Foto bij 2  Het vreemde bezoek

We maken even een tijdsprong naar het eerste jaar! Deze gaat ongeveer 9/10 hoofdstukken duren en daarna gaan we weer terug naar het heden! Dit heb ik zo gedaan zodat jullie even aan mijn schrijfstijl kunnen wennen en omdat ik er zo ook wat beter in kan komen, dus daarom lijkt het in het begin erg cliché en gekopieerd allemaal, maar uiteindelijk vervalt Harry's verhaal compleet. ^^
Heel veel plezier! en nogmaals ontzettend bedankt voor de lieve reacties en de kudo's! Ik stond in de top en daar ben ik super trots op !
Keep it going guys!!(H)




Regen tikten zachtjes tegen de ruit aan en de zon was achter de wolken verdwenen. Eleanor zat voor het raam en staarde naar buiten. Ze had de zomer toch wel anders voorgesteld, maar ze zat al dagen binnen door het vieze weer en verveelde zich. Achter haar hoorde ze de geluiden van gierende kinderen die over de gang renden, maar ze reageerde er niet op. Ze zat aan het raam gekluisterd, alsof het een televisie was. Er klonk een zwaar gebrul van beneden, waarschijnlijk Mevrouw Wilkinson die de kinderen stil probeerde te houden, tevergeefs natuurlijk. Ook zij verveelden zich en waren nu wel uitgekeken op het speelgoed. Hopelijk naderde de lente gauw.
      Eleanor slaakte een zucht. Ze voelde de wind zachtjes door de kier van het open raam blazen en rook de geur van de natte grond die door de regen versterkt werd. Haar ogen volgde een druppel die op het raam langzaam naar beneden gleed. De wereld leek zich in een glazen bol te bevinden door de dikke druppel heen, rond en vergroot, alsof het onder een loep was gelegd. Opeens zag ze in de verte een donkere vlak bewegen. Ze hief haar hoofd en keek door het raam heen. En zag dat hetgeen dat in de verte had bewogen, een persoon was. Nee, niet één persoon, het waren er twee. Het waren een vrouw en een jongen, en ze naderden het weeshuis. Zouden zij hier zijn om iemand te adopteren? Wat maakt het ook uit, er was toch niemand die haar langer dan een half jaar kon verdragen. Ze had geen zin om enthousiast te worden over een mogelijke adoptie, om vervolgens weer in hetzelfde weeshuis gedumpt te worden en zich dan af te vragen wat er toch mis is gegaan, waarom ze haar niet wilde houden en waarom ze toch zo anders was. Ze keek toe hoe de twee het huis naderden. De vrouw droeg een lang, groen gewaad, zo lang dat het bijna over de drassige grond sleepte. Op haar hoofd droeg ze een hoge, puntige, zwarte hoed, waarvan het puntje gekreukt opzij stak. Het verwonderde Eleanor niks dat haar gezicht zo ernstig stond, het was immers rotweer buiten. De jongen die achter haar aan liep had vuurrood haar, dat door de regen was ingezakt. Hij droeg een net uniform met een goud met rood gekleurde stropdas en een zwarte mantel. De twee verdwenen uit zicht onder de overkapping bij de voordeur.
      De deurbel weerklonk en Eleanor keek even om. Ze hoorde het gestampvoet van Mevrouw Wilkinson over de houten planken, terwijl zij zich een weg baande naar de deur, die vervolgens krakend open ging. Er klonken verschillende stemmen, maar ze kon er niet uit opmaken wat er werd gezegd en richtte haar aandacht weer op het raam en de wereld daarbuiten.

'Ailionora!' klonk het opeens van beneden en Eleanor draaide zich om. Niet ik weer, dacht ze. Ze slenterde zuchtend de kamer uit en liep de trap af naar beneden, waar de vrouw en de jongen stonden te wachten. De ernstige blik op het gezicht van de vrouw was veranderd in een zachte glimlach, eveneens als die van de jongen. Eleanor keek Mevrouw Wilkinson afwachtend aan. 'Deze mensen willen even met jou praten, is dat goed?'
      Eleanor knikte en glimlachte een waterige glimlach naar de twee. Mevrouw Wilkinson leidde hun de weg naar de grote kamer, waar een tafel stond met een aantal stoelen. Hier werd normaal gesproken aan gegeten, maar als er gasten kwamen, namen die hier altijd plaats. Eleanor had hier ontelbaren keren gezeten, steeds maar weer met andere mensen en gedaan alsof ze het meest voorbeeldige meisje was in het weeshuis, in de hoop dat ze haar mee zouden nemen naar huis. Nu had ze daar echter geen zin in en liet het maar over zich heenkomen.
      'Zouden we een momentje alleen mogen hebben, Mevrouw Wilkinson?' vroeg de vrouw toen Mevrouw Wilkinson een kan water en wat glazen op de tafel zette. 'Natuurlijk, geen probleem,' antwoordde ze direct en verdween de kamer uit. Ver kon ze niet lopen, want het huis was niet erg groot en zoveel andere kamers waren er niet beneden, behalve de keuken dan. Eleanors ogen schoten heen en weer tussen de vrouw en de jongen, nieuwsgierig naar wie er als eerst zou beginnen met praten.
      'Dag Ailionora, mijn naam is Minerva McGonagall en dit is Percy Weasely,' begon ze, maar toen ze zag dat ze geen reactie kreeg van het meisje, ging ze verder met praten. 'Wij zijn hier niet om je te adopteren, Ailionora, wij zijn hier om met je te praten en je wat dingen uit te leggen.'
      Vaak genoeg had Eleanor haar willen onderbreken om aan te geven dat ze liever 'Eleanor' genoemd werd dan 'Ailionora', maar ze liet het erbij en luisterde.
      'Wij zijn hier gekomen omdat je in oktober je 11e verjaardag hebt gehad, dat klopt toch?'
      Eleanor knikte instemmend. 'Dat klopt,' zei ze zachtjes en keek de jongen even aan. Hij had zijn mond de hele tijd nog niet geopend en had haar enkel met een glimlach aangestaard. Eleanors ogen gleden omlaag over de borst van de jongen heen en bleven hangen op een rode badge dat in zijn uniform zat geprikt. In het midden van het rood, zat een grote, gouden letter 'P'. Was dat vanwege zijn naam? Omdat hij Percy heette?
      'Wat wij jou gaan vertellen, zal in de eerste instantie verwarrend zijn. Je zal ons hoogstwaarschijnlijk niet geloven, maar wij vragen je om toch te luisteren.'
      Eleanor trok verrast een wenkbrauw op en ze was benieuwd waar dit gesprek naartoe zou gaan.
      'Wij komen van een school genaamd Hogwarts School of Witchcraft and Wizardry. Een school voor speciale kinderen zoals jij.' Hier stopte ze even met praten.
      'Witchcraft?' vroeg Eleanor en ging rechtop zitten, zichzelf afvragend of ze dat wel goed had verstaan. De vrouw knikte instemmend. 'Wij hebben begrepen dat er wat is misgelopen met de post en komen jou dit persoonlijk overhandigen.' Ze schoof een dichte envelop over de tafel naar Eleanor toe en glimlachte. Eleanor pakte de envelop van tafel en bekeek het.       Er was op geschreven met smaragdgroene inkt en aan de andere zijde dichtgedrukt met een rode zegel, waar een wapen op stond met een leeuw, een adelaar, een das en een slang, rondom een grote letter 'H'. Ze schonk de twee nog een laatste blik en opende de brief.

Reacties (10)

  • Histoire

    Super mooi gedaan! Ik vind dat je een manier hebt om je personages zo neer te zetten, dat ze 'charmeren'. En dat vind ik super knap, want ik vind het altijd jammer als ik denk van: zo jammer dat het zo hol blijft en een zwakke afspiegeling van de geest van de schrijver zelf. Die van jou vind ik geen vage schimmen. Je weet er het leven er echt wel in te blazen en er mensen van te maken. Ik vind ze echt karakter hebben, vooral die forse directrice doet wel iets bij me. :'D
    Knap gedaan!

    4 jaar geleden
  • Croweater

    Haha ik ben erg benieuwd hoe de post verkeerd is gegaan, gezien de overload die Harry kreegxD

    5 jaar geleden
  • IceOnFire

    Omg the lettaaaahh(yeah)

    5 jaar geleden
  • Altaria

    Jaaa!! The Letter!! Waah Morgen mogen we eindelijk weer terug naar school!

    5 jaar geleden
  • Rhovaneth

    Top hoofdstuk, snel verder!

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen