Het thema was achterlaten

"Het spijt me, mama houdt heel veel van je."
Het waren de laatste woorden die ze tegen haar kind had gezegd. Ze had geen keuze gehad buiten deze beslissing. Mensen begrepen niet hoe het was om in haar schoenen te staan. Achttien jaar was ze en ze was zwanger geworden. Ze had nog een heel leven voor haar gehad en dat was nu allemaal op de kop gegooid. Het had niet eens moeten gebeuren, maar toch was het gebeurd. Niemand wilde haar steunen dus ze had geen keuze gehad. Ze wilde studeren, reizen, leven. Ze wilde niet verantwoordelijk zijn voor een ander leven. Ze kon al nauwelijks voor zichzelf zorgen, hoe zou ze dan voor een ander leven kunnen zorgen?
Het deed haar veel verdriet, maar ze had haar keuze moeten maken. Ze kon haar kleine wonder niet houden als ze zichzelf wilde houden en dat leek het enige te zijn dat ze kon houden. Vrienden kon ze niet houden, niet nu ze haar voor slet uitmaakten. Haar vriend en de vader van haar kind kon ze niet houden want hij kon de druk en verantwoordelijk nog minder aan en haar ouders kon ze niet houden omdat het haar eigen schuld was geweest, zo zeiden ze.
Ze zou het niet aankunnen om ook nog haarzelf te verliezen, dus had ze de keuze gemaakt om haar wonder weg te doen. Ze had hem nooit leren kennen.
Ze wist dat er ergens op deze wereld nu een gezin heel blij was met haar wonder, maar zij had degene moeten zijn die zou mogen genieten van zijn aanwezigheid, zijn eerste geluidjes en uiteindelijk zijn eerste stapjes. Het mocht niet zo zijn. Ze zou hem nooit meer zien, wist niet eens zijn naam.

"Het spijt me, mama houdt heel veel van je."
Deze woorden stonden op het enige wat hij van zijn biologische moeder gekregen had: een kaartje met een hond erop. Hij had haar nooit leren kennen, wist niet wat voor vrouw het was en hij wist ook niet of hij dat wel wilde. Zij had hem achtergelaten. Ze had vast een goede reden gehad, maar die wist hij niet. Hij wist niks van degene die hem achtergelaten had.
Als hij 's avonds in bed lag, bedacht hij soms wie zijn echte ouders zouden zijn. Misschien waren ze wel twee getuigen van een moordzaak en hadden ze dit moeten doen omdat ze hem wilden beschermen van een wraakactie of misschien waren ze... Het maakte niet uit wat hij bedacht. Hoe mooi het ook was, het zou toch niet waar zijn. Zijn ouders waren waarschijnlijk twee te jonge of arme mensen geweest die geen andere optie hadden gehad.


Vandaag zou hij achttien worden. Dezelfde leeftijd die zij had toen ze zwanger van hem was. Ze hoopte dat hij niet dezelfde fouten zou maken als zij had gedaan en dat hij, mocht dat toch het geval zijn, niet zoals zijn vader zou handelen maar zijn vriendin zou steunen. Ze wilde zo graag dat ze hem een keer kon zien en kon uitleggen waarom ze hem achter had gelaten bij vreemden. Vreemden die voor hem nu vertrouwder waren dan zij ooit zou zijn.
Ze wilde gewoon dat hij haar wanhoop zou begrijpen. Daarna hoefde ze hem niet meer te zien en zou ze hem alleen laten zodat hij verder kon leven zonder die onbekende vrouw die beweerde zijn moeder te zijn. Een keer, dat was alles waar ze om vroeg.

Vandaag werd hij achttien. Er was weer een jaar voorbij zonder dat hij zijn echte ouders had gezien. Zijn adoptieouders waren geweldig, echt waar, maar toch leek er iets te missen. Hij zou ze niet achterlaten voor een onbekende, maar hij zou graag weten waar hij vandaan kwam. Misschien dat hij dan eindelijk dat gevoel dat hij niet compleet was, zou verliezen. Ze snapten het niet. Ze snapten niet dat hij niet compleet was, dat hij zich constant voelde alsof er een diep gat in hem zat die hij met geen mogelijkheid zou kunnen dichten.

Alweer waren er drie jaren voorbij gegaan en ze wist dat hij ergens ouder aan het worden was. Ze was hem niet vergeten, nooit, maar het gemis leek minder te worden met de tijd. Ze had weer een kind en ditmaal kon ze hem zelf opvoeden. Dat gat dat er al haar halve leven zat, begon zich eindelijk te dichten door de aanwezigheid van haar nieuwe wonder. Er ging nog steeds geen dag voorbij dat ze niet dacht aan dat kleine jongetje dat ze had moeten achterlaten. Het was de zwaarste beslissing die ze ooit genomen had, maar ze wist dat ze geen andere keuze had. Dit was het beste geweest voor hem.
Ja, ze dacht nog elke dag aan hem, maar het was niet meer zo pijnlijk. Ze wist dat hij, waar hij ook was, gelukkig was en dat was voor haar het belangrijkste. Zij kon van haar tweede wonder genieten en hem zou ze nooit laten gaan.

Hij voelde zich eindelijk, éindelijk compleet. Het had hem jaren geduurd, maar hij realiseerde zich dat hij zijn echte ouders niet nodig had om zich compleet te voelen. Hij was nog steeds nieuwsgierig naar het verhaal van zijn onbekende moeder, maar niet meer omdat hij zichzelf wilde vinden. Hij had zichzelf gevonden bij de mensen die hem al die jaren hun liefde gegeven hadden. Zíj waren zijn echte ouders. Misschien had hij niet hun genen, maar hij had wel hun opvoeding, hun liefde en hun aanwezigheid gehad. Hij kon altijd bij ze terecht als hij dat wilde en dat was alles wat hij wilde.
Zij waren immers degenen die hadden gehuild toen hij slaagde en die zo ontzettend trots waren geweest toen hij werd toegelaten bij zijn studie, zelfs als hij daarvoor naar de andere kant van het land zou moeten. Hij zou nog steeds bij ze terecht kunnen, zelfs al werd hij ouder en dat was het belangrijkste. Het gat dat hij ooit gehad had, was gedicht en wel met de liefde van zijn ouders, want dat waren ze. Zijn ouders. Niet in zijn DNA, maar wel in zijn hart.Dat was het enige dat telde. Zij lieten hem niet achter, zelfs niet als ze ruzie hadden want ze hielden van hem en hij hield van ze, zoals hij van zijn echte ouders zou hebben gehouden als zij hem en zijn liefde niet hadden achtergelaten.

Reacties (2)

  • Virtues

    auch, daar gaat mijn kans op de winst... ):
    Supermooi geschreven!

    6 jaar geleden
  • ProngsPotter

    OMYGOSH
    Dat is zoooo mooi
    Nederig buig ik voor u neer, o meester van het heelal.

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen