Hoofdstuk 33




~ Hebde me nodig ge weet me te vinden
ik bel u op, met mijn gepikker
dus ik bel u op
en ge zegt me ge moet u dus echt geen zorgen maken nee
al die stress is nie goe
...
Wie ge bent, wa ge doe, u talen
focus u daarop en
zoveel respect voor u moed dat ik heb ~
Safi & Spreej, Kom Bij Me

Jane POV

“Was dat de baby?” zegt Harry als hij opkijkt. “Heb je dat gevoeld?” Harry knikt. “Mag ik misschien…” Ik neem zijn hand waar geen gips rond zit en leg die op de plek waar ik de baby net had gevoeld. Bijna meteen nadat ik Harry’s hand daar gelegd had, schopt de baby weer. “Ze heeft je blijkbaar graag.” zeg ik terwijl ik Harry met een kleine glimlach aankijk. “Ze? Het is een meisje?” Dan pas heb ik door dat ik het geslacht van de baby heb verklapt. “Shit.” fluister ik. Eigenlijk vind ik het helemaal niet zo erg dat ik het verklapt heb. Hij zou het toch te weten komen. “Ja, ze is een meisje.” Harry’s ogen zijn rood en gezwollen van het huilen, maar toch komt er een kleine glimlach tevoorschijn op zijn gezicht. “Je zult een geweldige moeder voor haar zijn, Jane.” Hij haalt zijn hand van mijn buik en kijkt me in de ogen aan. “En ik zal er voor jullie zijn. Wat dan ook.” Hij meent wat hij zegt, dat kun je zo zien in zijn ogen. “Dank je.” Harry leunt terug met zijn hoofd in het kussen. “Ik heb trouwens nog iets voor je.” Met zijn goede hand reikt hij naar het pakje op het tafeltje naast zijn bed. “Wat is het?” “Open het.” Ik doe wat hij vraagt. Een paar sokken en handdoeken voor een baby komen tevoorschijn. Ik lach kort als ik de tekst op de sokken zie. “Bedankt Harry.” “Volgens de mensen van de brandweer had ik het cadeau vast toen ze me uit de brand redden. Ze dachten dat het daarom wel belangrijk was en hebben het meegenomen.” Stiller vervolgd hij: “Het is ook het enige dat ze hebben kunnen redden.” Ik zie hoe er opnieuw tranen in zijn ogen springen. Troostend wrijf ik over zijn onderarm. “Je komt er wel overheen, Haz. Echt wel. Maar het zal tijd vragen, veel tijd.” Hij vecht tegen de tranen en tegen de slaap.
“Ik ga je laten slapen.” zeg ik en sta op om te vertrekken. “Kom je morgen?” Zonder erover na te denken knik is. Harry knikt ook en sluit daarna zijn ogen.

Harry POV De volgende dag.

Oranje vlammen, overal om me heen. Ik wil om hulp roepen maar er komt geen geluid uit mijn mond. Ik hoor wel iemand anders om hulp roepen. Ik wil hem helpen maar het lukt me niet want ik kan me niet bewegen. Uit het niets duikt Zayn op tussen de vlammen. Ik reik naar hem, ik wil hem waarschuwen, maar het lukt me niet.

“Harry,” Geschrokken schiet ik wakker. Ik zie mijn vader, mijn moeder, mijn zus en een dokter in de kamer staan. Mijn hart klopt als een razende en mijn ademhaling is snel en onregelmatig. “Probeer rustig adem te halen. Adem in door je neus en uit door je mond.” Ik doe wat de dokter me beveelt en voel hoe ik langzaamaan terug rustiger begin te worden. “Nachtmerrie?” vraagt de dokter. Ik knik. “Dat dacht ik al.” De dokter schrijft iets op het papier dat hij bij zich heeft. “Nog ergens pijn of ergens last van?” Ik schud mijn hoofd. “Nee.” Weer schrijft hij iets neer. “Goed. Als alles zo blijft mag je deze namiddag naar huis.” Ik ben blij dat ik al zo snel weer naar huis mag. “En Niall?” “Niall mag deze namiddag ook vertrekken. Maar je moet me net als hem één ding beloven.” Ik knik. “Wat?” Mijn moeder houdt al het hele gesprek mijn hand vast. “Dergelijke ongevallen zijn traumatisch, zeker als iemand die je nauw aan het hart ligt, ook nog sterft.” Ik slik en voel hoe mijn moeder kort in mijn hand knijpt. “We raden het daarom aan om na je ontslag een psycholoog te raadplegen. Je ouders hebben een lijst meegekregen van enkele goede psychologen in jullie buurt. De psycholoog zal je helpen omgaan met het verlies en met de nachtmerries. Zo zijn we zeker dat de emoties niet opgekropt zullen worden, maar verwerkt.” Weer knik ik. “Dat zal ik zeker doen.” De dokter glimlacht tevreden. “Mooi zo. Dan wens ik jullie nog een prettige dag verder. En Harry zorg goed voor jezelf zodat ik je hier niet gauw terug hoef te zien.” Na deze woorden gezegd te hebben verdwijnt de dokter.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Een dag vroeger dan normaal omdat ik morgen geen tijd heb om
een stukje te activeren. Wat vinden jullie ervan?

Waren jullie ook zo geschrokken door het nieuws dat Louis vader wordt?
Ik wel, maar ik ben blij voor hem. Proficiat!

Wat zijn jullie plannen voor het weekend?
LUFU

Reacties (2)

  • FrannieSuggy

    Je hebt dezelfde geüpload hahaha snel een ander stukje!

    3 jaar geleden
  • HaroldS

    Maar ik heb dit hoofdstuk een paar dagen geleden al gelezen?

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen