mensen of niet?’
Ze waren ongetwijfeld te ver om dat te kunnen bepalen, maar dan wist Ian ook even hoe zij ervoor stond.
‘Dat weten we snel genoeg.’
Tracey zat nog steeds te dubben of ze beter toch een wapen ter hand kon nemen, toen iemand opmerkte dat het slechts weinig mensen waren. Gezien er geen geschreeuw had plaatsgevonden, nam Tracey aan dat er geen gevecht was geweest. Was het schip hen voorbij gevaren? Waren ze weer weggegaan?

Enkele ogenblikken later werd het duidelijk dat de leden van hun kamp die op verkenningstocht waren gegaan, ongedeerd waren teruggekomen. Het gerucht dat Finn en Slade er ook waren, verspreidde zich sneller dan de mensen in kwestie konden lopen en opluchting maakte zich van Tracey meester. Slade en Finn waren sterk. Zulke mensen konden ze altijd gebruiken.
‘Er is iemand speciaal voor jou, Tracey!’ riep Dee nog voordat ze het meisje had kunnen onderscheiden.
Tracey wilde vragend haar wenkbrauwen optrekken, maar werd opeens stevig omhelsd. Een beetje overrompeld bleef ze staan. Een ijzeren haak drukte zachtjes tegen haar schouder en ongelovig keek ze omhoog, recht in het gezicht van Damon.
‘Tracey…’ fluisterde hij.
Voor ze ook maar iets kon zeggen, drukte hij zijn lippen op die van haar.

Reacties (3)

  • Winniedekoe

    dat word vechten :p

    4 jaar geleden
  • Trager

    Omg!!

    4 jaar geleden
  • Eldir

    Dat vindt Ian vast leuk.

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here