Foto bij O27

Onbekend

Nadat ik het afgelopen weekend in Ashtington ben geweest met Riley, weet ik het zeker. Ik hoorde de stem van het meisje en ik hoorde Newman praten over de Egyptische godin Bastet, dat kan toch niet missen?
Dus als het dinsdag is, trekken Scott en ik erop uit. Alleen op dinsdagen en woensdagen gaat Riley naar de crèche -dat vind ik meer dan genoeg- maar dat wil wel zeggen dat we nu eindelijk de tijd hebben om rustig zijn appartement te doorzoeken.
'Gaat het nog lang duren?'vraag ik verveeld. Scott is de laatste spullen aan het verzamelen en kijkt geïrriteerd op.
'Dat jij de prinses uithangt en mij al het werk laat doen, is nog tot daaraan toe, maar als je nu ook nog wilt heksen... Even kalm aan, Idelle, we hebben genoeg tijd.'
'Ja, ja, neem die map ook maar mee.' Scott zucht, maar doet wat ik hem vraag.

Uiteindelijk rijden we zo'n anderhalf uur later Ashtington binnen.
'Hier links, dan kun je daar parkeren,'zeg ik, de straat in wijzend. Scott knikt en parkeert de auto. Vlug klik ik mijn gordel los, stap uit, knal de autodeur dicht en zet dan mijn zonnebril op. Ik haak mijn arm in die van Scott en probeer dan gemeend te glimlachen. Als we bij de voordeur van het appartementencomplex staan, druk ik op de bel waarbij een klein bordje met het woord "beheerder" hangt. Even klinkt er niets, maar dan klinkt er een diepe bromstem.
'Wat is er?'
'Hallo, ik ben Kathryn Bristow, ik heb afgelopen weekend gebeld voor een huisbezichtiging,'zeg ik vriendelijk.
'Oh, natuurlijk, ik zal de deur openen, ik zie jullie zo direct op de tweede etage.' Ik glimlach en dan gaat de deur open.
'Uh-uh, Kathryn... Heb je ook nog een naam voor mij verzonnen?'vraagt Scott.
'Russel Tupper,'zeg ik, bijna verveeld. 'Oh, en we moeten een beetje aardig voor elkaar zijn, want er moet wel iets gaande zijn, wil je samen een huis kopen, oké.'
'Hé, dat is mijn probleem niet, jij bent nog koeler dan een blok ijs.' Ik rol geïrriteerd met mijn ogen en duw dan de deur naar het trappenhuis open. Een zucht verlaat mijn mond en dan doe ik weer een poging om te glimlachen.
'Laten we dit doen,'zucht ik, als we op de tweede verdieping aankomen. Scott neemt mijn hand vast en ik moet echt de neiging om mijn hand uit de zijne te rukken en hem een klap in zijn gezicht te verkopen, onderdrukken. Toch blijf ik glimlachen -waarschijnlijk als een boer met kiespijn, maar vooruit- en dan treffen we de beheerder van het appartementencomplex. We schudden handen en dan lopen we zogenaamd geïnteresseerd door de woning.

'Zouden we nog een moment met z'n tweeën mogen?'vraag ik uiteindelijk.
'Uiteraard. Bel anders maar even, met die telefoon daar, als jullie een besluit hebben genomen.' Ik knik vriendelijk en dan verdwijnt de beheerder. Scott en ik wachten totdat de man van de galerij is en dan sluipen we het verrotte appartementje uit. Afschuwelijk krot, over mijn lijk dat ik er ga wonen.
'Waar moeten we zijn?'vraagt Scott.
'Twee deuren verder, idioot,'sis ik, meteen al mijn geklef van eerder overboord gooiend.
'Rustig maar, ik vraag het alleen.' Ik loop rustig verder en zoek dan de juiste sleutel aan mijn sleutelbos. Dan heb ik mijn universele sleutel gevonden en steek hem in het slot van de deur. Al snel heb ik de deur geopend en kunnen we zo naar binnen.
'Goed, pak jij zijn laptop, dan zoek ik de boeken.' Scott knikt en dan scheiden onze wegen zich. Hij verdwijnt richting de woonkamer en ik sluip door naar de slaapkamer. Eerst heb ik de badkamerdeur te pakken, maar dan heb ik eindelijk de slaapkamer gevonden.
Ik schrik me een ongeluk als mijn ogen een ander paar ogen ontmoeten. Geschrokken deins ik achteruit, maar dan realiseer ik me dat het geen mensenogen zijn.
'Verdomde kat,'mompel ik, waarna ik doorloop naar de boekenkast tegen de muur van de slaapkamer. Mijn vingers glijden over de kaften en mijn ogen scannen alle titels, maar het juiste boek kan ik niet vinden. Irritatie en agressie nemen de overhand en dan begin ik als een gek door alle rommel te spitten. Ik gooi boeken opzij, smijt met kledingstukken die me in de weg liggen en ruk per ongeluk de deur van de kledingkast. Een lage grom verlaat mijn mond en dan gooi ik de sokkenmand uit de kast. Ik wil kwaad verdergaan met rommel maken, maar dan kom ik al tegen wat ik zoek. Een grijns verschijnt op mijn gezicht en dan neem ik het boek van de plank, waarna de anderen al snel volgen. Met de boeken in mijn handen, loop ik terug naar de woonkamer, waar ik Scott aantref. Alles staat nog zo netjes...
'Wat is dit? Normaal maak je er ook een rotzooi van, gooi wat zooi overhoop, zaai wat ellende.' Dat laat Scott zich geen twee keer zeggen en dan maken we ook van de woonkamer en keuken een zooitje. Ik snijd de kussens open en smeer kattenvoer op de leren bank. Ondertussen liggen overal boeken en ligt er een kapotte lamp op de grond.
Ik grijns, de voldoening van dit alles is te groot en alles waar ik aan kan denken, is het feit dat ik het boek in handen heb en weer een stap dichterbij het verkrijgen van de kracht van Isis ben.

---
Woohoo, weer eens lekker op tijd :x

Ik ga morgen naar Paper Towns (:
Ik ben zo excited, heeft iemand 'm al gezien?

Reacties (2)

  • DreamyHoran

    Wat een zooitje hebben ze er van gemaakt..
    Leuk voor je! Ik wil ook nog eens een keer naar Paper Towns (:
    X

    4 jaar geleden
  • chanyeoI

    Wat een vingerafdrukken zal die hebben achtergelaten (;
    Nog niet.
    +kudo

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen