Foto bij 1  Verhaaltje voor het slapen gaan





'Het kan me niets schelen wat je vind! Er is niets dat je kan doen om mij tegen te houden en daarmee basta!' Met een klap smeet Eleanor de deur van de slaapkamer dicht en beende op haar bed af, haar kastanje bruine haren wapperend achter haar aan. Mokkend ging ze tegen de muur zitten en ze trok haar knieën op. Met een diepe frons op haar voorhoofd staarde ze naar het witte beddengoed, dat nu gekreukt op het bed gespreid lag. Haar donkere haren gleden voor haar gezicht en bleven voor haar groene ogen hangen.
      Elk jaar opnieuw kwam deze discussie boven tafel. Elk jaar opnieuw moest ze het gejammer aanhoren van Martha Wilkinson, de bazin van het weeshuis. Een strenge, fors gebouwde vrouw, die wonderbaarlijk genoeg door zeer korte beentjes werd gedragen. Haar zwarte haren, waarvan Eleanor zeker was dat ze die nooit uit haar knot haalden, zagen er altijd wat vettig uit. En haar grote kokkert van een neus haalde zeker de aandacht van haar gele tanden af. Ze zorgde prima voor de kinderen, altijd wel genoeg eten en onderdak, maar ze tolereerde geen tegenspraak. Wat zij wilde dat er gebeurde, gebeurde ook. Eleanor kreeg al rillingen als ze zich bedacht wat haar tegemoet zou komen na haar uitbarsting van net. Waarschijnlijk zou ze de gehele volgende dag aan het klussen worden gezet, niet dat normaal nooit gebeurde, maar Mevrouw Wilkinson maakte altijd graag haar punt. Nooit had Eleanor haar tegengesproken, nooit had ze haar stem zo verheven of de deur dicht gesmeten zoals ze vanavond had gedaan, maar dit was de druppel. Opnieuw had Mevrouw Wilkinson er iets op tegen gehad dat ze terug zou keren naar Hogwarts school of witchcraft and wizardry en had haar meest kostbare bezit, haar Nimbus two thousand and one bezemsteel, opgesloten in de bezemkast in de hal, waarna ze ook Eleanors staf achter slot en grendel had gelegd.
      Eleanor woonde al haar hele leven in het weeshuis, geen van haar adopties was ooit goed afgelopen en Mevrouw Wilkinson verloor langzamerhand haar geduld. 'Je doet het gewoon expres! Je geeft die mensen niet eens een kans!' had ze woedend uitgekraamd, haar hoofd zo rood dat Eleanor had kunnen zweren dat het zou gaan ontploffen. De waarheid was dat Eleanor wel haar best deed. Ze wilde graag een familie hebben en weggaan uit dit verschrikkelijke krot, maar er is nooit een familie geweest die haar langer dan drie maanden had aangekund. Het leek erop dat elke keer als Eleanor zich een beetje thuis begon te voelen, er iets gebeurde dat het weer verpesten. Uiteindelijk had Eleanor het opgegeven, het lag allemaal aan haar, dat was duidelijk, maar waarom was ze nooit achter gekomen, niet tot 5 jaar geleden. Toen een professor van Hogwarts haar kwam vertellen dat ze een heks was, geloofde ze er in de eerste instantie niks van, maar uiteindelijk leek alles op zijn plaats te vallen en begreep ze opeens wat er mis was met haar. Magie stroomde door haar aderen, daarom was ze zo anders dan andere kinderen en daarom gingen de adopties altijd mis. Het was allemaal niet expres, maar ze kon er dus blijkbaar niks aan doen dat ze, als ze boos of verdrietig was, de pannen door het huis liet vliegen, of dat glazen plotseling kapot spatten en kussens uit het niets ontploften. Hierna had ze haar best niet meer gedaan om het voorbeeldige weeskind te zijn voor een nieuwe familie. Waarom zou ze nog? Wie wil er nou een heks als kind? Een buitenstaander, een freak, dat was wat zij was en niemand die dat in huis zou willen hebben.

Langzaam hief ze haar hoofd en keek de verduisterde kamer rond. Eleanor had zich niet bedacht het licht aan te doen toen ze de kamer instormde. Niet dat het licht de kamer zoveel goeds deed. Twaalf gammele, houten bedden stonden tegen de muren aan naast elkaar. Hier en daar lag er een versleten knuffel naast het kussen of er lag een stuk speelgoed op de vloer. De kamer was altijd verrassend schoon, op de spinnenwebben hoog in de hoekjes van de kamer na dan. Eleanor nam altijd de taak op zich om de troep van de kleintjes op te ruimen, zodat zij geen problemen zouden krijgen met Mevrouw Wilkinson. Ze was immers nu de oudste in het huis en droeg graag haar steentje bij.
Zuchtend gleden haar ogen de kamer rond en bleven hangen bij het stoffige raam dat op een kiertje openstond en zachtjes kraakte wanneer de wind er tegenaan sloeg. Vanachter een dikke wolk kwam de heldere maan tevoorschijn en verlichtte de eerste drie bedden die vlakbij het raam geplaatst stonden. De zomervakantie duurde Eleanor veel te lang. Als het niet voor de postuilen waren geweest van haar huisgenoten, had ze allang haar biezen gepakt. Het liefst had ze dat ook wel gedaan.
      Het zachte geroep van haar uil weerklonk in de nacht. Ze zat in een boom op wat afstand van het weeshuis. Mevrouw Wilkinson wilde niet hebben dat een van de andere kinderen haar zag, of ook maar wist dat Eleanor een heks was. 'Ik wil het niet hebben dat zij al deze sprookjes gaan geloven! Dan wil geen familie ze meer hebben!'
In gedachten verzonken hoorde ze in de eerste instantie niet de opengaande deur, gevolgd door de voetstapjes op de houten planken die haar richting op kwamen. Pas toen ze haar matras wat voelde indeuken, keek ze op. Een meisje met blonde paardenstaartjes en grote bruine ogen keek haar nieuwsgierig aan. 'Ga je echt weer weg, Ella?' vroeg ze met een betreurd gezicht.
      Eleanor knikte en liet een voorzichtige glimlach op haar gezicht verschijnen, maar probeerde haar enthousiasme te verbergen. Eva haatte het als Eleanor het weeshuis verliet, al was ze wel een van de enige. Het meisje was nu 8, en was er ook bij toen Eleanor de eerste keer het weeshuis verliet om naar Hogwarts te vertrekken. Net als de andere kinderen was zij niet op de hoogte van haar talenten, al had het pientere meisje wel door dat het een speciale school was waar Eleanor elke keer naartoe ging.
      'Ik hoor daar thuis,' antwoordde Eleanor.
      Eva liet beteuterd haar hoofdje hangen. 'Maar dit is toch ook jou thuis?' zei ze zonder naar Eleanor op te kijken. Het deed Eleanor pijn om dat te horen, maar ze had het weeshuis nooit als haar thuis beschouwd. Hier voelde ze zich anders, maar Hogwarts, dat was haar thuis. Geen ander oord zou haar gelukkiger maken dan de gangen van de school, de lokalen waar ze de magie bijna kon voelen en de geur van de haard in de leerlingenkamer, die 's winters altijd brandde. Eleanor likte haar droog geworden lippen af en strekte een arm uit naar Eva. 'Dit is maar tijdelijk, totdat je een nieuwe familie krijgt. En ook jij zal een echt thuis vinden, Eva. Dat duurt echt niet lang meer.'
      Eva pakte haar hand vast en bekeek de verrassend goed verzorgde nagels. 'Wil je mij het verhaal vertellen?' vroeg het kleine meisje plotseling. Eleanor keek even omlaag en hief lachend haar hoofd toen ze die grote bruine ogen haar smekend aan zag kijken. 'Maar die heb je al honderd keer gehoord! Ben je daar niet wat te oud voor nu?' sputterde ze. Nu pas drong het tot haar door hoelang het eigenlijk geleden was dat ze het weeshuis voor het eerst had verlaten. Vijf zomers waren gepasseerd sinds de eerste keer dat ze haar ogen over die brief liet glijden. De brief met de smaragdgroene inkt en het rode lakzegel, waar het wapen van Hogwarts op stond gedrukt; een leeuw voor Gryffindor, een adelaar voor Ravenclaw, een das voor Hufflepuff en een slang voor Slytherin, rondom een grote letter 'H'. Eleanor verzon altijd verhaaltjes voor Eva, en dit was haar favoriete, al was ze er nooit achtergekomen dat het allemaal echt gebeurd was.
Een amper zichtbare glimlach sierde Eleanors gezicht en ze keek naar beneden, naar Eva, wiens blik niet van haar was geweken. 'Vooruit,' zei ze toen, 'Het begon allemaal op een regenachtige middag...'

Reacties (15)

  • Histoire

    Ik hou echt wel van jouw stijl. Je beschrijft de personages zo mooi. (:

    4 jaar geleden
  • Mouli

    Wooow dit is echt goed !
    Ik ben alleen pas bij de eerste zin maar ga snel verder lezen ! Ahahha , en wilde ff reageren over basta: mijn mentor (ik mag hem niet) vind het altijd leuk om dat op het bord te schrijven als : binnenkomen , aan tafel , spullen pakken , tas van tafel , aan het werk.
    Nu verpest je dus mijn leven want ik moet aan hem denken.:O.
    Neeee grapje ahhaha , is echt leuk verhaal tot nu toe en wow : jij kon meteen al goed schrijven , bij mij komt het misschien langzaam op gang , ga zo dooor schat xx

    4 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Zwart vettig haar, een grote neus, streng

    Waarom doet die mevrouw me denken aan Severus Snape?

    4 jaar geleden
  • Ristridin

    leuk! grappig, de andere versie van HP

    4 jaar geleden
  • Wieneke

    Wauw, geweldig!

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen