Foto bij Quit

Nadat we ons drinken hadden gekregen en besteld, nipte ik meteen van mijn glas. Nieuwsgierig keek ik rond. Er waren veel tafeltjes, los maar ook aan elkaar geschoven, en de hele plek gaf een beetje het idee van een kroeg, al was de muziek zacht op de achtergrond en er was niet zo’n grote bar. Maar de sfeer was goed.
‘Ik kan begrijpen waarom je hier graag komt.’
Harry had zijn handen in elkaar gevouwen, en steunde met zijn kin erop, zijn ellebogen op de tafel, alsof hij elk moment iets serieus moest bekendmaken. Het enige wat hij echter deed was me aanstaren, en toen hij achter zijn handen glimlachte kon ik het aan zijn ogen zien, die kleiner werden en waarbij kraaienpootjes ontstonden.
‘Ja? Vind je het leuk?’
‘Ja,’ beaamde ik terwijl ik verder rondkeek. ‘Het is een fijne sfeer.’
‘Klopt.’
Het was even stil. Ik keek niet naar Harry, maar wist wel dan hij naar mij keek.
‘We hebben weer een paar maanden overleefd.’
Ik trok mijn wenkbrauwen op. ‘What’s that supposed to mean? Was het zo zwaar met mij?’
Harry glimlachte. ‘Nee, dat niet. Maar wel intens.’
‘Intens?’
‘Intens als in diep.’
‘... Diep.’
Ik kon merken dat Harry zich ongemakkelijk begon te voelen. Hij krabde in zijn nek. ‘Ja... tussen ons.’
Ik glimlachte naar hem. ‘Dat is waar.’
Harry legde onder de tafel zijn been tegen de mijne. Het voelde fijn in ieder geval iets, zo subtiel mogelijk, van hem te voelen. Het werkte kalmerend in hectische situaties, en al was dit er niet zo een, dan nog was het fijn.

‘En?’ Verwachtingsvol keek Harry me over zijn bord aan. ‘Is het wat?’
Ik glimlachte, hield een hand voor mijn mond terwijl ik mijn hap doorslikte. ‘Echt, heel lekker.’ Harry grijnsde breed.
We hadden de tomatensoep al gehad, die we overigens allebei heel lekker vonden, en ik zat nu tegenover mijn zalmfilet. Harry prikte ondertussen in zijn salade.
Nadat ik de volgende hap had genomen keek ik kauwend toe hoe hij een vork vol met sla naar zijn mond bracht. Hij had zijn haar voor de handigheid naar achter in een knotje gebonden, en ook al zat hij recht, zijn knie botste alsnog af en toe met de mijne. Toch leek hij het niet erg te vinden dat hij niet zoveel beenruimte had.
Harry keek naar me terwijl hij zijn hap doorslikte. ‘Alles goed?’
Ik nam een klein slokje van mijn Cola. ‘Ja, hoor.’
Ik voelde zijn bestuderende blik branden. Ik hield de mijne echter op mijn bord gericht.
‘Aibileen.’ Een hand reikte over de tafel naar de mijne. Héél even trok ik me terug, maar Harry was te snel. Hij hield mijn hand stevig vast. En duidelijk boven de tafel. Gespannen en met een bonkend hart wachtte ik af.
Harry’s blik ging van mij naar onze handen en weer terug. ‘Is dit waar het over gaat?’ Zijn duim streek geruststellend over de rug van mijn hand. Ik zweeg even.
‘Abs.’
‘Ik... weet niet.’
‘Gaat het te snel voor je?’
‘N-nee... nee, dat niet, geloof ik. Ik... slaap de laatste tijd alleen slecht.’
Harry’s wenkbrauwen schoten omhoog. ‘En... dat heeft met mij te maken, of zo?’
‘Eh, niet alleen.’
Harry liet mijn hand los. Gepijnigd trok ik mijn eigen hand terug.
‘Waarover?’ Harry prikte in zijn salade en keek me niet aan.
‘Mijn toekomstplannen.’
Harry’s vork, die onderweg naar zijn mond was geweest, bleef in de lucht hangen. Zijn ogen priemden in de mijne. ‘Waar heb je het over?’ Ik sloeg mijn blik neer. ‘Hoe ik het ga doen met mijn werk, en zo. Het schrijven.’
Het duurde een paar seconden voordat Harry daadwerkelijk de hap nam, en terwijl hij kauwde keek hij nadenkend het raam uit.
‘Heeft dat te maken met mij?’
‘Een soort van.’
‘Want?’
Ik haalde diep adem. ‘Herinner je nog het verhaal waar ik je over vertelde vlak nadat ik je weer zag? Waar ik mee bezig was?’
Harry fronste, slikte zijn hap door, en zei: ‘Iets met Syriê, toch, of zo?’
Ik pauzeerde even. ‘Dat klopt.’
‘Over een jongetje uit Syrië wiens leven wordt verwoest door de oorlog,’ Harry schraapte de laatste resten bij elkaar, ‘en hoe hij daarmee opgroeit. Zoiets, niet?’
Ik zweeg. De stilte deed Harry opkijken. Toen hij mijn gezicht zag duurde het een paar seconden voordat hij langzaam zijn vork liet zakken.
‘En je vertelde dat je naar Syrië wilde gaan,’ zei Harry ten slotte, toonloos, terwijl hij zijn servet pakte en zijn mond afveegde. Geen moment week zijn blik. Ik sloeg de mijne neer. Nerveus speelde ik met mijn vingers.
‘Aibileen.’
Ik haalde haperend adem, keek toen op, ontmoette Harry’s ogen, die zo serieus terugkeken, en ik slikte.
Harry zocht naar woorden, fronste, keek me aan, keek weer weg.
‘Ik denk dat je wel kan raden hoe ik daarover denk, niet?’
Ik zei geen woord. Voelde het rood op mijn kaken en mijn ogen branden. Ik hield ze gericht op mijn schoot.
Harry pakte mijn hand vast, ik liet het slapjes toe, schoot omhoog met mijn hoofd toen ik hem er een kus op voelde drukken. Hij keek me daarna strak aan.
‘Ik wil je dolgraag helpen met je boek, Aibileen. Echt. Ik doe er alles voor. Maar ga er alsjeblieft niet heen. Alsjeblieft.’
Mijn onderlip begon te trillen dus drukte ik beide op elkaar.
‘W-waarom niet?’
‘Omdat het daar oorlog is, natuurlijk, en oorlog is levensgevaarlijk. Het risico jou... kwijt te raken...’ Harry haalde diep adem. ‘Ik wil het gewoon niet riskeren. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor Charlie.’
Ik zweeg. Staarde naar onze handen. Harry zag me kijken en kneep zachtjes. Ik trok mijn hand voorzichtig terug. Ontweek zijn gekwetste blik.
‘Alsjeblieft, Aibileen.’
Ik liet mijn hoofd hangen.
‘Dat de oorlog levensgevaarlijk is weet ik natuurlijk, Harry. Maar juist... daarom.’
Ik keek weer op. ‘Geef me één andere reden waarom ik niet zou moeten gaan.’
Even staarde Harry naar me, bijna bang, voordat hij voorzichtig zijn mond opendeed. Hij zorgde ervoor dat alleen ik de woorden binnenkreeg door zo zacht mogelijk te praten.
‘Omdat ik stop met de band.’
Had ik een vork in mijn hand gehad was deze kletterend op mijn bord gevallen. Of mijn glas Cola, die uiteen op de grond had gespat.
Sprakeloos staarde ik Harry aan. Hij krabde nerveus in zijn nek.
Mijn ogen begonnen vervaarlijk te branden en ik moest veel slikken om de brok weg te krijgen.
‘W-wat...?’ Mijn stem was schor, zacht.
Harry bestudeerde mijn gezicht, zag mijn natte ogen en zuchtte toen licht.
‘Zullen we alvast gaan?’ vroeg hij lief terwijl hij naar mijn gezicht reikte en een plukje haar achter mijn oor schoof. Ik schudde mijn hoofd. ‘Maar dat is niet eerlijk. De avond is nog maar net begonnen. En waar moeten we dan heen?’
Harry bleef me met een zwakke glimlach bekijken. Bijna triest. Had hij spijt van dit etentje?
‘Abs, je bent emotioneel, en ik eerlijk gezegd ook, en dus is het fijn om even privacy op te zoeken. En,’ ging hij op een zachtere toon verder,’ er staan buiten al wat mensen, en hier binnen zijn ze ook aardig nieuwsgierig, en dat wil ik nu niet met jou hebben. Oké?’
Zijn blik was zo dwingend dat ik mijn mond dichthield en alleen knikte. Daarop wenkte hij de bediende voor de rekening.
Binnen vijf minuten stonden we buiten. Al bij de eerste stap kwamen de flitsen, de harde stemmen, Harry’s naam die vijf keer achter elkaar werd geroepen, en Harry vond mijn hand en trok me mee. Ik bleef vlak achter hem lopen, mijn voorhoofd bijna tegen zijn schouder gedrukt.
Normaal had ik het niet erg gevonden om naast hem te lopen en samen met hem de flitsen te trotseren, maar nu was ik zo emotioneel moe dat ik het niet kon opbrengen. Dat Harry het al kon vond ik heel wat.
Het gemak waarmee hij het naar voren bracht was wat mij het meest van mijn stuk had gebracht. Al die jaren die hij in de band had gestoken, al het bloed, zweet en tranen, leek in één zin te zijn stopgezet.
Ook al wist ik dat hij de afgelopen maanden er al over na zat te denken, had ik nooit gedacht dat hij het daadwerkelijk zou doen. Hij was juist zo bezorgd over de resterende drie jongens, die het dan heel zwaar zouden krijgen.
Bij de auto aangekomen hield Harry de deur voor me open en hielp me snel naar binnen. Met een drafje liep hij om de auto, door de paparazzi heen, straal langs de fans – ik merkte aan hem dat hij dat niet vaak deed – en zat even later naast me achter het stuur. Zonder een woord te zeggen startte hij de motor en reed hij weg.

Een lange tijd was het stil. Ik wist niet precies waar we heen gingen, en Harry volgens mij ook niet, want ik merkte dat we voor een tweede keer langs de plaatselijke bioscoop reden.
Bij een stoplicht keek hij achterom door de achterruit. Ik bekeek hem, licht nerveus, werd nerveuzer toen hij terugdraaide en zijn blik daarbij de mijne ontmoette. Ik hield mijn adem in. Hij fronste, bestudeerde mijn gezicht, drukte zijn lippen op elkaar.
‘H-Harry...’ Onzeker reikte ik naar zijn hand. Hij liet me hem pakken. Staarde ernaar. Ik kneep, angstig, hard, haakte mijn vingers door de zijne en voelde het zweet al plakken, maar liet niet los. Mijn trillerige adem was duidelijk in de auto te horen.
Het licht sprong op groen en Harry liet mijn hand los. Ik zakte meteen terug in mijn stoel.
Ik had pas door dat Harry wel met een doel was gaan rijden toen we aankwamen in het park vlak bij zijn – sorry, ons – huis. Aangezien we er alleen overdag af en toe kwamen met Charlie herkende ik het in het donker niet meteen, maar Harry leek geen moeite te hebben zijn weg te vinden.
Terwijl ik naast hem liep keek ik over mijn schouder. Geen camera. Geen fan.
Ik keek weer voor me uit en zag Harry net op me neer kijken.

Hij ging zitten op een bankje. Ik ging er naast zitten. Tussen ons zat een halve meter.
Harry had een been over zijn andere geslagen en kreeg daarna pas door hoe ver we van elkaar af zaten. Toen zuchtte hij, duidelijk geërgerd, schoof met een ruk opzij zodat zijn dij tegen de mijne botste, en sloeg zijn arm over de rugleuning achter me. Ik zat bijna op het puntje van het bankje, in tegenstelling tot hem, en hield mijn adem in.
‘Abs.’ Met zijn warme, grote hand wreef hij zacht over mijn bovenarm. Ik sudderde.
‘Weten... weten ze het al?’
‘Wie?’ vroeg Harry rustig.
‘De jongens. Niall... en zo.’
Harry zweeg even.
‘Het was een gezamenlijke beslissing,’ zei hij toen zacht.
Het duurde een paar seconden voordat ik doorhad wat hij zei. Toen draaide ik mijn hoofd met een ruk naar hem toe. ‘Wat?’
Mijn schok deed Harry zwak glimlachen. ‘Een gezamenlijke beslissing. Weet je wel, wanneer iets samen wordt besloten.’
‘Je bedoelt dat jullie het met zijn vieren hebben besloten?’
‘Ja. Nou ja,’ Harry hield zijn hoofd schuin, ‘Niall en Louis hadden er wel even moeite mee, maar we hebben veel, heel veel gepraat en besloten dat het was goed zo. Dat Zayn ons alleen maar voor is geweest.’
Ik pakte zijn andere hand op zijn schoot beet. ‘En... hoe voel je je?’
Harry glimlachte breder. ‘Eigenlijk niet zo heel slecht, gek genoeg.’ Ik bekeek zijn ontspannen gezicht en schudde toen half ongelovig mijn hoofd. ‘Wanneer is dit besloten?’
‘Vorige week.’
Ik hapte licht naar adem. ‘En wanneer krijgt de wereld het te weten?’
‘Eh,’ Harry’s hand op mijn bovenarm bleef hangen, ‘dat weten we nog niet precies. Drie weken, een maandje, of langer... geen idee. Dat hangt ook af van het management.’
‘Wat zeggen die?’
‘Wat denk je?’ Harry grijnsde. ‘Die kunnen ons wel schieten. Maar dat is totaal niet belangrijk.’
Met een zucht zakte ik voor het eerst in die paar minuten terug naar achteren. Mijn rug raakte Harry’s arm aan, mijn schouder zijn borst. Ik kreeg bijna de drang om half te gaan liggen en mijn hoofd tegen hem aan te leggen.
‘Ik zou graag willen dat je nog even nadenkt over die reis naar Syrië,’ klonk Harry’s stem zacht. ‘Ik heb je graag, heel graag hier bij mij. Vooral als ik echt, écht thuis ga zijn.’
Ik speelde afwezig met zijn vrije hand. Strekte zijn vingers, ging met de mijne langs zijn huid.
‘A-alsjeblieft.’ Hij kneep zacht in mijn bovenarm, probeerde mijn volledige aandacht te krijgen.
Ik haalde haperend adem. ‘Oké.’
Zijn zucht blies in mijn haar. Ik tilde mijn hoofd op en staarde hem aan. Hij staarde terug.


De avond wordt nog interessanter....:D:D

Het spijt mij trouwens dat ik vorige week (of nog eerder?) niet bij de fanmeeting in Amsterdam kon zijn. Op het laatste moment bleek dat ik die dag met mijn tweelingzus en moeder naar Zeeland zou gaan, dus.... jammer:(
Hoe jullie vakantie tot nu toe geweest?? Binnenkort weer naar school of zelfs studie, bij sommigen misschien?:):)
(Ik ben nu trouwens nog steeds in Denemarken, en ik was begin deze week in Kopenhagen, en tering, het is er zo fucking mooi, en het leek op Den Haag, Amsterdam, Londen en New York in één. Echt heel, heel gaaf. Ik ben verliefd <3

Reacties (5)

  • Lovecandy

    ik denk dat ik het wel weet niet? *pedoface*

    4 jaar geleden
  • AllDayDreams

    Dus ze gaan allemaal stoppen?
    ........
    Wow, ik weet even niet wat ik daarover moet zeggen.
    Ik ben alleen wel benieuwd wat je nu verder gaat doen met het verhaal, wat de andere jongens nu gaan doen.

    Snel verder xx

    4 jaar geleden
  • ILOVEFOOOOD

    Snel verder xx

    4 jaar geleden
  • kaleidoscoop

    Ik las 'Quit' en meteen dacht ik 'NEE HARRY OH GOD' maar het is een gezamelijke beslissing. Nou ja, soort van. Harry laat ze niet in de steek en dat is prima. Zo kan ik leven.

    En ughhh 'ik heb je graag, heel graag hier bij mij' ik bedoel welke echte jongen doet nu zo iets???? Ik ben verliefd op jouw Harry en daarmee dus totally fucked want geen. een. jongen. is. zoals. jouw. Harry.

    Help. Sos.

    4 jaar geleden
  • oomsjes16

    Snel verder!!(H)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen