Foto bij Proloog

POV: Noah

Langzaam stap ik in het hete water. Eerst de ene voet en dan de andere. Ze beginnen de tintelen. Ik zak door mijn hurken en langzaam glij ik helemaal in het water. Mijn huid schreeuwt waarschuwend dat het water te warm is maar ik trek me er niets van aan. Beetje bij beetje went mijn huid aan de temperatuur. Mijn handen glijden als vanzelf naar het mesje die onder de handdoeken verstopt ligt en ik slaak een zucht als mijn hand er om heen sluit. Dit was voor mij vertrouwd maar wat ik vandaag ging doen was de 1e keer. En toch ook gelijk de laatste keer.

Even twijfel ik nog maar dan zet ik het mesje op de binnekant van mijn pols, mijn polsen vol littekens. Ik had mezelf al tientallen keren gesneden. Met een verrassend vaste hand begin ik terwijl ik mijn gedachten de vrije loop laat gaan. Deze middag speelt zich opnieuw af.

'Kut hoer! Slettebak! Je bent niets waard!' Word er door de aula geschreeuwd.
Iedereen lacht me uit. Zo snel ik kan ren ik weg, naar het fietsenhok. Daar werd ik opgewacht door Mariëlle, Julia en Joey. Kut, foute boel. Ik wil rechtsomkeert maken maar ze versperren de weg.
'Waar denk jij heen te gaan?' Vraagt Mariëlle arrogant.
'Naar huis.' Fluister ik.
Het groepje barst in lachen uit.
'Ons domme varkentje denkt dat ze naar huis kan. Mooi niet hoer!' Schreeuwt Julia in mijn gezicht.
Ik krimp in elkaar.
'Je mag zo naar huis. Eerst moet je even wat voor ons doen.' Grijnst Mariëlle.
Ik slik, die toon bevalt me helemaal niet.
'Pijp Joey!' Beveelt ze.
Mijn mond valt open. Wat wilde ze dat ik deed?
'Echt niet.' Zeg ik walgend.
Normaal zou zo'n antwoord haar woest hebben gemaakt maar nu blijft ze glimlachen.
'Oh, ik denk dat je het wel gaat doen. Kom maar Lieke!' Ik kijk naar de hoek waar Lieke vandaan komt.
Mijn hart staat stil als ik zie wie ze bij zich heeft. Puck, mijn lieve hond Puck. Ze wil naar me toe rennen maar Lieke houd de riem stevig vast en geeft er een harde ruk aan. Puck jankt even, haar grote bruine ogen staan doodsbang en haar staart hangt tussen haar poten.
'Kijk, als jij doet wat we je vragen gebeurt er niets met haar, zo niet dan zullen we eens kijken hoeveel poten ze kan missen.' Grijnst Mariëlle triomfantelijk.
Die keuze was snel gemaakt voor mij, Puck was alles wat ik had. De daarop volgende minuten deden ze van alles met me. Ik werd er ziek van maar Puck was veilig. Lieke stond alles te filmen. Na ik weet niet hoeveel tijd renden ze weg, Lieke liet Puck los en die rende gelijk naar mij. Ik ging rechtstreeks naar huis.
Eenmaal daar zag ik dat het filmpje op internet, facebook en youtube stond en dat hij naar iedereen was doorgestuurd, ook mijn familie.
Ik huil en loop naar de badkamer. Dit was de druppel.


Met een laatste snee is het af, de pijn brand maar ik voel me vredig. Bloed stroomt als watervallen uit de letters. Een woord dat veel meer pijn deed dan het snijden, alles wat ik niet was. Perfect.
Langzaam verschijnen er zwarte vlekken en het laatste wat ik zie is Puck haar lieve snuit in gedachte. Vaag hoor ik gebonk op de deur maar ik zak al weg. Het is goed zo. Beter zo, voor iedereen.

Reacties (8)

  • Bombinate

    Neee zo zielig:(
    Ik ben echt benieuwd

    Snel verderr

    Ps: girlicious, tnx voor je bericht anders had ik dit miss nooit gezien(A)

    6 jaar geleden
  • xxJennyxx

    Omg wat erg(huil)

    6 jaar geleden
  • Duendes

    Aahh nee!!
    Dit is nooit een oplossing!:X
    Mooi geschreven!!
    Abo en snel verder!!

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen