Elektrolution. Dit stond in grote, groene letters op het kantoorgebouw waar Daniëls zijn zwarte Mercedes Benz voor parkeerde. Het was een behoorlijk groot gebouw van een stuk of tien verdiepingen dat voornamelijk uit glas leek te bestaan. Daniëls opende de autodeur en stapte uit zijn met leer beklede stoel. Hij keek even om zich heen en liep toen naar de ingang van het gebouw, met Brians achter zich aan. Daniëls had naar het bureau gebeld en was zo te weten gekomen waar het slachtoffer had gewerkt. Elektrolution was een firma die zich bezighield met het ontwikkelen en herstellen van elektronica. De directeur was op de hoogte gebracht van het politiebezoek en Daniëls was meteen vertrokken. Buiten was het 30°C maar binnen was het lekker koel, de airco draaide waarschijnlijk overuren. Er stonden enkele plantjes in de inkomhal en achter een glazen wand in de muur klaterde een watervalletje (dat je overigens niet kon horen want het glas was geluiddicht). Aan de andere kant van de inkomhal hing een flatscreen die onvermoeibaar bleef herhalen wat de voordelen waren van de nieuwe Easy tv met UHD. Daniëls liep naar de balie waar een opgedofte, geblondeerde receptioniste een modetijdschrijft zat te lezen. "Chief inspector Daniëls, en dit is inspector Brians. We hadden een afspraak met de heer Smits." "Hoogste verdieping, eerste deur links", antwoordde de vrouw zonder opkijken. Daniels fronste zijn wenkbrouwen en liep toen naar de lift, op de voet gevolgd door Brians. De hoogste verdieping was de twaalfde. Boven aangekomen stapten de twee mannen uit de lift en liepen naar links. Op de eerste deur hing een kaartje met als opschrift: 'W. Smits'. Daniëls klopte aan en de deur werd geopend door een zwarte man met een buzz cut en een zwart maatpak. Brians schatte dat hij achteraan in de vijftig was. "Komt u binnen heren, mijn naam is Will Smits. Gaat u gerust zitten." De mannen gingen zitten op twee glazen stoelen voor een glazen bureau, Will nam plaats aan de andere kant. "Iets te drinken, heren?" "Een koffie graag, zwart", antwoordde Daniëls. Brians bedankte. Smits drukte op een knopje van een klein apparaatje op zijn bureau en sprak: "Twee zwarte koffies graag, Cindy." "Ik neem aan dat u het droevige nieuws al vernomen hebt?" viel Daniëls met de deur in huis. "Ja, het spijt me enorm, hij was een zeer goede man. We zullen hem allemaal missen hier." "Ik heb vernomen dat hij ICT specialist was, had hij de laatste tijd misschien problemen met collega's of gedroeg hij zich misschien vreemd?" "Niet dat ik weet neen, hij leverde goed werk en was bezig een programma te ontwikkelen dat ons veel geld zou kunnen opleveren. Dat leek allemaal wel goed te gaan." "Mag ik vragen wat voor programma dat was?" Natuurlijk, maar ik vrees dat ik u het antwoord schuldig moet blijven. Hij was een van onze beste medewerkers en hij kreeg de vrijheid om helemaal zelfstandig te werken." "Kunt u dat programma dan niet ergens terugvinden?" "Jazeker, alleen hebben we nog geen tijd gevonden om zijn kantoor te controleren en..." Iemand klopte op de deur en een jonge vrouw kwam binnen met twee glazen tassen koffie. Ze had zwart haar en had een oortje in. Ze was niet zo opgetut als de vrouw in de inkomhal, Brians vond haar behoorlijk knap. De vrouw zette de kopjes neer en glimlachte even. "Er is nieuws over kantoor veertien, meneer." Terwijl ze dit zei keek Cindy even naar de twee politiemannen. "Dat is snel, " zei Smits, "wat voor nieuws is er." "Het kantoor van Stone is leeg, meneer."

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen