Foto bij 049.

Wauw.... Het laatste stukje was gewoon serieus in april! O.o Ik had wat moeite met dit stukje en er was eigenlijk maar één reden voor; Rumpelstiltskin.
Hij is zo'n apart en iconisch figuur dat ik het toch ergens wel apart vind om hem erin te verwerken zonder hem al te erg af te laten wijken van hoe hij normaal is.
Hopelijk slacht ik dat gedeelte niet te erg af...xD
Wel... Eigenlijk zijn er ook nog wel andere redenen... Het gehele gedoe met het uitvogelen of ik nog naar school ga of dat ik er een jaar tussenuit ga om te werken.... Het feit dat het Camp NaNoWriMo was de maand juli en vele dingen tussendoor die me weerhielden van schrijven.

Maar hier nu dus eindelijk een nieuw stukje, ben benieuwd wat jullie ervan vinden!

Hoe kon dit? Hoe kon mijn moeder hier voor me staan.
Na het leek wel een eeuwigheid lukte het me om mijn ogen van haar af te halen en om me verder tot mijn omgeving te richten.
Alle gevechten waren gestaakt na de aankomst van de twee uit de magische paarse walm en ik zag hoe Oleander ook met grote ogen en een open mond naar mijn moeder stond te staren. Hij had haar namelijk ook goed gekend in onze kinderjaren en hij was samen met Bailey op de begrafenis geweest. Een begrafenis die dus eigenlijk grotendeels nep was.
Mijn ogen gleden verder. Killian stond op nog geen twee meter afstand van mij, zijn ogen waren ook gefixeerd op de vrouw, maar met een geheel andere blik als dat Oleander had.
De blik die Killian de vrouw gunde was er eentje van knarsetandende woede en verontrusting twee uitdrukkingen die vreemd op elkaar over kwamen, alsof hij in een tweestrijd was met zichzelf en zijn gedachten.
"Neem haar mee van mijn schip af, dan kan ik afrekenen met Jones hier." De stem van Blackbeard was de eerste stem die weer door de stilte heen sneed.
Blackbeard.
Waarom zou mijn moeder iemand als hem inhuren om mij op te sporen? Een piraat zo gewetenloos als de man die me nog geen half uur geleden geprobeerd had te verkrachten?
Wist ze hoe hij in elkaar stak? Vast wel.
En dan nog eens de man die Rumpelstiltskin heet. Ik kreeg een raar gevoel bij hem en ik wist niet of ik hem ooit zou kunnen vertrouwen.
Maar in het begin had ik Killian ook niet vertrouwd, wat uiteindelijk resulteerde in het gevoel van ware liefde.
Mijn nieuwsgierigheid nam de overhand terwijl ik een stap naar voren deed en mijn moed bij elkaar schraapte. "Ik ga met hen mee op een aantal voorwaarden."
Mijn moeder had haar kap helemaal achterover geslagen en haar donkere lokken golfden nu over haar sleutelbeen heen.
"Ten eerste gaat Killian met me mee en wijkt hij ten alle tijden niet van mijn zijde af." Ik pakte de hand van Killian vast en trok hem mijn kant op. "Ten tweede word de gehele bemanning van de Jolly Roger niets aan gedaan en mogen ze zich terugtrekken naar het schip."
Hier weerklonk even een klaaglijk geluid, maar ik negeerde het.
Het ging me hierbij vooral om Oleander, ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om hem kwijt te raken in een strijd die niet de zijne was.
"Ten derde heb ik nog het één en ander te vragen aan mijn moeder, persoonlijk."
De vrouw knikte, haar gezicht in een licht grimas met een minieme glimlach. Een uitdrukking die ik niet van haar gewend was.
Zonder opzij te kijken naar haar metgezel leek ze het antwoord te formuleren. "Akkoord."
De bemanning van Blackbeard nam afstand en onder enig protest druppelden de bemanningsleden van Killian terug naar the Jolly Roger.
Killian kwam echter weer dichter bij me staan, maar nog net op zo'n afstand dat hij me niet aanraakte en dat was een gegeven waar ik gek van werd.
"Zullen we?" Mijn moeder gebaarde naar de kajuit van de kapitein waar ik een paar minuten geleden nog voor mijn lichaam had gestreden met Blackbeard.
"Natuurlijk."

Ondanks dat ik aangedrongen had op een gesprek waren de eerste paar minuten doodstil zodra we allemaal een plekje hadden gevonden op een stoel in de kajuit.
Hoewel er op dit moment eigenlijk maar één vraag door mijn hoofd heen spookte.
"Hoe..." De vraag zat dan wel in mijn hoofd, maar de woorden wilden zich maar niet formuleren. Een geluk bij een ongeluk dat ze mijn stilgevallen vraag snapte en ze sloot zuchtend haar ogen.
"Het is waar dat ik mijn eigen dood in scene heb gezet." Ze sloot haar ogen even. "Ik ben er ook niet trots op, maar het moest gebeuren."
Het moest gebeuren?
"En...En vader? Leeft hij ook nog?" Ik wilde het in mijn hoofd niet al te veel hoop schenken, maar mijn hart spoelde er bijna mee over. Het minieme hoofdgebaar van mijn moeder liet mijn hoop onderdompelen in een dikke laag teer.
"Hij is wel gestorven."
"Hoe?"
"Op de manier waarop iedereen denkt dat we beiden heengegaan zijn." Haar ogen weken open en richtte zich tot Killian. "Je vriendje heeft er ook het één en ander mee te maken."
Nu schoot mijn hoofd ook richting Killian, maar zijn ogen keken versuft voor zich uit alsof hij het zich niet kon herinneren. Ik denk niet dat hij die uitdrukking had gehad als hij het gedaan had.
"Maar waarom? Waarom bleef u zo lang van me weg? Wist u hoe oom en Leal in elkaar staken?" De vragen rolden over elkaar heen en ik voelde hoe ik van binnen steeds emotioneler werd. "Hoe kon u me achterlaten?! Waar bent u allemaal geweest?"
Mijn moeder hoorde de vragen zwijgend aan, iets wat Killian furieus scheen te maken. "Spreek vrouw! Een moeder zou haar dochter de antwoorden geven die ze verdient, niet dit stilzwijgen."
"En wat als de moeder de antwoorden niet wilt delen met haar dochter omdat haar dochter de antwoorden niet verdient?" Bitste ze terug met dezelfde toon die ik eerder had gehoord en die ik absoluut niet bij haar kon plaatsen.
Was dit wel echt mijn moeder? Qua uiterlijk was ze hetzelfde zoals ik me herinner, maar haar houding en gedrag leek wel negentig graden gedraaid.
"Kom kom nou , allemaal wel lief blijven voor elkaar." Weerklonken opgewekte maar sarcastische woorden vanuit één van de hoeken van de kajuit en iedereen hun aandacht ging uit naar de mannenstem die het gezegd had.
Uit de schaduwen stapte de man met de groenbruin glinsterende huid en zijn leren jas maakte het enigste geluid dat van hem af kwam, zijn voetstappen waren zo goed als geruisloos terwijl hij cirkels om ons alleen heen begon te lopen.
"Time 's up, het is tijd om te gaan."
Verontwaardigd maar toch enig sinds op mijn hoede voor de vreemde man wist ik de woorden over mijn lippen te krijgen.
"Ik ben nog niet klaar met het gesprek, de deal is nog niet voltooid."
"Oh, maar je hebt niet onderhandeld over de duur van het gesprek." De man lachte eventjes voor hij eenmalig in zijn handen klapte en vervolgens richting de deur wees.
"Dus hop hop, in de benen."
Ik voelde de macht die uitging van de man en ik had inmiddels ook wel door dat je beter niet met hem kon spotten.
Mijn ogen gleden weer naar mijn moeder. Wat moet zij met iemand als hem?

Reacties (4)

  • Released

    IK HOU VAN DIT VERHAAL!! Ga snel verder please!!

    3 jaar geleden
  • Mate

    Een nieuw hoofdstuk! Eindelijk! Yay!
    Ge-wel-dig! Echt! Ik vind het helemaal geweldig.
    Snel verder c:

    4 jaar geleden
  • 3strawberry3

    Ik ben echt hooked in dit verhaal! Wauw dit is zo geweldig, awesome en leuk! Je schrijft echt zo goed:)
    Nieuwe abo+ kudo! Cant wait for the next part:)

    4 jaar geleden
  • 3strawberry3

    Ik ben echt hooked in dit verhaal! Wauw dit is zo geweldig, awesome en leuk! Je schrijft echt zo goed:)
    Nieuwe abo+ kudo! Cant wait for the next part:)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen