Foto bij 9  De reis naar Hogwarts

Wie gaat er mee naar Hogwarts?
Wil jij zelf ook op Hogwarts rondlopen, hier op Quizlet? Schrijf je dan nu in!

QUIZLET GAAT NAAR HOGWARTS




De trein had bewogen en was vertrokken vanaf het perron. Eleanor kon haar enthousiasme bijna niet verborgen houden voor Cedric. De trein reed! Eindelijk zouden ze naar Hogwarts rijden. Ze kon zich de laatste keer niet meer herinneren dat ze zo enthousiast was geweest. De keren dat dat wel zo was, waren de keren dat er mensen aan het weeshuis verschenen, maar dat was door de jaren heen geminderd. Maar dit, Hogwarts, leek het plezier in haar langzaam weer aan te wakkeren.
      'Ben je een eerste jaars?' vroeg Cedric toen hij de blik op haar gezicht zag, dat zowel enthousiasme als nervositeit uitstraalde. Eleanor draaide zich naar hem om en knikte uitbundig. 'Jij niet toch?' vroeg ze. Hij zag er niet uit als elf. Dat had ze al opgemerkt vanaf het moment dat ze hem in de cabine had zien zitten. En ze had gelijk, want hij schudde zijn hoofd.       'Nee, ik ga nu naar mijn derde jaar. Ik zit in Hufflepuff.'
      Eleanor keek hem onbegrijpend aan. 'Huffle-wat-nou?'
      Cedric trok beide wenkbrauwen verbaasd op, maar herstelde zich direct weer. 'Oh sorry, ik dacht- Laat maar, ik zal het je uitleggen. Op Hogwarts wordt je straks ingedeeld in een van de vier huizen; Hufflepuff, Gryffindor, Slytherin of Ravenclaw. Je moet deze mensen zeg maar zien als je familie, want hier ga je al je lessen mee volgen en slaap je in dezelfde slaapzalen.'
      Eleanor knikte begrijpend. 'En er is een verschil tussen deze huizen?'
      Cedric knikte. 'Ja, zeker. Je hebt Gryffindor, dat staat voor moed en vastberadenheid. Hufflepuff staat voor loyaliteit en eerlijkheid. Ravenclaw voor wijsheid en creativiteit en Slytherin voor ambitie en assertiviteit.'
      'Hoe weten ze dan waar je bij hoort? Moet je dan een soort test maken of zo?'
      Cedric grinnikte. 'Eigenlijk hoor je daar straks pas achter te komen. Het is niet zo zeer een test. Je hoeft niets te doen, dus daar hoef je je geen zorgen om te maken. Je gaat gewoon zitten en laat de magie zijn werk doen. Er word gekeken naar je achtergrond, karakter en je ambitie en zo bepaald waar je thuis hoort.'
      Dat hielp niet veel. Het was een grote opluchting dat ze niets hoefde voor te bereiden, maar je kan dit nou niet echt een uitleg noemen. Eleanor bleef erover nadenken. Zou ze moed genoeg hebben voor Gryffindor? Of is ze slim en creatief genoeg voor Ravenclaw? Zou haar loyaliteit goed genoeg zijn voor Hufflepuff of zou ze ambitie genoeg hebben voor Slytherin? De rateltjes in haar hoofd bleven draaien. Zou de magie in haar echt vertellen waar ze uit zou komen?

Er klonk een zacht getik van een ring dat een glazen ruit raakte, en een mollig, oud vrouwtje schoof de cabinedeur open. Voor haar stond een karretje met allerlei zoetigheden. 'Willen jullie wat lekkers, kinders?' vroeg ze vriendelijk. Cedric schudde dankbaar zijn hoofd, maar Eleanor was wel nieuwsgierig naar het snoepgoed uit deze wereld en kocht van alles iets. Ze vermaakte zich zeer met het bijzondere snoepgoed. Ze had net een Chocolate frog geopend -waarna deze over de bank hopste totdat Cedric het te pakken kreeg- en bekeek het plaatje achterop. 'Wie is Albus Dumbledore?' vroeg ze aan Cedric die net de kikker naar binnen had gewerkt.
      'Dat is ons schoolhoofd. Een erg vriendelijke man. Ik heb zelf al negen van zijn kaartjes.'
Iets dat ze minder prettig vond waren Bertie Botts every flavor beans. Ze had de pech dat ze er een had met aarde smaak, gevolgd door heel wat andere ranzige smaken zoals boombast, krekel en oorsmeer. Gelukkig zat er ook een keer karamel tussen, waar zij dan wel weer erg dol op was. Toen ze opnieuw het kaartje van de Chocolate frog bekeek, zag ze dat Dumbledore uit het plaatje verdwenen was. Ze draaide het kaartje om naar Cedric en trok haar wenkbrauwen op, alsof ze wilde zeggen "en wat is dit nu weer?"
      Cedric grinnikte. 'Wat? Verwacht je dat hij daar de hele dag voor jou plezier gaat staan wachten? Hij heeft het druk zat.'
      Uilen die de post brengen, levende chocolade kikkers en nu ook nog personages die kunnen besluiten of ze in een afbeelding blijven rondhangen of niet? Eleanor was overrompeld.
      'Dus, wat doe je eigenlijk allemaal op school? Zeg maar, in de weekenden?' Ze leunde met haar handen tegen de rand van de bank en keek Cedric met haar onverdeelde aandacht aan. Hij haalde zijn schouders op. 'Wat denk je van leren, huiswerk maken en verslagen maken? Het blijft school En we trainen natuurlijk.'
      'Waarvoor?'
      'Quidditch,' antwoordde hij, maar toen hij zag dat hij weer een voor haar onbekend woord had uitgekraamd, begon hij het uit te leggen. 'Het is onze sport, op bezemstelen.' Eleanors interesse groeide met elk woord dat Cedric uitsprak en ze hing aan zijn lippen om alles te begrijpen. Het leek haar reuze interessant en het zeker waardig om een keer te proberen. Al had ze geen flauw idee hoe ze in hemelsnaam op een bezem zou moeten blijven zitten, maar gelukkig hoefde ze zich daar nog geen zorgen over te maken.
      Opnieuw schoof de deur open en verschenen twee bekende gezichten in de deur opening. 'Ik zie dat onze eerstejaars zich vermaakt?' grapte de linker van de tweeling lachend en wierp een blik op Cedric.
      'Niemand van jullie die toevallig Neville's pad heeft gezien?' vroeg de rechter, terwijl hij zijn broer opzij duwde. Cedric en Eleanor schudde beide hun hoofd. 'Hij kwam het net ook al vragen, maar ik heb niks gezien helaas.'
      Eleanor keek de twee bestuderend aan en opeens zag ze het; een manier om de twee uit elkaar te houden. Ze zag hen glimlachen, en hun glimlach is hoe ze hen uit elkaar kon houden. Het viel haar op dat George zijn bovenlip een klein beetje indeukte wanneer hij lachte, Fred had dit niet. Ze begon te glunderen toen ze het ontdekte.
      George stak bedankend zijn hand op en zette zijn voet uit de cabine, maar Fred bleef staan. Zijn oog viel op een van de kikkers die nog ingepakt op de bank lag. Eleanor ving zijn blik op en gooide hem de kikker toe. 'Geniet ervan, zou ik zeggen,' glimlachte ze naar hem. Hij hield de kikker dankbaar omhoog en sloot de deur met een knipoog.
      'Vrienden van je?' grinnikte Cedric toen de twee voor de ramen waren verdwenen. Eleanor schudde haar hoofd. 'Ik heb ze net ontmoet. Ze hielpen me perron 9 3/4 vinden.'
      'Goed te horen dat de Weasleys de eerste jaars een handje helpen. Ik had in de eerste instantie verwacht dat ze je zo tegen een andere boog hadden laten lopen.' Eleanor grinnikte. Ze kende de twee jongens pas net, maar hun humor zei erg veel over hen. Plotseling schoot haar wat te binenn. 'Wacht, wat? Weasleys? Van Percy Weasley?' Cedric knikte. 'Oh,' zei ze toen. 'Kan het zijn dat een van hun broers mij heeft rondgeleid in Diagon Alley?'
      'Dat kan,' zei Cedric, zo bevestigend wat zij zich afvroeg, 'hij is een Prefect bij Gryffindor.'
      Eleanor knikte. Vandaar die 'P' op zijn shirt, dacht ze. Dat had niks met zijn voornaam te maken.
      'Wat doet een Prefect?' vroeg ze, aangezien ze geen flauw idee had waar dat voor stond.
      'Ze begeleiden jongere leerlingen. Schaapsherder onder de schapen, zou ik zeggen. Ze controleren de gangen, mogen straffen uitdelen en rapporteren bij de Head of Houses.' Eleanor had nog zoveel vragen voor Cedric. Stiekem probeerde ze de tweeling te vergelijken met hem. Zij zaten immers in een ander huis dan Cedric en ze vroeg zich af wat het nu zo had gemaakt dat Cedric niet in Gryffindor zat en de tweeling niet in Hufflepuff. Nog meer eigenlijk was ze nieuwsgierig naar waar zij thuishoorde en ze dacht gelijk terug aan het ettertje van net. Waar zou hij thuishoren? Ze wist in elk geval zeker dat ze niet bij hem ingedeeld zou willen worden. Erg vriendelijke mensen waren dat niet. Eleanor liet haar ogen langs de weilanden glijden die ze uit het raam kon zien. Schotland was prachtig. Ze reden langs de meest blauwe meren die zij ooit had gezien; schapen, paarden en koeien graasden op de oneindige groene velden en hier en daar dook een stukje bos op tussen de heuvels. De laagstaande zon gaf het landschap een prachtige goud bruine kleur, alsof het leek dat alle muntstukken in de wereld gemaakt zouden zijn van enkel dit stukje land. Hier kon Eleanor eeuwig naar staren. Nog even, dacht ze, nog even geduld.

Reacties (8)

  • Histoire

    Ik ben best benieuwd in welke afdeling ze zal terecht komen. (:

    4 jaar geleden
  • BOOKWURM

    Prachtig!

    4 jaar geleden
  • Croweater

    Ze had toch alle boeken al van tevoren gelezen? Hoe kan ze dan niet weten wie Perkamentus is, wat de afdelingen zijn en hoe je daar wordt ingedeeld? Ö

    Heel eerlijk gezegd vind ik dit erg lijken op Harry's begin, dus ik hoop dat er straks wat meer Leah komt. :3

    5 jaar geleden
  • chanyeoI

    Love it!
    +kudo

    5 jaar geleden
  • F4Nina

    I love it! En Cedric i love him!xDSuper leuk stukje.

    Kudo van mij!

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen