Foto bij 7  Perron 9 3/4




Eleanor had haar hutkoffer naar buiten gesleurd en op het stoepje voor het weeshuis gezet. Haar uil, Avonmora, stond al krijsend buiten op de stoep in haar kooi. Mevrouw Wilkinson gaf Eleanor haar jas aan en vroeg haar of ze alles bij zich had. Eleanor knikte, ze had vanochtend vijf keer haar lijstje gecontroleerd om zeker te zijn dat ze alles had en vanmiddag nog twee keer. Ze was er zeker van dat ze alles had ingepakt. De zomervakantie was na het bezoekje aan Diagon Alley veel prettiger geworden voor Eleanor. Niet alleen omdat ze een leuk vooruitzicht had, maar ook omdat ze iets te doen had. Ze had elk van haar boeken al een keer doorgelezen en vond elk van hen reuze interessant. Ze kon niet wachten om eindelijk te gaan beginnen. Het boek A history of magic had haar al een goed beeld gegeven van Hogwarts, maar zelfs met dat beeld was ze nog nieuwsgierig naar hoe het er in werkelijkheid uit zag. En na het lezen van het boek Fantastic beasts and where to find them kon ze niet geloven dat de mystieke wezens als eenhoorns en draken echt bestonden en vroeg zich af of deze er echt zo uitzagen als in de sprookjesboeken. Haar staf had ze de gehele vakantie niet aangeraakt. Deze had op de bovenste plank in de keuken geleden, verstopt achter een paar potten. Dit leek Mevrouw Wilkinson het veiligste vanwege alle andere kinderen, al was Eleanor er stiekem van overtuigd dat ze bang was dat Eleanor haar in een kalkoen zou veranderen, niet dat zij zou weten hoe ze dat moest doen, maar het was een leuke gedachte. Ze zou in dat geval niet eens veel hoeven te veranderen. Haar uil Avonmora had in de huiskamer gestaan, opgesloten in een kooi. Mevrouw Wilkinson had de kinderen verteld niet dichter dan een meter bij haar in de buurt te komen en had gedaan alsof deze uil gewond was, en hier zou blijven tot ze weer aangesterkt was. Alle kinderen waren er enorm enthousiast over, en sommige zelfs jaloers omdat Eleanor de enige was die het diertje mocht voeren, maar ze luisterden allemaal goed naar mevrouw Wilkinson, en kwamen niet bij haar in de buurt, mede omdat ze geen straf wilde hebben.
      Eleanor keek uit over het veld voor het weeshuis en glimlachte. De zon was langzaam aan het zakken en scheen een prachtig licht over de groene velden die in dit tijd van het jaar vol stonden met kleine bloempjes. Eva kwam aanrennen vanuit het huis en omhelsde Eleanor met tranen in haar ogen. 'Ella mag niet weg!' snikte ze en drukte haar gezicht tegen Eleanors buik aan.
      'Maar ik kom weer terug, volgend jaar. Het is nu eenmaal een ander soort school, in de zomer ben ik er weer, dat beloof ik.' Het meisje liet Eleanor snikkend los en veegde met haar handje in haar oog. Het meisje was bijna drie jaar en zag Eleanor als haar grote zus. 'Beloofd?'
      Eleanor knikte. 'Beloofd.'
      Mevrouw Wilkinson duwde Eva weer naar binnen en Eleanor keek om zich heen, wachtend op de Knight Bus. Ze herinnerde zich plotseling dat Percy haar had verteld dat je simpelweg je staf in de lucht moet steken om de Knight Bus te laten komen en ze haalde haar staf uit haar laars. Mevrouw Wilkinson vond dat de beste opbergplaats voor haar staf, maar aangezien een staf in je laars niet erg comfortabel zat, had ze aan de buitenkant een houdertje gemaakt van stof waar de staf in paste, deze werd dichtgehouden met een simpel drukknoopje. Dit was wel het liefste wat ze ooit had gedaan voor Eleanor en ze was haar er dankbaar voor. Eleanor stak haar staf in de lucht en bijna per direct verscheen de Knight Bus voor het huis. Stanley Shunpike, hielp haar met het inladen van haar koffers en ze stapte de bus in. Ze gaf hem een ticket voor de bus en nam opnieuw plaats op een van de loszittende stoelen en de bus spurtte weg.
      'Waar heen?' vroeg Standley.
      'Kingcross station, alstublieft,' kon Eleanor nog net uitbrengen voordat haar schouder opnieuw het raam raakte. De hele weg lang had ze zich vastgeklampt aan de stoel en opnieuw gebeden dat ze het zou overleven, terwijl Standley maar door bleef ratelen over de voor en nadelen van de Knight Bus. Hij hield ervan om overdag te rijden, maar zou ook graag een keer de nachtdiensten willen doen. Eleanor glimlachte maar wat als hij haar een vraag stelde, ze was te gefocust op de stoel en de blauwen plekken die ze aan de rit zou overhouden. Ze was opgelucht toen ze bij het station aankwam en haar spullen buiten de bus stonden. Standley wist haar een karretje te regelen voor al haar spullen en vertrok toen weer met de bus.
      Ze rolde haar karretje het station binnen. Het was druk op het station en vele mensen keken haar na terwijl ze daar zo in haar eentje liep met al de spullen. Een enkele vrouw vroeg haar zelfs waar haar ouders waren, maar Eleanor vertelde haar dat zij op haar wachtte bij de trein en toen liet de vrouw haar weer doorlopen. Dit kostte haar wel wat tijd en ze was bang dat ze te laat zou komen. Toen ze bij perron 8 aankwam voelde ze tintelingen in haar maag. Ze was zo zenuwachtig. Nog even en ze zou meer leerlingen zien, meer zoals zij en ze zou de trein zien die haar naar Hogwarts zou brengen. Na nog een paar passen gezet te hebben, passeerde ze perron 9 en keek om zich heen. Hier moest het ergens zijn. Ze liep door en stuitte op perron 10. Verbaasd fronste ze haar voorhoofd en keek een keer achterom. Niks, er was geen perron 9 3/4 te vinden. Ze reed nogmaals terug met haar karretje, maar het leek alsof perron 9 3/4 niet bestond. Ze haalde het kaartje uit haar zak en begon opnieuw te lezen, maar het stond er toch echt. Ze keek om zich heen en zag verderop een conducteur staan. Ze overwoog het om het hem te vragen, maar hij zou haar waarschijnlijk voor gek verklaren, dat liet ze dus maar uit haar hoofd. Zuchtend zette ze haar handen in haar zij en keek om zich heen, zoekend naar enig bewijs van tovenaarij. Plotseling ving ze iets op dat klonk alsof iemand 'Hogwarts' had gezegd. Ze draaide zich om en zag een familie langs haar heen lopen, allemaal met vuurrood haar. 'Waarom vertrekken we dan ook steeds zo laat, straks missen we de trein en kunnen we lopend naar Hogwarts,' mopperde een roodharige jongen tegen de persoon die naast hem liep, hoogstwaarschijnlijk zijn broer. 'Jij was degene die zijn bezem vergat,' sputterde de ander.
      Eleanor gaf haar karretje een ferme duw en rende op hen af. 'Sorry, sorry mag ik wat vragen?'
      De twee jongens draaiden zich om en keken haar aan.
      'Oh,' zei ze verbaasd toen ze zag dat de twee merkwaardig veel op elkaar leken, 'een tweeling.' De twee keken haar aan alsof ze dat niet hadden gehoord en ze kwam direct ter zaken. 'Ik hoorde jullie praten over Hogwarts. Dit is mijn eerste jaar en ik kan perron 9 3/4 niet vinden, kunnen jullie mij helpen?'
      De twee keken elkaar en knikte. 'Natuurlijk, wat is je naam?' vroeg de rechter en Eleanor stelde zichzelf voor.       'Ailionora, maar je mag Eleanor zeggen.'
      'Mijn naam is Fred,' zei de linker en wees met zijn duim naar zijn broer, 'en dit is George.'
      Eleanor bekeek de twee. Ze kon absoluut geen manier bedenken om de twee uit elkaar te houden. Het haar was hetzelfde, de ogen, de neuzen. Beide jongens waren erg lang en slank. In het weeshuis liep ook een tweeling rond, maar deze waren nog uit elkaar te houden. Het feit dat deze jongens hier ook nog dezelfde kleding droegen, maakte het er niet makkelijker op. 'Is er ook een manier om jullie uit elkaar te houden?' vroeg ze lachend.
      De linker -Fred- haalde zijn schouders op. 'Je kan het proberen, maar het zal wel een verloren zaak zijn.'
      Eleanor giechelde en liep toen achter de jongens aan naar de rest van de roodharige familie.
      'Mam, dit is Eleanor, een eerste jaars. We loodsen haar even de doorgang door,' zei George tegen een mollige, vriendelijk ogende vrouw, ook zij had vuurrood haar. Naast haar stond een klein meisje met stijl rood haar en vriendelijke ogen, als die van haar moeder. Aan de andere kant van haar stond een jongen van haar leeftijd, ook met rood haar.       Eleanor verbaasde zich erover hoe groot de familie was. De vrouw keek Eleanor aan en glimlachte. 'Geen zorgen, liefje, ga maar achter hen aan. Ron, jij daarna.'
      Ze keek om naar de tweeling. George gaf haar een knipoog en rende met zijn karretje op een van de stenen bogen af.       Verschrikt keek ze op naar de vrouw naast haar, wiens ogen echter zonder schrik op haar zoon gericht stonden. Eleanor keek weer naar George en zag hoe zijn karretje bijna de muur raakte. Ze hield haar adem in en wachtte op de klap, maar deze kwam niet. George was verdwenen.
      'M-maar...- Hoe?' stotterde ze en wees naar de muur. De vrouw duwde zachtjes haar arm omlaag en glimlachte. 'Het is een portaal, liefje. Je rent er op af en komt op het perron uit. Toe maar, Fred, begeleid jij haar even.'
      Fred kwam naast haar staan en keek haar glimlachend aan. 'Hup, we hebben niet alle tijd.' Hij begon te rennen en Eleanor volgde hem. Achter zich hoorde ze een andere stem iets aan de vrouw vragen. 'Excuseer mij, kan u mij vertellen hoe ik op perron 9 3/4 kom?'
      Ze wilde omkijken maar haar ogen waren te gefocust op de muur die ze naderde. Ze kneep haar ogen stijf dicht toen haar karretje de muur raakte. Een seconde of twee leken alle geluiden om haar heen te dempen en toen deze geluiden weer waren teruggekeerd, opende ze haar ogen en stopte met rennen. Fred en George stonden pal voor haar en lachten beide. 'We vroegen ons al af wanneer je je ogen zou openen. Nog een paar centimeter en je had ons omver gereden,' grapte Fred en wees omhoog. Eleanor keek op en zag een groot, rood bord boven hen hangen. 9 3/4. Hogwarts Express.

Reacties (12)

  • Larmoyante

    Dit verhaal is echt geweldig! De verhaallijn, hoe je schrijft gewoon ALLES!!

    Het is echt leuk hoe Harry's verhaal hier onrechtstreeks met Eleanor's verhaal kruist!

    4 jaar geleden
  • BOOKWURM

    Super! Ik ben overigens he-le-maal weg van Fred en George. Ze moet gewoon vrienden met hen worden!

    5 jaar geleden
  • chanyeoI

    Wat leuk!
    +kudo

    5 jaar geleden
  • Shaybuttah

    Omg je schrijft zo leuk!! Zag je reactie een mijn blog vorige week maar had het zo druk. Maar ben blij dat ik tijd heb gemaakt snel verder hoor!! X

    5 jaar geleden
  • glitterdonut

    FRED AND GEORGE!!!! Love it!(yeah)

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen