| Piece 16 |
March 16, 2016

BROKEN

***
Harry Edward Styles


      Dagen werden weken.
Weken werden een maand.
En die maand veranderde in 3 maanden.
Inmiddels had Louis zijn verjaardag alweer gevierd en ook ik had de leeftijd tweeëntwintig bereikt, maar de date die ik aan Reagan had beloofd had nog steeds niet plaatsgevonden. Verder was er ook niets meer tussen ons gebeurd en het irriteerde me uitermate dat Louis het maar leuk bleef vinden om me daarmee te plagen.
Het ging me te boven hoe hij er in de eerste instantie absoluut op tegen was dat ik iets met Reagan zou beginnen, terwijl hij nu degene was die me constant aanspoorde om 'niet zo kinderachtig te doen' en haar niet langer meer te laten wachten.
Hij was gewoon… Louis.
Liam en Niall hielden zich daarentegen wat meer op de achtergrond en respecteerden gelukkig wel dat ik mijn best wilde doen voor mijn eerste date met Reagan. Ik wist dat ik de lat eigenlijk te hoog had gelegd, dat ik te veel wilde en dat ik het nooit allemaal voor elkaar zou krijgen zonder te voorkomen dat ze zou vinden dat het allemaal te lang duurde en dus een andere jongen een kans zou geven.
De mogelijkheden van verschillende dates die ik de afgelopen maanden had bedacht, of van iemand anders te horen had gekregen, had ik allemaal direct weer afgekeurd. Niets leek goed genoeg te zijn om een goede indruk op de brunette achter te laten.
Ik wilde haar niet meenemen naar een restaurant, want dat was te cliché.
Zelf voor haar koken wilde ik ook niet doen, want riskeren dat er iets mis zou gaan en ik dus uiteindelijk pizza of chinees moest bestellen zag ik niet zitten.
Het weer was te slecht om te gaan picknicken; daarnaast was de kans te groot dat we nauwelijks tot geen privacy hadden en dat wilde ik niet voor haar.
Een ‘romantische’ wandeling vond ik te simpel, zoiets hoorde je te doen wanneer je al langer een relatie met elkaar had en Reagan en ik hadden niet eens een relatie, dus ook dat viel af.
Naar een bioscoop gaan had ik ook afgekeurd, want daar moest je stil zijn en ik wilde haar beter leren kennen.
En daarom dat ik op deze woensdagochtend bij haar appartement, dat overigens niet heel ver van het mijne vandaan lag, aanklopte en ongeduldig heen en weer wiegend stond te wachten in de hal, mijn handen in mijn diepe jaszakken gestoken. Ik hield mijn adem in toen ik gestommel aan de andere kant van de deur hoorde, maar ik slaakte een opgeluchte zucht toen Reagan's blonde huisgenoot, en tevens beste vriendin, in mijn zicht kwam.
Het meisje had haar lange haar in een warrige knot bovenop haar hoofd bij elkaar gebonden en had een slaperige uitdrukking op haar make-up vrije gezicht. Hoewel ze zich gedeeltelijk achter de voordeur verscholen hield, zag ik dat haar pyjama bestond uit een veel te groot en wijd T-shirt dat haar knieën bijna bereikte.
Ik moest moeite doen op mijn lach in te houden toen me opviel dat een plooi in haar kussen een afdruk op haar wang achter had gelaten, maar glimlachte toch kleintjes om het over te laten komen als een begroeting.
"Harry?" sprak ze met een schorre ochtendstem waarna ze eens gaapte, "Reagan is er niet."
Ik knikte, "Dat is mooi, ik ben hier ook voor jou."
De frons die haar voorhoofd deed rimpelen en het feit dat ze de deur ietwat verder dicht duwde, deed me beseffen dat het hoogstwaarschijnlijk helemaal verkeerd over was gekomen en ik haalde mijn hand ongemakkelijk door mijn haar.
"Ik bedoel, ik heb je hulp nodig. Een adviserend woordje zou me goed doen."
Het was overduidelijk dat Charlie niet precies begreep waar ik op doelde, maar toch knikte ze en liet me toen zonder vragen binnen.
Eenmaal we in de woonkamer stonden, knikte ze in de richting van het bankstel, haar armen ongemakkelijk over elkaar geslagen, "Je kan vast gaan zitten, dan ga ik me even aankleden."
Zodra Charlie uit mijn zicht was verdwenen trok ik mijn jas uit, deze over de rugleuning van de zetel leggend, en installeerde ik mezelf op het meubel. Daarna gaf ik mezelf de kans om de gezellig ingerichte kamer eens goed te bekijken. Na al die keren dat ik hier nu al was geweest, had ik dat namelijk nooit echt kunnen doen.
Op de vloer lag een licht bruine laminaat, een kleur die goed paste bij de crème gekleurde muren.
De hoekbank waar ik op zat had dan weer een wat donkerder bruine kleur en was bekleed met een zachte stof. Er lagen minstens tien kussens op de bank en ik bedacht me dat het waarschijnlijk Reagan’s idee was geweest. De brunette had immers ook hopen kussen op haar bed liggen.
De fauteuil aan mijn rechterkant had een grijze vilt look en paste verassend goed bij de rest van het interieur.
Voor me stond een lage, houten salontafel. Ook deze was bruin van kleur, enkel wat donkerder dan het bankstel. Als accessoire lag er een glazen dienblad met kaarsen en een klein vetplantje op het tafeltje.
De televisie hing aan de muur, boven een dressoir in dezelfde kleur als de salontafel dat bijna de gehele muur in beslag nam. Enkel de plant in de hoek confisqueerde het overige stukje muur. Bovenop het dressoir stond een lange rij aan boeken, allemaal verschillende hoogtes, diktes en kleuren.
Verder waren er enorm veel foto’s van de twee vriendinnen te vinden. Fotolijstjes van zowel Reagan en Charlie samen als van het tweetal met hun andere vrienden hingen aan de muur achter me.
Ook kon ik er een aantal ontdekken met hun families. En het viel me direct op dat Reagan ontzettend veel op haar moeder leek, al had ze haar bruine ogen overduidelijk van haar vader geërfd. Daarnaast bekeek ik de twee oudere jongens op het familieportret en met de beschrijvingen van hun uiterlijk die Reagan me een aantal weken terug had verteld, kon ik uitmaken wie Collin en wie Aaron was.
Collin was inderdaad langer dan ieder van zijn familieleden.
“Wil je misschien iets te drinken?”
Ik schrok op bij het horen van de vraag die Charlie me stelde en draaide me met een ruk naar haar om. Ze had haar handen op haar heupen gezet en keek me met een wetende grijns aan, maar zei verder niets toen ik naar haar knikte en liep door naar de keuken.
Zo’n drie minuten later kwam ze terug met twee koppen thee en zette deze op het tafeltje, waarna ze terug liep om de suiker te gaan halen.
Een korte stilte is wat er volgde en terwijl ik probeerde te bedenken hoe ik mijn probleem het beste kon omschrijven, hield ik mijn ogen op de grond gericht. Stiekem hoopte ik dat Charlie als eerste zou spreken en me daarmee zou helpen mijn vraag te formuleren, al was ik degene geweest die onaangekondigd op de stoep had gestaan.
Toch leek Charlie de bedenkelijke uitdrukking op mijn gezicht te hebben gezien toen ze de stilte verbrak: “Dus? Ben je hier om Reagan alsnog af te wijzen?”
“Wat?”
Dit was absoluut niet wat ik had verwacht van haar te horen en ik keek dan ook geschrokken naar haar op. Ze had haar wenkbrauwen naar me opgetrokken, een boze blik in haar blauwe ogen en ik slikte moeilijk. Ik kon me het dreigement dat ze maanden geleden had gemaakt nog herinneren alsof het gisteren was gebeurd. Charlie mocht er dan misschien wel uitzien als een lief een schattig meisje, maar haar persoonlijkheid kon compleet het tegenovergestelde zijn.
“Die zogenaamde date van je.” reageerde ze geërgerd. “Het is nu al ruim drie maanden geleden dat je haar mee uit hebt gevraagd en nog altijd is er niets gebeurd. Ik snap ook niet waarom ze je niet gewoon aan de kant schuift en de hoop opgeeft, want het blijkbaar vind je haar niet de moeite waard.”
Ik sloeg mijn ogen neer en besefte me dat ze gelijk had. Er was al zo’n ontzettend lange tijd verstreken en nog altijd had ik geen vooruitgang geboekt wanneer het op Reagan aankwam. Natuurlijk hadden we elkaar nog wel een aantal keer gezien, maar dat was bijna altijd geweest wanneer er ook anderen bij waren en nu ik er zo over nadacht besefte ik me des te meer dat ze steeds wat meer afstand van me nam. Ze zat niet langer naast me en ook onze weinige gesprekken waren kort en afgeraffeld.
“Hoeveel meisjes heb je in de tussentijd nog meer beloofd om meer tijd mee te gaan doorbrengen? Of was je gewoon helemaal vergeten dat Reagan ook nog bestond?”
Nu was ik degene die haar met vlammende ogen aankeek.
“Sorry? Denk je werkelijk dat ik meisjes met zo weinig respect behandel? En natuurlijk was ik Reagan niet vergeten! Sterker nog, ik krijg haar niet uit mijn fucking kop!” riep ik terwijl ik opstond.
Het snoerde Charlie de mond en zowel geschrokken als verbaasd keek ze naar me op. Mijn uitbarsting was misschien niet helemaal terecht geweest, want het was mijn eigen schuld dat ze mijn afwezigheid op deze manier had geïnterpreteerd. Aan de andere kant ging het haar eigenlijk geen bal aan en dus voelde het juist om haar op haar plek te zetten.
Maar ik was naar haar gekomen om naar advies te vragen. En dan was een ruzie wel het minste dat ik kon gebruiken.
In de tijd dat ik Charlie wat beter had leren kennen was ik te weten gekomen dat ze absoluut niet voor terug deinsde om voor Reagan op te komen en dat bewonderde ik in haar. Toch zou ik daarom niet aan haar verkeerde kant moeten belanden, want ik twijfelde er niet over dat ze het me meer dan moeilijk zou maken om nog een kans te maken bij Reagan.
Ik ademde eens diep in door mijn neus, om vervolgens de lucht weer uit te blazen door mijn mond.
“Ik- Het spijt me. Dat was volkomen ongepast.” verontschuldigde ik me tegenover Charlie en ze knikte langzaam. “Misschien is het beter dat ik gewoon ga.”
Ik pakte mijn jas, schoof mijn armen in de mouwen en knoopte hem dicht. Met een kleine, nogmaals excuserende, glimlach liet ik aan Charlie weten dat ik nu echt zou vertrekken en draaide me toen op mijn hielen om, om het appartement te verlaten.
Ik werd echter gestopt door de stem van de blondine, die inmiddels ook op was gestaan, “Harry.”
Eens ik over mijn schouder naar haar omkeek, zag ik haar zachtjes op haar onderlip bijten. Zoals ze eerder ook al had gedaan, verwees ze me naar de bank om plaats te nemen.
“Je hebt al lang een goede eerste indruk gemaakt. Waarom denk je anders dat ze na drie maanden nog steeds zit te wachten tot je haar eindelijk uitnodigt op een date?”

***
Ik schaam me zo ontzettend erg!
Bijna een jaar geleden heb ik dit verhaal op een 'tijdelijke pauze' gezet en het is nu pas dat ik weer een stukje voor jullie klaar heb staan...
Natuurlijk heb ik daar zo mijn redenen voor, maar dat zijn er werkelijk te veel om op te noemen en ik ben er ook van overtuigd dat jullie geen behoefte hebben aan mijn gezeur.

Maar zoals jullie hebben kunnen lezen sluit dit stukje niet direct aan op hoofdstuk 15.
Die reden zal ik dan weer wel uitleggen.;)
Net zoals dat het duidelijk is gemaakt dat Harry niet weet wat hij moet doen tijdens zijn eerste date met Reagan, had ook ik geen idee wat ik hen wilde gaan laten doen.
Ik heb dit stukje zo ontzettend vaak opnieuw geschreven, omdat ik nooit tevreden was met de richting waar het in ging, dat ik het uiteindelijk op heb gegeven.
En ik geef toe dat het helemaal niet eerlijk is tegenover jullie, want jullie verdienen zoveel beter, maar ik werd steeds bozer op het feit dat het me niet lukte om te schrijven, dat ik heb besloten om maar gewoon helemaal te stoppen.
Het irriteerde me uitermate dat ik wist waar Reagan en Harry zouden gaan eindigen in dit verhaal, maar dat ik niet wist waar ze zich op het moment bevonden.
Daarom dat ik dit zo heb geschreven dat Harry ook geen idee heeft hoe hij het allemaal aan moet pakken.

Het spijt me dat er geen Heagan momentjes in dit stukje zitten, maar ik beloof dat dit in het volgende stukje veranderd!
Wel moet ik daar bij zeggen dat ik niet precies weet wanneer dit stukje klaar is, want ik heb het op het moment heel druk met school en mijn werk.

Ontzettend bedankt dat jullie nog altijd de moeite nemen om mijn verhaal te lezen, jullie zijn de beste!
Hoe gaat het met jullie leven?
Hebben jullie nog iets leuks of spannends meegemaakt het afgelopen jaar?

xxx AllDayDreams

Reacties (1)

  • FollowYourDream

    Ooooh, ik ben zo ontzettend blij dat je toch weer gaat verder schrijven. Ik was zo bang dat je met dit verhaal stopte, terwijl ik toch vind dat dit een geweldig verhaal is en dat je geweldig schrijft.
    Ik hou van dit verhaal, en ik vind dit hoofdstuk geweldig, net als al je andere hoofdstukken.
    Je hoeft je helemaal niet onzeker te voelen over dit stukje, want het is echt waar prachtig!

    Oh, en ik neem heel graag de moeite om dit verhaal verder te lezen! Echt waar, zo'n geweldig verhaal!

    Met mij gaat alles wel goed. Met mijn leven ook wel denk ik (:
    En ik heb niet zoveel spannends meegemaakt.. Enkel dat ik in september ben begonnen aan de hogeschool, maar dat is nu niet echt iets heel speciaals. Ik heb het daarvoor te druk met school hahaha

    Hoe gaat het met jou?
    En heb jij nog iets spannends/leuks meegemaakt?

    Sorry voor mijn latere reactie, maar ik heb het vrij druk met school.. :/

    Dankjewel dat je verder gaat met schrijven!

    Xxx

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen