Hoofdstuk 37




~ Free me, leave me
Watch me as I'm going down
Free me, see me
Look at me, I'm falling and I'm falling.
It is not a habit, it is cool I feel alive I feel ~
K's choice, Not an addict

Jane POV

Neuriënd en wrijvend over mijn bolle buik stap ik wat rond op de bovenverdieping. “Jane?” Harry komt uit de logeerkamer. “Is alles in orde?” Zijn stem is laag en zijn ogen klein. Ik knik. “De baby is wat onrustig. Heb ik je wakker gemaakt?” Harry schudt zijn hoofd. “Ik moest net naar de wc.” Hij kijkt me kort maar doordringend aan. “Je bent zeker dat alles oké is, hé?” Ik knik. “Ja, dit is nog al gebeurd. Ga maar naar het toilet, voordat ik beslis dat jij ook een luier aan moet.” Harry lacht.

Ik word wakker van een vreemd geluid. Eenmaal ik besef wat het is, probeer ik zo snel mogelijk –wat dus helemaal niet zo snel is met de baby- op te staan en naar beneden te gaan. Als ik in de woonkamer kom zie ik Harry en Jessica. Ze komen hoogstwaarschijnlijk van het toilet. Mijn zus ziet er niet goed uit. Hoofdschuddend kijk ik haar aan. Jessica ontwijkt mijn blik terwijl ze in de zetel gaat zitten. Kort daarna laat ze zich met haar gezicht in een kussen vallen. Ik draai me om en ga terug naar boven om er paracetamol te halen. Daarna ga ik naar de keuken waar ik een glas uit de kast haal en een twee liter fles water.
Ik zet alles op de salontafel. Misty ligt met haar snoet op de sofa bij Jessica. Dat doet ze altijd als iemand ziek in de sofa ligt.
“Jess,” Ze draait haar hoofd wat zodat ze nu naar mijn knieën kijkt. Ik zak door mijn knieën zodat ik haar kan aankijken. Ze kijkt me met halfopen ogen aan. “Zit even recht, dan kun je iets nemen tegen de hoofdpijn.” Ze doet wat ik vraag en ik ga naast haar zitten in de zetel. Ik geef haar de paracetamol aan en daarna het glas water.
Ze geeft me het glas water terug en kreunt. “Het helpt niet.” piept ze en laat zich terug met haar gezicht in het kussen vallen. “Het is je eigen schuld, Jess. Je moet de volgende keer misschien wat minder drinken als je uitgaat.” “Ik drink echt nooit meer.”

Harry POV

Jane en ik zijn samen onderweg naar Bradford. Vandaag is het Zayn's begrafenis. Ik voel me echt vreemd. Het zou de eerste keer zijn dat we weer in het publiek verschijnen sinds het ongeluk. Nog iets wat vreemd zal zijn, is dat we met zijn drieën zijn in plaats van met z’n vijven. Dat Jane er ook zou zijn stelde me toch ietwat gerust. “We zijn er.” Jane haalt me uit mijn gedachten. Ik kijk om me heen en herken inderdaad de buurt van Zayn’s ouderlijke thuis. Ik haal trillerig adem voor ik de deur open. “Veel sterkte, Harry.” Niet echt wetend waarom sla ik mijn rechter arm om Jane heen. Ik voel hoe Jane even schrikt maar daarna legt ze ook haar arm om mij heen. “Het is allemaal zo echt nu. De voorbije week leek het gewoon even vakantie en dan zouden we weer op tour gaan en zou ik hem gewoon weer zien. Maar nu, nu moeten we hem echt ‘afgeven’. Er komt geen tour meer met hem. Dit was geen vakantie.” Tranen springen in mijn ogen. “Ik weet wat je voelt. Het is nu misschien moeilijk te geloven Harry. Maar die pijn zal vervagen, je zult elke dag aan hem denken. Na een bepaalde tijd zullen er dagen voorbij gaan dat je niet aan hem denkt. Maar op belangrijke momenten zal je nog altijd aan hem denken. En dan zal je niet denken aan de manier waarop hij gestorven is, maar aan de geweldige herinneringen die je aan hem hebt.” Enkele tranen verlaten mijn ogen terwijl ik luister naar de woorden van Jane. Even is het stil terwijl we niets zeggen.
“Bedankt om te komen.” Jane antwoordt door een zacht klopje te geven op mijn rug. Ik laat haar los en ik veeg mijn wangen droog, waardoor ik niet zie dat Jane ook een traan van haar wang veegt. Ik stap uit en sla het portier dicht. Jane en ik zwaaien nog kort naar elkaar. Ik had Jane vorige week al gevraagd of ze wou blijven voor de begrafenis. Niall, Liam en ik hadden afgesproken bij de ouders van Zayn thuis. Jane zou al doorrijden naar de kerk.

Ik probeer de krop in mijn keel weg te slikken als ik de straat over steek. De deur gaat al open voor ik aangebeld heb. In de deuropening staan Liam en Niall. We kijken elkaar aan, maar zeggen niets. Het is niet nodig, want we weten alle drie wat er gaat gebeuren. We gaan zo dadelijk één van onze beste vrienden begraven.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Hoooi!

Ik zou graag eens van jullie weten wat
jullie nog willen zien gebeuren in dit verhaal.

Tips en commentaar zijn ook welkom!

LUFU

Reacties (3)

  • CarrotGirll

    Daddy Harry:)

    3 jaar geleden
  • magiclove

    snel verder
    goed geschreven!

    3 jaar geleden
  • Bombinate

    Een tweeling of een ontvoering :0
    Hahah ik heb teveel fantasie(A)
    Maar ik heb geen tips -super verhaal-
    Snel verderr

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen