Foto bij 038 || Satoru Shintuka

Waarom moest dit telkens weer gebeuren? Eerst Gran, dan Mitsuru, dan Burn... En Gazel kende ze vast ook van 'vroeger'. Ik twijfelde serieus aan de betrouwbaarheid van die verklaring. Het was nogal onmogelijk toevallig dat ze Burn, Gran en Gazel allemaal kende van vroeger. Hier was meer aan de hand. Maar dat wou mijn hart niet accepteren. Dat geloofde nog steeds hetzelfde: Hikari kan niet bij Aliea horen. Dat kan gewoon niet. Ze is mijn vriendin, niet mijn vijand. Maar mijn brein was het daar totaal niet mee eens. Ik zuchtte en Hikari keek even uit haar ooghoeken naar me, waarna ze weer naar de grond keek. "Wel, leuk, zeg. Dankzij jou komt Burn met heel zijn team onze training verpesten." Ze zweeg. Ik zag Burn's gezicht, met die stomme grijns. Op het veld zou ik die van zijn gezicht vegen. Door te winnen.

-

Toen we terug aankwamen bij Teikoku stond Burn ons met zijn team al op te wachten. "Kan iemand me uitleggen hoe dit is gebeurd?" vroegen Kidou en de coach samen aan ons. Hikari zweeg, dus ik zei maar wat: "We kwamen hem tegen op de weg terug, en hij daagde ons gewoon uit. Dit is niet onze schuld, hoor." "Hij daar zei iets anders. 'Je hebt deze uitdaging te danken aan die roodharige aap van jullie.' Dat zei hij." Nu is het inderdaad oorlog, Burn. "Wel, het maakt niet uit wiens schuld dit mag zijn, als iemand überhaupt hier de schuld van kan hebben, we nemen de uitdaging sowieso aan! En we moeten Death Zone sowieso eens in een echte match gebruiken!" Zei Endou. "Wacht, is het jullie gelukt?" vroeg ik blij. "Jazeker! We kunnen Prominence wel aan, jongens, dat weet ik gewoon!" riep Endou blij. Maar mijn geluk verschrompelde tot een hoopje as toen ik de spelers van Prominence zag. Mitsuru stond daar, naast Burn. En ze had het paarse kristal rond haar nek. En ze keek me aan met een vernietigende blik. Hikari zag dat, maar deed niets, en ik liep met mijn hoofd naar de grond op Mitsuru af. Alle ogen van Raimon volgden me. "Wat moet je?!" riep Mitsuru. Ik hief mijn hoofd op en keek recht in haar ogen. De vernietigende blik verdween langzaam. Zo stonden we daar, kijkend in elkaars ogen, mijn blik werd vastberaden, die van haar kalmer. Ik had niets te zeggen, mijn ogen spraken genoeg, en dat zou de de voetbal nog meer doen. Ik richtte mijn aandacht op Burn. "Ik ga afmaken waar ik aan begonnen ben, Burn." "Ha, tenminste een ding dat we gemeen hebben... Ik ook." Ik zou eerst Burn, dan Mitsuru en dan Hikari aanpakken. Het moest nu gebeuren. Ik was de onzekerenheden en gevoelens zat. Burn zou ik laten zien dat ik niet zwak ben. Mitsuru zou ik laten zien dat ik nog steeds om haar geef, en daar nooit ben en ga mee ophouden. En Hikari... "Laat de match beginnen, dan!" zei Burn luid.

-

Iedereen stond klaar op het veld, en de start van de match werd gefloten. Burn kreeg al snel de bal en sprong de lucht in, maar ik volgde hem. "Vreemd dat jij een vriend van Hikari bent, Hikari vindt verliezers gewoonlijk maar niets." Ik antwoordde met een harde schop op de bal. Maar in plaats van hem naar voren te trappen, nam ik de bal mee met mijn voet en paste naar Kidou. "Hoho, interessant. Laat me maar eens zien wat je nu kan, ventje." zei Burn terwijl we allebei weer naar beneden vielen. "Dat ben ik van plan." zei ik droogjes terug, en liep achter Kidou aan. "Illusion Ball!" Kidou's hissatsu werd jammer genoeg tegengehouden door Mitsuru, die nu op mij afkwam. "Hé, dit heb ik altijd op jou willen uitproberen, Satoru! Spinner Throw!" Mitsuru gaf een draai aan de bal met haar beide voeten en lanceerde die dan naar mij. Hij landde op mijn buik en de draaiing van de bal was zo sterk en snel dat heel mijn lichaam meedraaide. Mitsuru kwam op me af en gaf met beide voeten een ferme duw tegen de draaiende bal op mijn borst. Alle lucht werd uit mijn longen geperst en ik werd weggeslingerd, terwijl Mitsuru gewoon de bal terug had gekregen. Ik kwam tot stilstand en alles draaide. "Alles oké?" Het was Domon. Hij hielp me recht en ik schudde mijn hoofd om alles weer op een rijtje te krijgen. Mitsuru had me helemaal naar de verdediging van Raimon geduwd. Ik keek waar de bal momenteel was en liep er naartoe. En dat zag er vast nogal dom uit, want ik was nog steeds een beetje duizelig. Burn kreeg de bal en schoot: "Atomic Flare!" "Die komt er niet door! Megaton Head!" Endou stopte het schot met de gigantische vuist die uit zijn voorhoofd verscheen. Gouenji kreeg de bal en sprinte naar de goal van Prominence. "Bakunetsu Storm!" Zijn schot vloog op de keeper af, maar die kon het stoppen met zijn hissatsu: "Burnout!" Zijn beide handen werden grote vuurballen en hij sloeg ze beiden tegen de bal. Hij gooide de bal naar Nepper, een speler van Prominence, die de bal naar Mitsuru paste: "Asteroid Spear!" Endou was deze keer te ver van het schot verwijderd om het op tijd tegen te kunnen houden. En het schot kwam recht op mij af. Domon remde het schot af met Volcano Cut, maar uiteindelijk was ik de enige persoon die het schot kon stoppen voordat het de goal zou bereiken. Toen herinnerde ik me een hissatsu die ik nog op Shuriken Academy had geleerd. Ik sprong omhoog en riep twee wolken op. Ik sprong op de eerste, ik sprong op de tweede, en daarna liet ik me vallen, een been uitgestrekt. Als de timing juist was dan... De achterkant van mijn voet raakte de bal en duwde hem de grond in. "Cloud Jump!" "Wow! Goed gedaan, Satoru!" hoorde ik Domon en Endou roepen. "Satoru, hier! Endou, Domon, volg me!" Ik zag Kidou en paste de bal naar hem, en ik wist ook wat hij van plan was. Ik bleef even gewoon staan en zag hoe ze Death Zone 2 op het doel afschoten. Zo te zien hadden ze niet alleen Death Zone geleerd, maar hadden ze er ook nog hun eigen versie van gemaakt. Ik vroeg me af of de keeper hem zou stoppen, toen ik opeens een harde por in mijn buik kreeg. Voor me stond Mitsuru. "Goed gestopt, Shintuka." zei ze droogjes. "Dat je mijn achternaam na al die jaren nog weet..." "Ik kon hem nooit vergeten, aangezien ik je bestaan elke dag vervloek." "Oh." Die por voelde opeens meer als een steek. "Het punt is: ik kom je iets vragen. Ik kom je vragen om je bij Aliea Academy te voegen." "W-wat?!" Ik zweeg even en zei toen vastbesloten: "Je weet best wat mijn antwoord daarop is." "Ha, en waarom? Wil je je 'vrienden' helpen? Net zoals je met mij deed?!" "Dat was een ongeluk!" roep ik boos terug. "Zal wel! Ik heb je nooit meer gezien na dat 'ongeluk'! Wat een 'vriend' ben jij dan, hé?" "Je ouders lieten me niet meer in je buurt komen na dat ongeluk! Ik heb op allerlei manieren geprobeerd binnen te komen, maar het lukte gewoon niet!" Mitsuru keek even verbaasd. Maar daarna kwam haar woedende blik weer. "N-nou en?! Het is nog steeds allemaal jouw schuld!" Ik wou iets terug zeggen, maar ik had opeens door dat iedereen naar ons keek. Iedereen had de conversatie gevolgd, de hele match stond stil. Zelfs de spelers van Prominence bewogen niet meer. "Wel... Je ouders hebben me niet alleen buiten gehouden, ze hebben me weggestuurd. Ze zeiden dat ze me nooit meer wouden zien, dat jij me nooit meer wou zien..." Mitsuru keek verbaasd, en haar boze blik kwam niet meer terug. Ze leek zelfs een beetje droevig. "Dat wist ik niet..." zei ze stilletjes. Alles bleef even stil, zelfs Burn bewoog niet. Opeens zag ik dat Mitsuru huilde. "Ah...Satoru, wat heb ik gedaan? H-het spijt me zo, Satoru..." Ik wikkelde mijn armen rond Mitsuru en zij deed hetzelfde. "Het spijt me, ik dacht...Al die tijd..." "Rustig. Het is oké. Het belangrijkste is... Dat je terug de oude bent." Ik zag uit mijn ooghoeken hoe Hikari een beetje ongemakkelijk naar ons tweeën keek, ookal wist ik niet echt waarom ze zo keek. "Sato, ik..." zei Mitsuru, maar ze maakte haar zin niet af. Ze liet me los en liep naar Burn. "Nagumo, ik...Zou ik van het veld mogen? Ik denk niet dat ik nog kan verder spelen...Of ik ooit nog ga verder spelen...Ik moet...Nadenken." "Ik denk dat je keuze nu wel duidelijk is." zei hij, niet onvriendelijk. Ze gaf hem het paarse kristal en ging op de bank zitten. Ze vermeed alle oogcontact met me. "Nou, nu dat is opgelost..." Ik keek vastberaden naar Burn, met nieuwe moed. "Laten we verder spelen, jongens! En winnen!"

Maar dat bleek al snel makkelijker gezegd dan gedaan. De keeper van Prominence was goed, en elke aanval werd tegengehouden. Niet dat dat bij ons anders was. Tachimukai stopte elke bal, als de verdedigers dat niet al hadden gedaan. Maar uiteindelijk kwam er verandering. "Atomic Flare!" "Deze is gegarandeerd goal!" zei Burn vastberaden. "Dacht het niet!" We trapten allebei op de bal en uiteindelijk won ik. Het probleem was, aangezien ik al mijn kracht naar voren had gericht, begon ik als een gek rond te draaien toen Burn weg werd gekaatst. Ik draaide zo snel dat er vlammen onstonden rond de bal, en een nieuwe hissatsu was geboren. "Dying Sunburst!" Ik liet de bal los, kon met moeite stoppen met draaien en schopte de bal richting doel. Als een gigantische vuurbal raakte die het net, aangezien de keeper te traag was om nog zijn hissatsu te gebruiken. Ik landde en werd meteen bedolven onder blije gezichten. "Goed gedaan, ventje. Dat was een goed staaltje voetbal. Je bent dus toch sterker dan je eruitziet." Ik kon niet anders dan grijnzen. Wat later scoorde ik een tweede goal, maar deze keer met Frozen Flare, de geëvolueerde versie van Frost Fire. Ik gaf de bal een ferme trap omhoog en zag al vlammen verschijnen. Ik gaf de bal daarna drie trappen met de platte onderkant van mijn voet, waardoor er nog meer vlammen verschenen, en gaf hem dan een ferme draai. De bal was nu een groot ijsblok. Ik trapte hem richting de goal en wat later brak het ijsblok en liet een ware inferno los op het doel. Na de aftrap stormde Burn naar voren en scoorde. Daarna probeerde hij weer hetzelfde, maar voordat hij kon scoren pakte Aphrodi de bal van hem af en dribbelde naar voren. Een verdediger van Prominence hield hem tegen met de move: Ignite Steal.
Aphrodi ging onderuit, maar stond direct weer op en pakte de bal weer. Hij probeerde er weer langs te komen. “Tijd om het af te maken.” Grijnsde de verdediger. Hij rende naar Aphrodi toe, maar voordat hij hem bereikte schoot er een zwarte voetbal omringt door wit licht tussen hen in. Beiden werden omver geblazen door de klap.
‘Fijn dat jullie plezier hebben.’ Klonk het boven ons. Iedereen keek op. ‘Gran!’ gromde ik.
Gran sprong naar beneden. ‘Wat doe jij hier?’ vroeg Endou.
Gran glimlachte, ‘Ik ben hier eigenlijk omdat ik wat met je wilde bespreken,’ begon hij. ‘Maar nu vraag ik me af wat jij hier doet.’ Hij keek streng naar Burn. Burn grijnsde, ‘Och, gewoon even bewijzen dat Prominence beter is dan Genesis.’
Gran fronste, en de bal lichtte weer op. ‘Het was een goede wedstrijd, Satoru.’ Grijnsde Burn snel, voordat zijn gehele team en Gran verdwenen in een felle lichtflits. Zijn gehele team? Ik zag nog iemand op de bank zitten die daarna naar me toekwam. Het was Mitsuru. "I-is het goed als ik met jullie meega?" Ik gaf Endou een smekende blik en hij besliste snel: "Tuurlijk! Ik denk dat Satoru hier je wel wilt uitleggen hoe alles hier werkt en zo. Welkom!" Mitsuru glimlachte en iedereen stelde zich voor. Dat waren al twee grote problemen minder. Mitsuru was terug de oude, en ik had Burn laten zien wat ik waard was. Nu bleef er nog een probleempje over. Ik keek in Hikari's richting.
Maar toen stortte Aphrodi in.

Reacties (3)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen