Foto bij Openly dining

Allie Moss - Corner

Een paar lange, lange maanden waren verstreken. Dingen waren hetzelfde, maar tegelijkertijd ook weer anders.
Charlie ging nog steeds naar school in Londen, en ik schreef nog steeds aan mijn verhalen. Die over het jongetje uit Syrië lag echter al een paar weken opgeborgen in de kast in mijn ‘kantoortje’.
Ik zat achter mijn bureau, met voor me mijn laptop, en keek ernaar.
Ik wist dat het geen toeval was dat ik niet veel meer aan het verhaal had gedaan, of willen doen. Mijn aandacht was compleet verplaatst naar andere dingen. Dingen zoals Charlie, maar vooral zoals Harry.
Hij was na de bruiloft van zijn moeder en nu stiefvader weer weggegaan voor de toer. Tussen ons was het toen meer dan oké, maar toen stopte Zayn definitief met de toer en ging hij terug naar huis, en de jongens waren behoorlijk van slag. Zo ook Harry. Vooral Harry.
Hij had me gevraagd niets tegen de andere jongens of zijn ouders te zeggen over het feit dat hij misschien ook wel wilde stoppen, tot hij een beslissing had genomen. Maar die beslissing bleef uit, en iets in me zei dat hij ‘m niet durfde te maken. Veel hadden we het daar dus niet meer over gehad. Ik wilde het aan hem overlaten.
Dat we ook niet meer hadden gepraat over het trouwen, was weer iets anders. Ik durfde hem er niet over te vragen, bang dat het hem van slag zou maken. Hij was nu ten slotte op een verdiende break van tien dagen en had vier daarvan al bij ons doorgebracht. Hij had me verzekerd dat hij de andere dagen ook bij ons zou blijven. Wat niet alleen mij, maar ook Charlie ontzettend verblijdde.
Ik staarde afwezig naar de stapel papieren in mijn kast en vroeg me af hoe mijn leven het afgelopen halfjaar zo had kunnen veranderen. Van een klein, knus appartementje in Nederland naar een prachtig groot huis in een van de beste wijken van Londen. Én met de vader van Charlie.
Ik kon hem beneden met hem horen schateren, hard, ontspannen, zorgeloos. Het verlichtte mijn hart een beetje.
Hij had geen woord meer los willen laten over Tristan, en omdat ik hem de afgelopen maanden ook nauwelijks had gezien, vreesde ik het ergste. Was er al besloten en was Harry de voogdij niet gegeven, maar mocht hij zijn zoontje wel af en toe bezoeken?
Hij was binnenkort ook jarig, en ik hoopte voor Harry dat hij voor deze keer hem een leuke verjaardag kon geven. De eerste vijf waren namelijk niet altijd de beste geweest.

‘Hey.’
Met een schok ontwaakte ik uit mijn dagdroom en draaide me om in mijn stoel. Harry stond glimlachend in de deuropening, grote handen in zijn achterzakken geschoven, blote voeten met wriemelende tenen, een vale zwarte spijkerbroek, géén shirt, wel zijn haar in een knotje. Mijn ogen deden er lang over om de zijne te bereiken, het zij omdat ze nog wel eens graag bij zijn bovenlichaam wilden blijven hangen.
Harry’s twinkelende ogen ontmoette de mijne. ‘Alles goed?’ Hij bleef staan in de deuropening, zoals hij altijd al deed, en pas toen ik mijn hand naar hem uitreikte, stapte hij binnen. Ik glimlachte naar hem terwijl mijn hand de zijne in zijn achterzak vond, en gleed over zijn blote rug. ‘Alles goed, ja. En jij?’
Harry keek op me neer, zijn mondhoeken licht opgetrokken, en streek toen vertederd het haar uit mijn gezicht. Zijn duim duwde even mijn onderlip een stukje omlaag. Ik sloot mijn ogen en liet mijn voorhoofd tegen zijn buik vallen. Zijn huid voelde warm, klam bijna, maar het deerde me niet.
Ik dacht na. Over hoe de afgelopen maanden lang waren geweest, maar wel snel voorbij waren gegaan, en hoe Harry’s haar langer was gegroeid, maar nog niet voorbij de schouders ging, hoe hij met elke dag meer ontspannen leek, vrolijker, terwijl ik juist steeds nieuwsgieriger werd naar wat Harry allemaal juist níét vertelde, zoals over Tristan, en One Direction, en ik snapte wel dat hij er zo zijn redenen voor had, maar toch. Als het echt zo serieus tussen ons zou blijven kon hij niet meer van alles achterhouden.
‘Waar denk je allemaal aan? Gun die hersenen eens wat rust, joh.’
Ik glimlachte en tilde mijn hoofd weer op. ‘O, joh, van alles, hoor. Maar denken is ook goed voor je. Houdt je hoofd gevarieerd en soepel.’
‘Ja, en nog ingewikkelder,’ reageerde Harry terwijl hij me bij mijn handen omhoog terug. ‘Denken is goed, maar als je er daarna alleen maar moeier door wordt, heeft het geen zin.’
‘Maar ik ben niet moe!’ Een onderdrukte gaap. Harry grijnsde, drukte een kus op mijn mond en zei: ‘Natuurlijk niet, sweetheart. Ik wil je in ieder geval vragen iets leuks aan te trekken, of nog eerst te douchen als je wilt.’
Ik trok mijn wenkbrauwen op. ‘Waarom?’
‘Omdat,’ Harry sloeg een arm om mijn middel en trok me naar zich toe, ‘wij vanavond gezellig met z’n tweetjes uit eten gaan.’
Ik kuste hem zacht op mijn mond. ‘En Charlie dan?’
‘Mijn moeder is er over ongeveer een uur.’
Ik glimlachte. ‘Jouw lieve, lieve moeder.’
‘Mijn lieve, lieve moeder,’ herhaalde Harry terwijl hij met een grijns een klein klapje op mijn billen gaf. ‘Ga je maar klaarmaken en wordt nog mooier dan je al bent,’ hij drukte een kus op mijn mond en verdween toen naar beneden.
Veertig minuten later stond ik klaar in de woonkamer, waar Charlie op het kleed met autootjes zat te spelen. Ik ging achter hem op de bank zitten en keek toe.
Harry was, meteen toen ik beneden kwam, zelf naar boven gegaan om zich om te kleden en op te frissen. Het deed me goed om te zien dat hij het belangrijk vond dat Charlie nooit alleen was. Het was nog maar een klein, onschuldig ding die niet altijd even voorzichtig was. In ieder geval één van ons moest op hem letten. Niet dat ik dat erg vond, hoor. Verre van!
Toen de bel ging keken we allebei met een ruk op. ‘Oma?’ zei Charlie hoopvol terwijl hij opstond en met een autootje nog in zijn hand geklemd liep hij naar de voordeur. Ik volgde hem glimlachend.
‘Oma!’
Charlie was op zijn tenen gaan staan en had de deur open gekregen – iets wat ik alarmerend vond. Vervolgens waren alleen nog een plukjes haar wat ik in de armen van Anne kon zien, die haar kleinzoon lachend bij zich had genomen.
‘Hey schatje, alles goed? Wat een mooie auto heb je daar!’ Anne had Charlie losgelaten en drukte een kus op mijn wang. Aan haar hand, die even in de mijne had geknepen, blonk de ring. Ik glimlachte naar haar.
Charlie hield trots het autootje omhoog, en ondertussen complimenteerde Anne tussen neus en lippen het jurkje wat ik aanhad. Ik bedankte haar zachtjes terwijl ze naar Charlie keek.
‘Mam.’
Harry stond in de deuropening en glimlachte naar zijn moeder. ‘Hoi lieverd,’ glimlachte ze terug terwijl ze opstond en hem even omhelsde. ‘Wat zie jij er ook mooi uit vanavond.’
‘Dank je wel,’ grijnsde Harry, terwijl zijn ogen even mijn kant op schoten. Héél even en héél snel zag ik zijn tong over zijn lippen gaan, maar even snel was hij weer weg. Een beetje verbouwereerd keek ik weer naar Anne.
‘Nou, zullen we dan maar gaan?’
‘Waar gaan jullie heen, papa?’
Harry aaide Charlie over zijn bol. ‘Mama en ik gaan even lekker uit eten, jongen. Oké?’
‘Vanavond zijn wij gezellig met zijn tweetjes! Leuk, toch?’ Anne streek zacht langs zijn wangetje. Charlie glimlachte en pakte haar hand beet. ‘Ja!’
‘Dank je wel, Anne,’ zei ik zacht tegen haar toen we vertrokken, en ik drukte een kus op haar wang. Ze glimlachte naar me. ‘Geen probleem, dat weet je toch? Gaan jullie er maar eens lekker met z’n tweetjes op uit.’
Terwijl ik Charlie een klein kusje gaf omhelsde Harry zijn moeder. ‘Tot vanavond.’
‘Tot vanavond! Veel plezier!’
We werden enthousiast door Charlie uitgezwaaid. Anne stond er glimlachend achter.

‘Waar gaan we heen?’
Ik zat naast Harry in zijn auto en keek opzij. Pas nu kreeg ik de kans om hem goed te bekijken. Hij had zijn zwarte spijkerbroek vervangen door een zonder gaten bij de knieēn. Daarboven droeg hij een blouse met een geel/oranje patroon, waarvan de bovenste vier knoopjes los zaten. Zijn haar was weer los, maar hij was er wel met zijn vingers doorheen gegaan. Mijn wangen werden rood toen ik zijn mondhoeken op zag trekken, duidelijk doorhebbend dat ik naar hem staarde, en dus keek ik weg.
Een hand werd op mijn been gelegd. ‘We gaan naar een restaurant iets buiten het centrum. Ik ben er vaker geweest. Het valt mee met hoe druk het er wordt.’
Iets in me zei dat hij het laatste bedoelde met fans en paparazzi. Ik keek vluchtig opzij.
‘En wat is “het valt mee”?’
Harry haalde zijn schouders op. ‘Een stuk of tien, vijftien fans, en tien paparazzi. Zoiets.’
Ik bleef stil.
‘Vind je het dan wel fijn om überhaupt te gaan?’
Harry bleef even stil. Keek toen met een frons opzij. ‘Ik ben eraan gewend. Vind jij het wel oké?’
‘Ja hoor, geen probleem.’
‘Abs...’
Ik tuitte mijn lippen. ‘Het enige waar ik over twijfel is het feit dat je, en ikzelf, nog niet echt naar buiten heb gebracht dat we een relatie hebben. Behalve naar vrienden en familie. Als ze mij vanavond met jou zien...’
Harry pakte nu mijn hand beet. ‘Dan zien ze dat maar, ja. Het maakt me niet uit. Het heeft lang genoeg geduurd.’
Een beetje sprakeloos staarde ik hem aan. Hij keek vluchtig opzij, glimlachte toen zwak.
Bij een stoplicht legde hij een hand in mijn nek, trok me naar zich toe en drukte zijn mond op de mijne.
‘Zo. Duidelijk?’
Grijnzend keek ik weer voor me uit. Harry begon te lachen.

Naarmate de tijd vorderde en we steeds dichter bij de bestemming kwamen, kreeg ik er ook steeds meer zin in. De laatste keer dat we alleen met z’n tweeën in het openbaar waren, kon ik me niet eens meer herinneren. Of Charlie was erbij, of soms zelfs Harry’s bodyguard. De enige momenten samen waren vooral thuis op de bank. Of in bed.
Door dat laatste begonnen mijn wangen licht te branden. We waren nog niet verder gegaan dan toen op de bruiloft, en het was niet omdat we niet wilden. Er kwam nooit gewoon echt een moment waarop we voelden: nou, nú is het moment!
Het bleef bij wat we daarvoor al hadden gedaan. En Harry zo zien vond ik ook niet erg.
‘Waar denk jij nou aan?’
‘Huh?’
‘Je bent knalrood.’
‘Helemaal niet,’ reageerde ik, te snel, terwijl ik mijn handen over mijn wangen legde. Harry begon te lachen. Legde een grote, warme hand op mijn been en kneep zachtjes.
‘Geen zorgen. Het blijft bij mij.’
Ik legde mijn hand op de zijne en haakte mijn vingers door de lange zijne. ‘Weet ik.’

‘Daar zijn we dan,’ murmelde Harry, eerder zachtjes tegen zichzelf, terwijl hij de auto de straat indraaide. Hij reed echter voorbij het restaurant, naar een parkeerplaats een paar honderd meter verderop, en zette daar zijn auto neer.
‘Lukt je dat met lopen?’ merkte Harry op terwijl hij om de auto liep en me een hand gaf. Terwijl ik uitstapte volgde ik zijn blik naar mijn hakken. Ik glimlachte.
‘Vast wel. En zo niet, kan ik altijd op je rug gaan zitten.’
‘Precies,’ beaamde Harry grijnzend terwijl hij een hand op mijn onderrug legde en me mee leidde.
Als het was gaan schemeren was ik met een geruster hart naar het restaurant gegaan, wetend dat het snel donker zou zijn en Harry minder snel herkend kon worden, maar ik wist dat ik dat niet steeds kon denken, of hopen, of zelfs mijn plannen erop aanpassen.
Harry trok me tijdens het lopen zacht naar zich toe. ‘Kijk niet zo moeilijk.’
Ik rolde mijn ogen. ‘Don’t tell me what to do.’
‘Hm?’ Harry trok zijn wenkbrauwen op en kwam dichterbij. Ik duwde hem lachend weg.
‘Ben je hier heel vaak geweest of een paar keer?’
‘Een paar keer. Ik ben hier niet altijd, natuurlijk.’
‘Ja, dat is waar,’ reageerde ik. We liepen nu op de stoep in de straat. Ik keek naar Harry, met de lichtjes van de andere restaurants die vanachter hem schemerden. Hij leek net een engel. Super cliché, natuurlijk, maar wel mooi.
Harry’s blik, die op me neer had gekeken, dwaalde even af naar de straat achter mij.
‘De laatste keer was een paar maanden terug,’ antwoordde hij, terwijl hij plotseling zijn pas verminderde en achter me langs aan de andere kant van mij ging lopen, ‘vlak nadat ik net jou weer had gezien. Ik was er met Jeff.’
‘Dat is lang geleden.’
‘Ja,’ Harry glimlachte naar me.
‘Waarom loop je nu aan die kant?’
‘O,’ Harry haalde zijn schouders op, ‘dan loop je niet aan de kant van de rijdende auto’s. Vind ik prettiger. Anyways, ik kom er graag vanwege het eten, maar ook vanwege het personeel. Ze zijn heel nuchter, worden niet zo gek als ik binnenkom, en vooral niet meer nu ik er wel vaker eet. Ze zijn eraan gewend en snappen heel goed waarom ik het daar fijn vind.’
‘Een soort onbesproken afspraak,’ concludeerde ik, terwijl ik zag dat we SoHo House al bijna naderden.
‘Ja,’ beaamde Harry glimlachend, ‘precies zoiets.’

‘Hallo! Ik had een tafeltje voor twee gereserveerd.’
‘Dezelfde naam zoals altijd, hè?’
‘Dezelfde, ja,’ glimlachte Harry naar de bediende. Ze glimlachte naar hem, knikte, en liep ons toen voor. Terwijl Harry voor me liep, keek hij over zijn schouder naar me met een blik dat wilde zeggen “zie je wel hoe nuchter”. Ik lachte zacht.
‘O, eh,’ begon Harry plotseling toen hij zag welk tafeltje we kregen, ‘is er misschien een mogelijkheid om bij het raam te zitten? Ik weet dat het daar juist vaak het drukst is, maar het leek me voor deze keer wel leuk.’
De bediende keek bedenkelijk naar Harry. ‘Weet u dat zeker? We hebben het daar niet afgeschermd. Vanaf buiten kun je dan ook heel makkelijk naar binnen kijken.’
Harry glimlachte, keek even naar mij, en zei: ‘Dat weet ik. Maar dat maakt me nu niet uit.’
‘Harry,’ siste ik terwijl we terug tussen de tafeltjes doorliepen, en de blikken die ons volgden ontgingen me niet. Ik trok zacht aan de mouw van zijn blouse. ‘Wat bedoelt ze? Zit je daar nooit?’
‘Nee, dat klopt.’
‘Waarom nu wel?’
Harry reageerde niet. In plaats daarvan bedankte hij de bediende en schoof hij vervolgens een stoel naar achteren. Hij gebaarde me te gaan zitten. Vervolgens schoof hij de stoel weer naar voren en ging tegenover me zitten.
‘Harry.’
De bediende kwam weer aanlopen en vroeg ons wat we wilden drinken. Ondertussen gaf ze ons alvast de menu’s.
‘Eh,’ begon Harry, terwijl hij even naar mij keek, ‘ik heb graag een Cola, alsjeblieft. Abs, als jij een wijntje wilt, of zo, kan dat. Ik rij.’
Ik glimlachte naar hem. ‘Neuh, een Cola voor mij is ook prima.’
De bediende glimlachte, knikte, en liep toen weer weg.
‘Zo,’ zuchtte Harry ontspannen, en hij keek me glimlachend aan. Ik fronste.
‘Je beantwoordde mijn vraag toen niet.’
‘Waarom ik nu opeens bij het raam wil zitten?’
‘Ja.’
Harry haalde zijn schouders op. ‘Simpel als wat. Zoals ik al eerder zei wil ik het niet echt meer verbergen. Dit leek me een goede eerst stap om al iets te laten zien. Hoezo, heb je het toch liever niet? Dan vraag ik gewoon weer voor een ander tafeltje, hoor,’ vanaf de andere kant van het tafeltje keek hij me bezorgd aan.
Ik schudde glimlachend mijn hoofd.
‘Wat neem jij?’
‘Het gebruikelijke.’
‘En dat is?’
‘Een Ceasar-salade en tomatensoep vooraf.’
‘Hoe lekker is dat?’
‘Van een schaal van één op tien?’
‘Ja?’
‘Elf.’ Harry grijnsde naar me. Ik rolde met mijn ogen.
‘Maar jij vindt vis toch zo lekker? Ze hebben hier ook een zalmfilet. Of krab.’
‘Krab,’ gruwelde ik, ‘nee, bedankt. Ik neem wel de zalmfilet.’
‘En vooraf?’
‘Eh... tomatensoep.’
Nice.’


WAAR WAS MIJN WIFI? SMH
Helaas ga ik de komende dagen ook niet zoveel internet hebben :/

Ik heb trouwens een bericht gekregen dat een van jullie, lieve Dewi oftwel Mhiwhiwhi, dit verhaal heeft genomineerd voor het beste 'bekende personen fanfictie verhaal' van 2015! Superlief! Ik weet niet precies hoe en wanneer het stemmen gaat beginnen, maar als ik snel genoeg weer wifi heb zal ik nog een kleine reminder sturen (als je dus op HIYA zou willen stemmen haha)
Dank je wel voor de nominatie <3<3<3

Reacties (5)

  • kaleidoscoop

    Dat met de pas in houden en aan de straatkant van de stoep zeg maar is goals. Letterlijk, elke keer als iemand dat doet smelt mijn hart een beetje. Nou ja niet bij iedereen op dezelfde manier maar ughhhhh. Het is zo'n subtiele 'ik geef om je' maar zo ontzettend lief!

    Wat een geweldig hoofdstuk. Hoewel nu alles goed gaat, ben ik bang voor Tristan en One Direction's toekomst en daarmee gelijk voor die van Harry.

    3 jaar geleden
  • niazkilam

    Heel mooi 😊

    3 jaar geleden
  • biancadokkum

    Super awesome geschreven <3!!!!

    Blijf zo doorgaan <3!!

    3 jaar geleden
  • ILOVEFOOOOD

    Super leuk!

    3 jaar geleden
  • Lovecandy

    hij gazt haar zoieso een aanzoek doen en hij wilt dat iedereen het ziet, wedden?

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen