Foto bij Accepting us

Het was een gek idee dat steeds meer mensen op de bruiloft het te weten kwamen. Ik was al zo lang gewend aan het feit dat wat Harry en ik hadden tussen ons bleef en zou blijven, dat ik mijn hele lichaamstaal, zoals dat eerst meer gesloten en geheimzinniger was geweest, per direct had moeten veranderen. Onbeholpen nam ik veelzeggende grijnzen en knipogen van verschillende mensen in ontvangst, maar hopend dat ze mijn constant aanwezige rode wangen niet opmerkten.
Mijn moeder, echter, sprong eruit, omdat ze geen van beide deed. In plaats daarvan ging ze alleen naast me staan en keek me aan. Een emotie aflezen lukte niet.
‘Hoi, mam,’ begon ik voorzichtig, afwachtend, hopend dat ze niet al te boos zou zijn. Ik was haar boze reactie toen Harry bij ons thuis was en wilde blijven slapen, niet vergeten. Ze had het roekeloos en onvoorzichtig gevonden, en vooral te snel. En wat nu?
Mijn moeder bekeek mijn gezicht, stond het zelf te bestuderen, terwijl ik zo wanhopig hetzelfde probeerde, en haar ogen ontmoetten de mijne, en ik wilde zo graag weten wat ze dacht.
‘Mam,’ herhaalde ik, bijna smekend.
‘Ja?’ antwoordde ze toen pas, en haar mondhoeken trokken omhoog.
‘Wat... vind je?’
Haar blik gleed weg van mijn gezicht en viel in plaats daarvan op Harry, die met een van zijn nichtjes stond te praten. Omdat dat nichtje nog kleiner was dan ik viel zijn lange lichaam nog meer op. Beiden lachten terwijl hij een hand op haar arm legde. Ik kon hem vanaf hier horen.
‘Aibileen,’ tot mijn schaamte moest mijn moeder mijn aandacht weer vragen. Het was overduidelijk waardoor het kwam en overduidelijk dat zij het wist. Met opgetrokken wenkbrauwen keek ze me aan.
‘Sorry,’ murmelde ik terwijl ik nerveus van het ene op het andere been wiebelde.
Tot mijn ontsteltenis nam ze me plotseling in haar armen en drukte me tegen zich aan.
‘Ik, eh…’ Ik liet haar weer los, wist niet wat ik moest zeggen. Lange tijd had ik gedacht dat ze ertegen was, en toen weer ervoor, en deze vijf minuten weerspiegelden dat weer precies.
‘Wat ik vind,’ begon mijn moeder terwijl ze mijn handen pakte en me doordringend aankeek, ‘is niet van belang. Je bent oud genoeg om zelf je leven in te delen en te beslissen met wie je dat doet. Daar ga ik niet meer over. Je bent een wijze vrouw,’ ging ze verder toen ze zag dat ik wilde protesteren, ‘en je weet wat goed is voor jezelf en de mensen om je heen. Dat is iets moois om te hebben. Vooral op jouw leeftijd.’
‘Maar dat deed ik zo’n vijf jaar geleden niet,’ zei ik zwakjes terwijl mijn gedachten teruggingen naar mijn besluit om Harry niets van mijn zwangerschap te vertellen en voorgoed te vertrekken. Het was een verkeerde geweest.
‘En dat is niet erg,’ antwoordde mijn moeder en ze kneep in mijn handen, ‘je hebt er van geleerd, en dat is wat er goed aan is geweest. Kijk eens waar je nu staat.’
Ik glimlachte waterig, pakte haar handen steviger beet. ‘Dat... is waar.’
Mijn moeder glimlachte naar me.
‘Maar toch zou ik graag willen weten wat je ervan vindt.’
Ze glimlachte haar tanden bloot, haar moederliefde kwam me tegemoet, ‘ik wordt blij als ik jullie samen zie. Ik voel alsof het juist is.’
Met prikkende ogen trok ik mijn moeder in een knuffel en hield haar een tijdje stevig tegen me aan.

(Bryan Adams - Heaven)

‘Goedenavond, dames en heren,’ klonk plotseling Robins stem door de microfoon. Hij had blosjes op zijn wangen en zijn stropdas was afgedaan. ‘Graag wil ik, tussen het wild dansen door, een mooi, betekenisvol liedje doen, voor de liefde die er is vanavond, zoals die van mij voor mijn vrouw, ‘hij keek liefdevol naar een blozende Anne, ‘en die mag worden laten zien. Dus, man en vrouw, zoals ik en mijn lieve Anne, of moeder en zoon, vader en dochter, vriendin en vriendin, partner met partner,’ zijn ogen schoten even mijn en vervolgens Harry’s richting op, ‘vind elkaar en ga de dansvloer op. Dans met liefde. Deze is wel een beetje voor jou, lieverd,’ de laatste zin had hij alleen tegen Anne willen zeggen, maar hij was vergeten dat hij de microfoon nog zo dichtbij had.
Een zacht applaus klonk voor het rustiger werd en de eerste tonen van de muziek begonnen. Per direct liep Robin, met aan zijn hand Anne, de vloer op. Mee met de muziek gingen ze meteen, zich daar en in elkaar verliezend.
Met een glimlach keek ik toe hoe mensen naar voren kwamen. Gemma verscheen ook, met een goede vriendin, Chloë genaamd geloofde ik, aan haar hand. Ze lachten allebei gesmoord en begonnen enthousiast en uit de maat met elkaar te dansen.
Mijn blik dwaalde over alle dansende hoofden, keek naar de liefdevolle gezichten, glimlachte vertederd, dacht aan hoe leuk ik danspasjes met Charlie zou hebben gedaan als hij wakker was geweest, maar hoe die gedachten algauw vervielen toen ik Harry’s blik vanaf de andere kant van de dansvloer ontmoette. Ik glimlachte naar hem, hij trok alleen zijn wenkbrauwen op, ik fronste, hij stak, pardoes tussen alle paren door, de dansvloer over, tot mijn schrik, en stond toen voor mijn neus.
‘Dansen?’
Blozend nam ik zijn grote, warme hand aan en liet me door hem mee de dansvloer op leiden.
‘Ze kijken,’ murmelde ik in Harry’s blouse toen we meebewogen met de muziek.
‘Dat doen mensen wel vaker,’ antwoordde Harry droogjes terwijl hij een hand op mijn rug legde.
‘Nee, echt,’ reageerde ik terwijl ik mijn hoofd optilde om hem aan te kunnen kijken, ‘kijk zelf maar. Ze kijken allemaal naar ons.’
Harry keek geamuseerd om zich heen, liet zijn blik toen weer op mij vallen en glimlachte. ‘Eerlijk gezegd kan het me geen fuck schelen. Wat ik wil is dat je ze negeert, jezelf op de muziek richt en hetzelfde doet bij mij.’
‘Geen probleem,’ zei ik ademloos. Met knalrode wangen liet ik hem zijn mond op mijn voorhoofd drukken.
‘Luister naar de woorden,’ murmelde hij terwijl hij me langzaam mee leidde. Echter had ik dat al vanaf het begin gedaan, en ik begreep wat hij wilde zeggen, want dat deed de zanger al, en ik kneep in zijn ene hand. Zijn duim streek over de rug van de mijne. Ik ademde diep in. Voelde de zijne met een vleugje alcohol in mijn gezicht.
‘Ik weet dat het een lange dag en een lange avond is geweest,’ klonk zijn stem zacht. Ik keek naar hem op, zag hem met glanzende ogen en een zwakke glimlach op me neer kijken, met zijn vingertoppen die langs mijn gezicht streken.
‘Heb je zin om zo te gaan?’
Mijn wenkbrauwen schoten omhoog. ‘Hoe bedoel je, “gaan”? Het is nog lang niet afgelopen, en we moeten hier vannacht ook blijven.’
‘Weet ik,’ knikte Harry terwijl hij me tegen zich aantrok, ‘maar we hoeven hier niet tot het eind te blijven.’
Met rode wangen duwde ik hem een stukje van me af, ontweek zijn grijns en zei in plaats daarvan: ‘Jij hebt veel gedronken en ik wil hier blijven. Jammer joh!’
Tijd om te reageren had hij niet. Er werd op mijn schouder getikt en voor ik het wist danste ik met Robin, al kletsend over zijn speciale dag tot nu toe (‘Ik heb me nog nooit zo gelukkig gevoeld”), terwijl Harry danste met zijn moeder. Even keek hij over haar schouder naar me, en gaf me een knipoog. Ik stak mijn tong uit.

Een halfuur later kwam Harry opnieuw naar me toe, met een bierflesje in zijn linkerhand. Toen hij me met een brede grijns in zijn armen nam, gluurde ik stiekem erin; voor driekwart leeg.
Met opgetrokken wenkbrauwen keek ik hem aan toen hij me weer losliet. Zijn grijns vervaagde een beetje en zijn licht rode ogen staarden me aan. ‘Wat?’
‘Hoeveelste is dat?’
Harry’s blik gleed van de mijne naar het flesje in zijn handen en grijnsde toen breed. ‘Geen idee. Derde, of zo.’
‘Derde? Weet je dat heel zeker?’
‘Nee,’ antwoordde Harry direct en hij sloeg lachend om zichzelf een arm om mijn middel heen. Hij drukte mijn lichaam tegen de zijne en nam me mee met de muziek.
‘Harry,’ ik vocht tegen een glimlach en ook tegen zijn greep, ‘laat me los. Dit is niet grappig. Je moet niet zoveel drinken–’ hij stopte mijn woorden door opeens abrupt snel met zijn gezicht dichterbij te komen, waardoor mijn adem in mijn keel stokte.
‘Niet doen.’ Ik duwde zijn grijnzende gezicht weg, kreeg daardoor juist weer te maken met zijn arm strak om mijn lichaam, zijn duizelende warmte om me heen, terwijl zijn geur juist een beetje naar bier stonk. Ook zijn adem kon er nog wel bij.
‘Harry, ik meen het,’ zei ik weer terwijl ik me loswrikte. ‘Na dit flesje ben je voor een paar uur wel klaar.’
Harry pruilde met zijn onderlip. ‘Een paar uur? Wat doe je me aan, woman.’
‘Heel veel, als jij hierna niet stopt met drinken,’ antwoordde ik resoluut, en om mijn opkomende glimlach te verbergen gaf ik hem nog gauw een kus op zijn wang voordat ik langs hem wegliep. Ik kon zijn ogen in mijn rug voelen branden.

Een voor een begonnen mensen weg te druppelen. Anne en Robin waren al uren geleden, vlak na De Mooie Dans, vertrokken. Harry had ik na zijn laatste biertje alleen maar water gegeven, voordat het voor hem te laat zou zijn – daarbij bedoelde ik kotsen, niets herinneren, kater – wat gelukkig niet zo was, want hij stond nu naast me met een hand in zijn zak en in de andere een glas cola. Zonder een woord te zeggen keken we allebei toe hoe onder andere Gemma zich nog lekker liet gaan op de dansvloer.
Ik keek opzij. Met een klein glimlachje rond zijn lippen keek hij naar de mensen, met glanzende ogen en rode wangen, zijn haar nog licht in de war, en ik kon zien dat hij gelukkig was. Het deed mij glimlachen.

Pas toen bijna iedereen weg was, was ik begonnen met onophoudelijk te gapen. Ze allemaal verbergen achter mijn hand lukte me niet.
‘Zullen we maar gaan?’ Harry was naar me toe gebogen. Zijn adem, nu met een vleugje pepermunt, blies zacht in mijn oor. Ik keek glimlachend opzij. ‘Misschien wel, ja.’
Harry dronk zijn glas cola in één keer op, liet een luide boer achter zijn hand en beantwoordde mijn lach met een brede grijns. ‘Oeps,’ zei hij droogjes terwijl hij mijn hand pakte en me meetrok.
Nadat we iedereen die er nog was gedag hadden gezegd, verlieten we de prachtige plek waar we de hele dag hadden gespendeerd. In plaats van de zon zorgde de felle maan er nu voor dat het kerkje prachtig en romantisch verlicht werd.
Het was al na middernacht en behoorlijk fris, dus drukte Harry me zonder iets te zeggen dicht tegen zich aan.
‘Als jij alvast naar de kinderen gaat, dan haal ik de auto en zet ik het voor de deur.’
‘Is goed.’
Harry drukte een kus op mijn mond, kneep nog zacht in mijn hand en verdween toen in het donker. Ik liep verder.
In het huisje zelf kwam ik tot de ontdekking dat de oppassers zelf ook al waren gaan slapen. Stilletjes en op mijn tenen liep ik de trap op en sloop Charlie’s en Tristans kamer binnen.
Ze weer hun normale kleren aantrekken zou ze wakker maken en ook zonde van de tijd zijn, dus stopte ik alvast hun normale kleren en andere spullen in de tas. Toen Harry even later in de deuropening verscheen, zijn haar nu gebonden in een knotje, nam hij per direct de tas van me over, gooide het over zijn schouder en boog zich toen over Tristan, die nog sliep.
Hetzelfde gold voor Charlie toen ik hem voorzichtig uit zijn bed tilde. Zo slap als een lappenpop hing hij in mijn armen, zijn hoofdje op mijn schouder en zijn armen langs de mijne. Hetzelfde gold voor Tristan bij Harry, die zich even omdraaide om te kijken hoe ik ervoor stond en toen voor me uit de kamer verliet. Ik volgde hem.
Nadat we beide jochies ieder in hun stoeltje in de auto hadden getild, waarbij Tristan even slaperig wakker was geworden maar toen weer wegviel, reden we weg.
Zelfs in het donker leek Harry precies zijn weg te kennen, en met één hand op het stuur en op de andere elleboog leunend manoeuvreerde hij zich door de wegen en straten.
Dat hij zo soepel reed had ik niet direct door aangezien mijn gedachtes ver weg waren. Bij Zayn, om precies te zijn. Ik was Perrie’s woorden van die middag niet vergeten, en vond het moeilijk om niets tegen Harry te kunnen zeggen. Vooral omdat hij precies doorhad dat er iets speelde. Ook al hadden we twee slapers op de achterbank, het hoefde geen reden te zijn waardoor we niet praatten.
‘Wat is er loos?’ vroeg Harry luchtig terwijl zijn ogen weer even naar mij schoten. Mijn gedachten schoten even terug naar het momentje in het kerkje, waar hij dat ook al had gevraagd.
‘Niks. Hoezo?’
Vanuit mijn ooghoeken zag ik Harry fronsen. Hij ademde luid.
‘Daar lijkt het niet op. Nog steeds niet.’
Ik dwong mezelf om onverschillig naar hem te kijken om niet het idee te wekken dat ik gespannen werd van dit gesprek. ‘Nou, er is nu echt niets, hoor.’
Jammer genoeg stonden we net stil voor een stoplicht, waardoor Harry me even lang aanstaarde, mijn gezicht bestuderend, in mijn ogen kijkend, die terug staarden, en mijn hart klopte.
‘Goed dan.’
Ik zuchtte opgelucht, en onopgemerkt, dacht ik. Mijn hart miste een slag toen ik ondertussen opzij keek en Harry’s doordringende blik ontmoette. Mijn mond viel een stukje open. Een stilte volgde.
Het stoplicht sprong op groen en Harry keek weer voor zich uit.
Tijdens de rest van de rit sprak hij geen woord.


Verassing! Eerder terug van vakantie, haha! En in de auto terug naar huis (van elf uur 's ochtends tot middernacht) heb ik genoeg de tijd gehad om te schrijven, dus we zitten voor zo'n drie hoofdstukken vooruit wel goed :')
Hoe is jullie vakantie tot nu toe? Genieten? Ik in ieder geval wel in Argentat, haha!

Ik wil nog wel even waarschuwen dat het hoofdstuk hierna wat, uh... "heftiger" "getinter" "intiemer" is dan normaal, dus als je al van tevoren weet dat je je daar niet op je gemak bij voelt, geeft niks! Je mist niets, dus het hoofdstuk kan je gewoon overslaan:)

Reacties (4)

  • batbucks

    😍😍😍

    3 jaar geleden
  • biancadokkum

    echt super awesome mooi geschreven <3!

    ik hou van deze story <3!

    3 jaar geleden
  • niazkilam

    Ahhh zo mooi geschreven, snel verder!:)

    3 jaar geleden
  • oomsjes16

    Snel verder!!(H)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen