Foto bij Proloog




Een vrouw rende haastig tussen de bomen door. Blaadjes knarsten onder haar pijnlijke voeten en wind woei door haar doorweekte haren. Haar zwarte, scheef hangende mantel wapperde achter haar aan, maar ze nam de tijd niet deze recht te trekken. Ze was tot op haar botten verkleumd, maar ze gunde zichzelf geen rust, niet nu.
Lucht schoot haar longen in en maakte haar keel aan het branden. Hoelang ze had gerend, wist ze niet, maar ze was buiten adem. Even overstemde de donder haar gehijg en verlichtte een bliksemschicht haar pad. Steeds keek ze achterom, angstig en doodsbenauwd voor wat naderde. De regen drupte op haar huid, maar dat noch de donder en de bliksem leek haar iets te schelen. Bijna struikelde ze toen haar voet bleef hangen in de drassige grond, maar ze herstelde zich en rende door. Een pijn als messen steken schoot in haar zij, maar ook dat hield haar niet tegen.
Een alleenstaand huis verscheen aan de horizon en even leek ze hoopvol. Een schittering sprankelde in haar ogen, feller dan de inslaande bliksem; veiligheid was nabij. Ze keek omlaag naar het bundeltje in haar armen en richtte vervolgens haar aandacht weer op de verduisterde weg voor zich. Ze was omhuld en afgeleverd aan de duisternis van de nacht, wachtend tot de bliksem haar pad weer zou verlichten. Het enige waar ze zich op concentreerde, was het zwakke licht van de avondlamp, dat zachtjes scheen bij de voordeur van het huis. De ramen waren donker en het was doodstil, de bewoners waren in diepe slaap.
      Een duidelijk teken van opluchting verscheen op het gezicht van de vrouw toen ze haar voet op het stoepje voor het huis zette en de baby op het matje voor de deur legde. Schichtig keek ze om zich heen, maar toen er niets te zien was, zette ze een stap achteruit en haalde een lange, houten stok tevoorschijn vanonder haar mantel. Ze wierp nog een laatste blik op het slapende kind en veegde een traan vanonder haar gezwollen, rode ogen vandaan. Een paar korte woorden doofden de lamp die het huis van enig licht voorzag en de vrouw borg haar stok weer op. 'Vaarwel, nichtje,' sprak ze bedroefd en ze verdween in de duisternis.
      Er klonk een oorverdovende knal, als bliksem die een boom had geraakt, een groen licht verscheen tussen de bomen. Er klonk een gil die door merg en been ging, gevolg door het gehuil van de ontwaakte baby. Lichten gingen aan, geroezemoes weerklonk vanaf de bovenst ramen en de voordeur werd geopend.

Reacties (26)

  • Feinics

    Mooie schrijfstijl, I'm hooked

    1 jaar geleden
  • Stoney

    Holy shit het is nog maar de proloog en ik ben al verkocht(cat)

    2 jaar geleden
  • Huffpuff

    Heb bladwijzer genomen voor nu ga hem zo snel mogelijk lezen

    4 jaar geleden
  • Histoire

    Ik ga dit verhaal eens lezen. (:
    Ik hou erg van je stijl trouwens, en ik vind het ook een mooi begin, ik hou ervan als je er direct 'inzit'.

    4 jaar geleden
  • Mouli

    Ben nu begonnen met lezen ! Heb ff abo genomen& t ziet er al goed uuit !(H)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen