Chapter 52

Door: maybo
Onderdeel van: Living the dream - George Weasley 16+
Laatst bijgewerkt: 1 jaar geleden
Geactiveerd op: 1 jaar geleden

Foto bij Chapter 52

breed | medium | small

Nola POV
Ik land met een knal in het bos en val meteen op de grond. Mijn tanden worden opnieuw scherper en volgens mij zijn mijn ogen weer groen. Ik bal mijn handen tot vuisten en brul luid. Het voelt alsof ik in een oven zit. Ik trek mijn trui over mijn hoofd. ‘Great.’ Ik kijk op. Irates en Tarik staan voor mij. ‘What the hell hebben jullie met me gedaan?!’ Tarik hurkt voor mij. ‘Nola, vertel me over George.’ Volgens mij heb ik hem nog nooit zo verward aangekeken. ‘What the hell?! Waarom zou ik…’ ‘Hoe komt het dat je controle vind als je met George bent?’ ‘Dat-Het is niet George.’ Hij glimlacht. ‘Dat weet ik. Jij wil niemand pijn doen of wel?’ Ik schud mijn hoofd en haal rustig adem. Tarik gaat weer recht staan. ‘Je bent oké.’ Hij heeft gelijk. De transformatie is gestopt. ‘Wat…’ ‘Wat we gedaan hebben?’ Irates leunt tegen een boom. ‘Of we hebben je vermoord, of we hebben je geholpen.’ Ik frons. ‘Waarschijnlijk het laatste, maar er is een klein probleem. Het kan opgelost worden, uiteindelijk, maar nu is het nog een probleem.’ ‘Wat?’ Tarik kijkt zijn neef argwanend aan. ‘Ja… wat?’ Irates loopt naar mij toe en tilt mij moeiteloos overeind. Hij zorgt dat ik tegen een boom kan leunen. ‘Wil je precies weten hoe we jou gered hebben?’ ‘Ja.’ Antwoord ik vastberaden. ‘We konden de wolf niet meer redden, maar we konden wel zorgen dat hij stierf, voordat jij dat deed. Om dit te doen moesten wij de wolf raken op zijn zwakke plekken.’ Hij legt zijn vingers tegen mijn nek. ‘De hals, de borstkas en de poten.’ Ik kijk ze een voor een aan. ‘Jullie hebben mijn wolf gedood?’ ‘Hij was sowieso dood gegaan, de enige die we nog konden redden was jij.’ Hij strijkt een verdwaalde haarlok achter mijn oor. ‘Maar je was te veel verzwakt om te genezen en te overleven. Het enige wat we nog konden doen was je een nieuwe wolf geven.’ ‘Jullie hebben me gebeten.’ Concludeer ik verbijsterd. ‘What the hell?! Serieus… Je liegt.’ ‘Kom mee.’ Irates trekt mij naar het huisje. ‘Waarom?!’ ‘Ik laat het je zien.’ We gaan naar binnen en hij laat me voor de spiegel staan. Wanneer mijn ogen oplichten zie ik de littekens in mijn nek. Tarik knikt en kijkt weer terug naar Irates. ‘Maar wat is dan het probleem?’ Irates zucht. ‘We hebben haar allebei gebeten. Ze heeft te veel weerwolf gif in haar lichaam. Hierdoor is de wolf sterker. Hoe denk je dat ze ons anders geroepen heeft?’ Ik schud mijn hoofd. ‘Geroepen?’ ‘Uit Rusland.’ ‘Uit Rusland?! Ik volg je niet.’ ‘Je brulde. Dat hoorden wij. Wij kwamen naar je toe. Nu zijn wij hier.’ Ik laat me weer zakken en ga in de kleermakerszit zitten. ‘Ik deed het niet bewust.’ ‘Maar je wilde het wel.’ Ik knik. ‘Ik kreeg ruzie met mijn peetvader,’ Irates kijkt op zijn horloge. ‘We moeten gaan.’ Tarik werpt Irates een doordringende blik toe. ‘Mijn peetvader is degene die mij beet… nou ja, de eerste keer dan. Hij is een menselijke weerwolf.’ Op dit punt kijk ik niet naar Tarik, maar naar Irates. ‘Had ik hem kunnen doden? Op dat moment?’ ‘Ja.’ Antwoordt hij meteen. Hij kijkt weg, zucht en komt dan naar mij toe. ‘Jij of je wolf voelde zich bedreigd. Het was verdediging. Als je peetvader geen weerwolf was, zou het waarschijnlijk niet gebeurt zijn. Het is het alpha instinct. Het is niets slechts, oké?’ Ik knik. Irates trekt Tarik mee. ‘Kom, we moeten patrouilleren.’ ‘Wacht, hoe zorg ik dat dit niet nog een keer gebeurt?’ Irates lacht. ‘Gewoon tot tien tellen, prinses.’

Ik kom zacht de eetkamer in, maar blijf staan wanneer ik Lupos en Mevrouw Wemel hoor praten. ‘Niemand weet wat er gebeurd is!’ ‘Remus, let op je toon.’ Er klinkt een klap. Ik neem aan dat Remus op de tafel sloeg. ‘Dit begon allemaal toen ik een docent werd op Zweinstein.’ ‘Nee, het begon toen George en Nola de regels braken.’ ‘Het zijn verliefde tieners. Natuurlijk sluipen ze stiekem weg in de nacht.’ Ik schrik wanneer iemand zijn armen om mijn middel slaat. George drukt een kus op mijn schouder. ‘Hé, gaat het?’ Ik knik en luister weer naar het gesprek in de keuken. ‘Hoe gaat ze later werk vinden? Die wetten van Omber, van het ministerie…’ George trekt mij weg. ‘Niet naar luisteren. Kom, we gaan naar boven.’ Hij tilt mij op in bruidsstijl en begint de trap op te lopen. Het is dat ik nog te slap ben om trap te lopen. Hij opent mijn slaapkamerdeur. ‘Here you go, Mrs. Weasley.’ Ik maak een gniffelend geluid en geef hem een kus op zijn wang. George legt mij op het bed en komt naast mij liggen. ‘George?’ Hij kijkt mij aan. ‘Hoe zie jij de toekomst?’ ‘Ik ben helaas niet zo goed in waarzeggerij, ik denk dat je mij vergist voor iemand anders.’ Ik schud lachend mijn hoofd. ‘Nee, hoe denk je of hoop je dat de toekomst zal zijn?’ ‘Wat een serieuze vraag voor de dag van kerstavond.’ Ik trek mezelf overeind, zodat ik hem beter aan kan kijken. ‘Ik meen het.’ Hij knijpt zijn ogen iets samen en legt zijn hoofd in mijn schoot. Ik speel wat met zijn haren. ‘Ik ben samen met Fred eigenaar van de succesvolle Tovertweeling Topfopshop, woon in een groot huis met een eigen Zwerkbalveld en ben getrouwd met de prachtige Nola Wood.’ Ik glimlach afwezig en kijk uit het raam. ‘Remus heeft gelijk, ik ga nooit toegelaten worden op de opleiding voor Schouwer en ik vind al helemaal geen werk.’ George gaat overeind zitten. ‘Stop, natuurlijk wel. Je bent een perfecte leerling, je hebt een goed hart en bent sterk.’ Hij geeft me een kus. ‘Oh en als de opleiding zeikt, kan je ook een zwerkbalspeler worden, want je bent nog nooit van je bezem gevallen.’ Hij knipoogt en trekt mij omlaag, zodat hij een kus op mijn wang kan geven. ‘Pinky swear.’

‘Nola, kan ik je even spreken?’ Ik kijk langs de eettafel naar Meneer Wemel. Hij mompelde het zacht en niemand anders hoorde hem, omdat ze in gesprek waren, maar hij weet dat mijn gehoor beter is. Ik knik onopmerkelijk en verplaats me naar de lege stoel naast Arthur waar Ginny eerst zat. ‘Hoe gaat het nu met je?’ Ik lach ongemakkelijk. ‘Dat kan ik beter aan u vragen, meneer Wemel.’ Hij knikt moeizaam. ‘Ja, we zijn allebei de dood ontkomen.’ Hij zit nog in een rolstoel en zijn wonden zijn nog niet allemaal genezen. ‘Het komt wel goed.’ ‘Molly vertelde wat er vanmiddag gebeurde.’ Valt hij dan met de deur in huis. ‘Oh.’ ‘Nola…’ ‘Sorry, ik kon er niets aan doen.’ Hij legt zijn hand op mijn schouder en kijkt mij doordringend aan. ‘Dat weet ik, maar Nola het mag niet gebeuren op school. Er zijn mensen die dit tegen je zullen gebruiken. Je moet het onder controle krijgen.’ ‘Ik werk eraan. Ik heb vandaag gepraat met Tarik en Irates. Ik weet wat er mis is, nu moet ik het alleen nog oplossen.’ ‘Goed zo. Pas op jezelf, oké? Niet iedereen is betrouwbaar.’ Ik knik. ‘Natuurlijk, dat weet ik.’ Ik sta weer op. George volgt mijn voorbeeld. ‘Wil je naar boven?’ ‘Ja.’ Ik zwaai nog even naar Mevrouw Wemel. ‘Bedankt voor het eten.’ ‘Natuurlijk, liefje.’

George POV
Ik klim voorzichtig uit het bed zonder Nola wakker te maken. Ik bestudeer haar, terwijl ik mij omkleed. Haar haren zijn donkerder geworden, bijna zwart, maar dat maakt haar alleen maar mooier. Ze draait zich om. Er ontstaat een frons op haar gezicht en ze mompelt wat. Ze begint steeds meer te draaien. Ik buig me over het bed en aai over haar wang. ‘Nola.’ Ze schiet overeind. Haar ogen zijn groengloeiend. ‘Hé.’ Ze zucht opgelucht. ‘Had je een nachtmerrie? Je ogen zijn groen.’ Haar ogen worden weer terug bruin. ‘Ik weet het niet.’ ‘Hoe voel je je?’ ‘Goed.’ Ze kijkt naar haar handen. ‘Ga je vandaag naar je ouders? Het is Kerstmis.’ Ze glimlacht slapjes. ‘Dat zal wel moeten.’ Ik weet dat iets haar dwars zit. ‘Maar?’ ‘Maar wat als er weer hetzelfde gebeurt als met Remus?’ Ze trekt haar knieën op. ‘Irates zei dat het kwam doordat je je bedreigd voelde en dat het niet gebeurt zou zijn als Remus gewoon menselijk was. De laatste keer dat ik checkte waren je ouders geen magische beesten.’ Ze lacht verontwaardigd. ‘Noemde je me nou een beest?’ Er ontstaat weer een twinkeling in haar ogen. De twinkel die ik al in geen tijden meer gezien heb. ‘Misschien.’ Ze buigt zich naar voren en duwt mij omver. ‘Oh, you didn’t…’ Ze schatert van het lachen. Ik trek haar naar mij toe en begin haar te kietelen. ‘George, nee, niet doen!’ Ze probeert los te komen, maar stopt dan ineens met bewegen. Ze kijkt me aan. Ik stop met kietelen en ze glimlacht. Ik breng mijn lippen naar haar oor. ‘Ik weet wat je doet.’ Het kippenvel op haar rug ontgaat mij niet. Ik kus haar in haar nek. ‘En toch lukt het.’ Ze heeft gelijk. ‘Ik ben maar een hulpeloze tovenaar.’ De enige reden dat ik me inhoud, is dat ik weet dat zij mijn emoties net beïnvloed heeft. ‘Maar dat is niet hoe ik werk.’ Ik klim weer overeind. ‘Je beïnvloedde mijn emoties.’ Ze schudt haar hoofd. ‘Eigenlijk liet ik jou voelen wat ik voelde.’ Ze komt ook uit het bed. ‘Je had het mij ook kunnen zeggen.’ Ze schudt haar hoofd en slaat haar armen om mijn nek. ‘Zo iets kan ik niet echt verwoorden.’ ‘Liefde?’ ‘Meer dan liefde.’ Ik geef haar een kus. ‘Laten we naar beneden gaan. Ik wil cadeautjes.’

Kudo Door naar het volgende hoofdstuk

Reacties

Er zijn nog geen reacties op dit hoofdstuk.



Details

0

12+

1623

65 (1)

Share