Foto bij Proloog.

Sometimes to find yourself, you have to get lost.

Opgeslokt. Zo lijkt het wel. Alsof ik ben opgeslokt door de duisternis. Een diepe donkere duisternis. Ik word meegevoerd door een stroming van ellende, naar een zee van pijn.
Een zee die uitmondt op een oceaan. Een oceaan die zo doods is als een desolate woestijn in de nacht. Ik dacht dat alles beter zou zijn als ik eenmaal in slaap zou zijn gevallen. Dat ik naar een vredige plek zou reizen.

Een plek waar alles beter zou zijn. Waar ik een gelukkig leven zou leiden. Een plek om van te dromen. Waar de bloemen altijd in bloei staan en waar de bomen nooit hun blaadjes verliezen.
Waar veulens door de wei dartelen, maar helaas bestaat die plek enkel in dromen.
Maar zelfs daar ben ik niet goed genoeg voor. Een beetje, klein beetje geluk. Zelfs niet in mijn dromen ben ik dat waard.

Het water slokt me op waardoor ik naar adem moet happen.
Het blokkeert mijn luchtwegen en ik stik bijna. Ik stik in het water. Ik ben bang, maar veilig bang.
Ik ben bang dat ik hier nooit meer weg zou raken. En in mijn gevoel is dat goed. Mijn leven is toch al een hel. Op deze manier gaat het eindeloos verder.

Rivier, zee, oceaan. Ik stroom er telkens door heen.
En bij het einde van de oceaan word ik opgeslokt door het water en begin ik weer helemaal bij het begin. Maar het gaat niet voor eeuwig zo verder.

Ik open mijn ogen en kijk recht in twee heldere zeeblauwe ogen. Alles was maar een droom.
Hoe kan het dat ik hier nu lig? De grijze, harde stoep heeft plaats gemaakt voor een groot zwart kingsize bed.
Waar ben ik? Wie is hij? Vragen spoken door mijn hoofd maar dan word het opeens weer zwart, donker en duister zoals altijd.

Misschien is het nog niet helemaal duidelijk waar het verhaal precies over gaat maar daar kom je snel achter. Neem een abo en wacht op het eerste echte hoofdstuk! (:

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen