| Piece 3 |
June 8, 2015

BROKEN

***
Reagan Alicia Jones


      Een geïrriteerde grom rolde over mijn lippen toen de melk over het schaaltje klotste en op mijn shirt belandde. Het kledingstuk mocht misschien wel door mij gebruikt worden als deel van mijn pyjama, maar het feit dat ik deze week al voor de derde keer een nieuw shirt uit mijn kledingkast zou moeten halen vanwege mijn onhandigheid, maakte dat een reeks van zachte scheldwoorden mijn mond verliet. Het was immers nog maar ochtend en dat was verre van mijn favoriete dagdeel.
Ik besloot echter om de grijze stof voor nu nog even aan te houden en mijn ontbijt verder op te eten; ik zou zo meteen toch gaan douchen en andere kleren aantrekken.
“Even een vraagje,” klonk de stem van Charlie waardoor ik opkeek van het scherm van de televisie en haar daardoor in mijn zicht kreeg. De blondine stond met haar armen over elkaar gekruist tegen de crème gekleurde muur geleund en grijnsde breed naar me, “kun jij ook een dag zonder al dat morsen?”
“Ach, houd je mond.” reageerde ik chagrijnig, waardoor ze verdedigend haar handen ophield en langzaam achteruit stapte.
“Ook een zeer goedemorgen, Rea.” mompelde ze, waarna ze door slofte naar de keuken om daar waarschijnlijk voor zichzelf een ontbijtje te maken.
Charlie was mijn beste vriendin en daarbij ook huisgenootje. Beide waren we vanuit Manchester naar London verhuisd om onze opleidingen aan het King’s College in London te volgen en we hadden samen een klein appartement gehuurd.
Ik volgde een opleiding tot kinderverpleegster, terwijl Charlie daarentegen een opleiding volgde in de politiek economische richting; twee compleet verschillende studies, maar we hadden het beide naar onze zin.
Net toen ik een nieuwe hap van de cornflakes wilde nemen, voelde ik iets naast me trillen en niet veel later klonk er ook het bekende geluid van mijn beltoon. Zo voorzichtig mogelijk boog ik mezelf voorover naar de salontafel om daar de kom neer te zetten en vervolgens de inkomende oproep aan te nemen.
“Reagan.” mompelde ik ongeïnteresseerd.
Rea!” klonk de vrolijke stem van Sophia en meteen kreeg ook ik een brede glimlach op mijn gezicht.
Het was al een behoorlijk lange tijd geleden dat ik haar had gezien of gesproken en hoewel we met elkaar hadden afgesproken dat we zeker nog eens een keer iets met elkaar zouden gaan doen, kwam het er maar niet van. Elke keer weer kwam er iets tussen.
“Soof!” riep ik opgewekt en haar lach weerklonk door de speaker. “Je leeft nog!”
Gelukkig wel, ja.” lachtte het meisje aan de andere kant van de lijn.
Sophia en ik leerden elkaar kennen toen ik met mijn ouders meeging naar Wolverhampton. Ze vertelden me dat vrienden van hen daar woonden en aangezien zij een dochter hadden met ongeveer mijn leeftijd, vond ik het wel leuk om hen te vergezellen. Ik kon het meteen goed met haar vinden en sindsdien zijn Sophia en ik altijd goede vriendinnen gebleven.
“Meid! Ik heb al een eeuwigheid niets meer van je gehoord.” ging ik vrolijk verder.
Charlie kwam ondertussen de woonkamer weer binnengelopen met een bord in haar handen en ging naast me zitten, haar gefronste wenkbrauwen lieten me weten dat ze probeerde mee te luisteren met mijn gesprek. Lachend duwde ik haar van me af toen ze haar oor tegen mijn mobiel drukte en na een verontwaardigd geluidje gemaakt te hebben, at ze toch maar van haar gebakken ei.
Inderdaad. En daarom gaan wij vandaag, alleen wij twee, gezellig samen winkelen.” vertelde Sophia me en voor ik nog maar iets had kunnen zeggen, praatte ze alweer verder: “Ik kom je straks ophalen, dus zorg dat je klaar staat en ik wil geen commentaar.
“Maar ik-”
Geen commentaar, zei ik.” onderbrak ze me, zodra ik toch tegen haar in ging en ik slaakte een zucht.
“Oké. Dan zal ik maar vast beginnen, zeker?”
Ik zie je straks, Rea.
En zoals Sophia me al had gezegd, stond ze ongeveer twee uur later aan de voordeur, klaar om te gaan winkelen. De reden dat ik eigenlijk niet wilde gaan, was omdat ik niets nodig had en ik mezelf goed genoeg kende om te weten dat ik dan alsnog thuis zou komen met minstens twee tassen. Misschien wel meer.
“Wat zie je er toch weer geweldig uit.” complimenteerde Sophia me op mijn uiterlijk, zodra ze me in haar vizier kreeg en ik glimlachte bedankend.
“Heb je al naar jezelf gekeken?” Ze wuifde naar me met haar hand en sloeg gespeeld verwaand haar lange lokken over haar schouders.
“Zullen we maar gaan dan?” vroeg ze me en ik knikte, mijn tas goed over mijn schouder hangend.
“Charles! Ik ga!”
“Oké! Tot vanavond!” riep de blondine vanuit de keuken terug.

      Wachtend op de bestelling die ik zojuist had doorgegeven aan de barjongen, zette ik mezelf neer op de kruk aan de bar. Zuchtend keek ik om me heen, want hoewel ik het ontzettend naar mijn zin had gehad de afgelopen drie uur, verlangde mijn lichaam naar een moment van rust. Sophia en ik hadden immers de gehele tijd door de stad gelopen en waren bijna elke winkel binnen gelopen om vervolgens weer buiten te stappen zonder daadwerkelijk iets te hebben gekocht. Ik was dan ook zeer blij dat ik de knoop door had gehakt en aan haar voorstelde om ergens iets te gaan drinken.
“Reagan Alicia Jones.” hoorde ik plots vlak achter me en zowel verbaasd als lichtelijk geschrokken draaide ik me om naar waar het geluid vandaan kwam.
“Liam James Payne.” kwam ik tot de conclusie toen ik zijn gezicht, gesierd met een brede glimlach, in me opnam en hij opende zijn armen, me hiermee gebarend dat hij me wilde begroeten met een knuffel. Ik stapte dan ook weer van de kruk af en liet mezelf door de jongen omhelzen, terwijl ik zelf ook mijn armen rond zijn gespierde lichaam wikkelde.
Ik wist dat hij zou komen. Sophia opperde namelijk hem te vragen om ook te komen en ons te vergezellen om het terras, maar ik had niet verwacht hem te zien voor ik mijn weg weer naar buiten zou maken. Ik had hem überhaupt nog niet verwacht, want het was misschien een kwartier geleden dat Sophia haar telefoontje naar hem had gemaakt.
“Jeetje, wat heb ik jou al lang niet meer gezien.” zei hij, steunend, met zijn ellebogen, op de bar achter hem. Ik knikte instemmend om vervolgens de barjongen te bedanken voor de twee wijntjes die ik zonet voor Sophia en mezelf had besteld. De laatste keer dat ik hem had gezien was de dag dat Sophia haar verjaardag vierde en dat was inmiddels alweer zo’n vijf maanden geleden.
Maar dat was nu eenmaal zo vanwege zijn werk als zanger. Hij reisde de wereld over mijn zijn beste vrienden en kreeg de mooiste plekken te zien terwijl hij er min of meer voor betaald werd, maar moest daarvoor ook een prijs betalen. Hij kon niet op alle gewenste moment bij zijn andere vrienden, vriendin of familie langsgaan en ik had hem vaak laten weten dat ik bewonderde wat hij deed.
Ook Sophia had al een aantal keer aan moeten horen hoe ik het knap van haar vond dat ze de lange afstand relatie tussen hen aan kon. Had ik in haar positie gestaan, was het waarschijnlijk niet allemaal zo gemakkelijk gegaan.
“Nou ja,” mompelde ik vervolgens bedenkelijk. “ik heb je wel gezien, maar niet in levende lijve. En als ik eerlijk ben, dit is veel leuker.”
Liam grinnikte eens en vroeg toen om één biertje en twee glazen water, waardoor ik verbaasd mijn wenkbrauwen naar hem optrok. Als hij nu ook om drinken voor zijn vriendin en mij had gevraagd, dan kon hij die twee watertjes achterwege laten.
“Wat ben je van plan?” vroeg ik hem dan ook nieuwsgierig en hij keek me een tel onderzoekend aan, niet precies begrijpend wat ik bedoelde.
“Ooh.” lachte hij. “Ik ben van plan Harry van zijn kater af te helpen en zelf rustig aan te beginnen, maar ik denk dat Louis zichzelf gewoon weer lam wil gaan drinken.”
“Lou is er ook?” vroeg ik, breed grijnzend, want ook die jongen had ik al in geen tijden meer gezien.
Ik kende Louis minstens even lang als dat ik Liam kende en opnieuw was Sophia degene geweest die me aan hem had voorgesteld. En ondanks dat ik hem nog minder vaak zag dan Liam, was ook hij een goede vriend van me geworden, al was dit meer te danken aan zijn ex-vriendin Eleanor.
“Jazeker.” knikte Liam. “Ben je klaar om hem weer te zien?”
Hij naam het bierflesje en de twee glazen water van de bar, bedankte de jongen die het voor hem had klaargezet en keek me vragend aan.
“Kom maar op.”

***



Het lijkt me duidelijk dat Reagan en Harry elkaar in het volgende hoofdstuk ontmoeten.
Wat denken jullie dat er gaat gebeuren?
En welke verwachtingen hebben jullie van dit verhaal?

Ik vroeg me trouwens ook af, of jullie enig idee hebben waarom dit verhaal de titel 'Fix You' heeft.
Enig idee wat er in het verleden van Reagan is gebeurd?

xLoveYax

Reacties (2)

  • Iluna

    Omg, ik heb hoge verwachtingen, en ik wéét gewoon dat ze ingelost zullen worden, want jij en je verhalen zijn zo awesome!! Zucht, ik kan niet meer wachten op het volgende hoofdstuk...
    En ik denk dat Reagan iets ergs meegemaakt heeft, en dat Harry haar zal 'fixen'... Oké, dat klinkt absoluut niet romantisch, maar je snapt me wel!xDLove it, je schrijft zo zalig!!
    xxx

    5 jaar geleden
  • ILOVEFOOOOD

    Dat word nog spannend hihi snel verder !

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen