Oké de hoofdstukken zijn erg fluffy voor mijn doen, maar geniet er nog maar even van.(6)

Jayne vond het haast jammer toen Elrond het paard tot stilstand maande. Tot nog niet zo lang geleden had ze de vrouwen die openlijk hun geliefden omarmden altijd aanhankelijk en overdreven gevonden, maar het was toch een bijzondere ervaring om de druk van een ander lichaam tegen je te voelen en iemand in je armen te houden.
      Ze had nooit verwacht dat er een soort spanning mee samenhing die nergens mee vergeleken kon worden. Met lichte tegenzin haalde ze haar armen van Elronds middel vandaan en gleed ze van het paard af, voordat hij zelf met beide benen op de grond stond en haar een galante hand zou bieden.
      Jayne liep naar de waterkant toe, terwijl Elrond zijn paard aan een boom vastmaakte. Ze plofte in het riet neer en keek om zich heen. Rechts van hen was een bergwand, waaruit een waterval naar buiten stroomde. Aan de overzijde waren bomen zover het oog reikte. Het was een rustige, vredige plaats die goed bij Elrond paste, maar die Jayne, die zelf aan een meer woonde, niet zo heel spectaculair vond.
      ‘Ik vind het heerlijk om naar het geluid van vallend water te luisteren,’ bekende hij toen hij naast haar kwam zitten. ‘Een stukje ongerepte natuur, precies zoals de Valar het voor ogen hadden gehad toen ze onze wereld schiepen.’ Na zijn woorden wees hij op een bever die aan de overzijde liep. ‘Vlakbij heeft deze bever zijn burcht gebouwd. Zal ik het je laten zien?’
      Jayne haalde haar schouders op en grijnsde. ‘Als jij daar gelukkig van wordt …’
      Elrond keek haar weifelend aan en Jayne kreeg spijt van haar woorden toen ze besefte dat dit zijn onzekerheid niet ten goede kwam.
      Hij antwoordde niet op haar en Jayne vermoedde dat hij het betreurde dat hij haar hier mee naartoe had genomen. Jayne wilde zich echter niet anders voordoen dan ze was: ze had geen bijzondere voorliefde voor dieren en de meeste soorten belandden in een pan.
      Ze volgde Elrond langs de oever, totdat er een bouwwerk van takken in het water zichtbaar werd. Elrond bleef staan en keek er aarzelend naar, alsof hij niet zeker wist of hij het van dichterbij moest laten zien. Jayne liet haar hand in die van hem glijden en liep naar de burcht toe. Ondanks het feit dat bevers spotten niet het meest spannende was dat ze zich kon indenken, vond ze het wel lief dat hij haar iets wilde laten zien dat in zijn ogen speciaal was.
      Toen ze bij het bevernest aankwamen, zakte Jayne door haar knieën om het beter te kunnen zien. Elrond deed hetzelfde en stak zijn hand uit. Tot haar grote verbazing kwam er een klein, harig wezentje tussen de takken vandaan dat de hand van de elfenprins besnuffelde.
      Enkele ogenblikken later fluisterde Elrond in een onbekende taal tegen het diertje. Zijn vingers streelden de glanzende, bruine vacht en vanuit haar ooghoeken keek Jayne vol bewondering naar zijn vertederde gezicht.
      Hun blikken kruisten elkaar en ze glimlachte, waardoor ze het jonge bevertje even vergat. Pas toen ze pootjes op haar schoot voelde, merkte ze dat Elrond het wezentje op haar benen had gezet. Voorzichtig raakte ze zijn warme vachtje aan, zich realiserend dat ze behalve Meadow nog nooit dier had geaaid. Opeens zag ze voor zich hoe dit kleine wezentje hulpeloos in haar pan zat. Ze zette het dier weer terug op de grond en hoopte niet dat Elrond haar de hele plaatselijke fauna zou laten vasthouden, want daarvoor hield ze te veel van vlees eten.
      ‘Dat was bijzonder,’ gaf ze toe, terwijl ze terugliepen.
      Elrond leek zich iets meer op zijn gemak te voelen en draaide zich naar haar toe. ‘Wat wil je graag doen?’
      Jayne keek om zich heen. Haar blik bleef hangen op de hoge bergwand. ‘Daar is een nest van een roofvogel,’ zei ze en ze wees naar een uitstulping vlak naast de plaats waar de rivier naar buiten stroomde. ‘Zullen we kijken of daar ook van die schattige jonkies in zitten?’
      Elronds ogen flitsten onzeker naar boven.
      ‘Je hebt toch geen hoogtevrees, hè?’ vroeg ze plagend.
      De halfelf schudde haastig zijn hoofd. ‘Nee, maar ik ben niet zo een ervaren klimmer.’
      Hij leek niet te weten of hij haar woorden serieus moest nemen, maar Jayne vond het werkelijk leuk om een stukje te klimmen en een prachtig uitzicht onder ogen te krijgen.
      ‘We zien wel hoever we komen. Wat zeg je ervan?’
      Elrond leek te aarzelen, maar stemde toch toe. ‘Oké.’
      Jayne kreeg de indruk dat hij niet wilde toegeven dat hij het eng vond, maar zijn angstvallige omhoog kijken verried zijn werkelijke gedachten.
      Ze klopte even geruststellend op zijn schouder. ‘Ik ga wel voorop.’

Reacties (3)

  • Trager

    Ghehehehehe. Hun lolletje is vast gauw voorbij.

    5 jaar geleden
  • Vasya

    Ik vind deze fluffy hoofdstukken voor de verandering wel eens leuk:Y)

    5 jaar geleden
  • Laleah

    Hahaha ookecht precies het tegenovergestelde van al mijn charactersxD(Het niet zoveel om dieren geven enzo)
    Vond het wel grappig! Mooi gedaan weer! ^^

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen