Ik staarde naar de vage, grijze vlek boven me. Een paar minuten geleden was deze nog witter dan nu, en binnen een paar minuten zou hij ook steeds donkerder worden, en uiteindelijk helemaal zwart. Het plafond was alleen verlicht door het daglicht dat door het raam kwam, en dat daglicht zou nu snel verdwijnen.
      Mijn adem stokte nog een keer in mijn keel, en dat maakte geluid dat boven de zware adem van Darius uit kwam. Ik voelde de warmte van zijn hese adem in mijn hals, en ik strekte mijn nek door mijn hoofd naar achteren te draaien. Ik sloot mijn ogen, en zodra ik ze weer opende kwam er een zoveelste zachte kreun van ongemak uit mijn keel.
      Het deed geen pijn. Niet meer. Maar dat betekende niet dat ik het niet erg vond. Nee. Ik stribbelde alleen niet meer tegen.
      Darius' lippen streken voor een moment over de huid van mijn hals, en automatisch kerfden mijn nagels zich weer in zijn ontblootte rug, daar leek hij geen last van te hebben, want hij ging gewoon door met waar hij mee bezig was.
      Zijn hele bovenlichaam, maar vooral zijn schouders en bovenrug voelden veel breder en gespierder dan dat ze eruit zagen als hij gewoon een shirt aanhad, waardoor zijn gehele lichaam ook veel zwaarder voelde nu het bovenop me lag. Mijn benen lagen opgevouwen langs mijn lichaam (voor zover dat kon qua soepelheid van mijn spieren en pezen), met mijn knieën ongeveer op hoogte van mijn ellebogen, waardoor het meeste van zijn gewicht op de achterkant van mijn dijbenen steunde.
      Het duurde niet lang voordat hij stopte, en zich naast mij neer liet vallen. Ik was uitgeput. De tranen maakten me nog vermoeider, en maakten mijn oogleden alleen maar zwaarder. Het waren geen tranen omdat ik huilde, maar tranen om de bleek die allang weg was nog beter weg te spoelen. Maar het had zijn schade al gedaan. Ik zag meer dan een paar dagen geleden, en ik zou over een paar dagen waarschijnlijk meer zien dan nu, maar de pijn was gebleven. Alsof iemand met vuur mijn ogen probeerde te verbranden.
      Ik gaf aan de moeheid toe en sloot mijn ogen.

'Ana.' Mijn tanden lieten mijn duimnagel los en ik keek Mevrouw Kovac aan.
      'Ik zeg het niet omdat ik denk dat ze gelijk hebben, maar omdat ik weet, net zoals iedereen, dat het niet meer veilig is. Serieus onveilig.' Ik zuchtte diep. 'Alleen omdat zij Servisch zijn en wij Kroatisch.'
      'Het is jullie schuld niet, Ana. En ook niet die van hun.' 'Nee. Het is misschien niet hun schuld dat dit land opeens onderdrukt wordt door Serviërs, maar ze kunnen wel hun grote bek dicht houden.' snauwde ik. 'Ana!' siste ze streng.
      'Weet je wat ze over ons zeggen? Wat ze over Esma zeggen?' vroeg ik luid. 'Ik wil het niet horen.' antwoordde ze. Ik kon het woord 'lafaard' nog maar net op tijd inslikken.
      'Ik vertel je dit alleen maar om ervoor te zorgen dat je jezelf niet in gevaar brengt.' Ik zuchtte nogmaals. 'Prima. Zolang zij zich maar weten te gedragen.' Ik liep haar kantoor uit, en terug naar buiten, de binnenplaats op. Er lag een kleine laag sneeuw, maar die sneeuw was niet alleen. Ik kon mijn ogen niet geloven; ze stonden er weer.
      'Je verdient het maar, hoor, Esma.' 'Ze zouden jullie allemaal moeten opsluiten.' 'Vergassen!' riep een kind eroverheen en iedereen lachte.
      'Hé!' Mijn stem overschreeuwde iedereen en galmde over de binnenplaats. Ik liep naar ze toe, brak door de cirkel heen en ging naast mijn zus staan.
      'Jullie hebben drie seconden om op te rotten en mijn zus met rust te laten.' Ik hoorde Aleksandar lachen.
      'Of anders? Want denk je dat er met een teef zoals jij gebeurt als je een Serviër aanvalt in dit land?' Ik kneep mijn ogen tot spleetjes en keek hem met een schuin hoofd aan.
      'Wat ben jij een racistisch hoerenkind, zeg, Alex.'
      'Wat zei je daar?' Ik draaide me om naar zijn zusje, Dajana. 'Laat ik niet over jou beginnen, Dajana. Jij bent niet het hoerenkind maar de hoer zelf.' Ik hoorde hoe een paar mensen schrokken van de scherpheid van mijn opmerking. Dajana zuchtte geïrriteerd.
      'Ze gaan jullie allemaal dood maken. Jij en je zus. Ik zal mijn vader persoonlijk ervoor laten zorgen dat ze jou een pijnlijke dood geven. Esma mag toekijken.'
      Ik keek haar voor een moment stil en onderzoekend aan, en gaf haar toen een stomp op haar muil met alle kracht en woedde die ik in me had. Iedereen schrok en een paar mensen begonnen te roepen dat ik normaal moest doen, anderen riepen dat we moesten vechten.
      'Zeg dat nog een keer? Denk je dat je sterker bent dan ik?' riep ik dreigend terwijl ik over haar heen ging staan. Ze kreunde in pijn en probeerde me toen uit evenwicht te brengen, maar ik was haar te snel af en gaf haar nog een schop na.
      'Hé, blijf van mijn zus af!' hoorde ik Aleksandar roepen, en ik voelde een ruk aan mijn schouder. Ik draaide me om, en maakte mezelf direct zo groot mogelijk. Ik was niet groter dan hij, maar ik kwam zeker wel gevaarlijk over. Daarnaast had ik ook net iemand naar de grond geslagen...
      'Wat dacht je ervan om je handen eens van mijn zus af te houden? Huh?'
      Opeens voelde ik een hand die mijn haar vastpakte, en daarna mijn schouder en nek. De rector, kut.
      'Ana Zadravec!' Hij trok me van de menigte los en zag eruit alsof hij vuur zou gaan spuwen.
      'Meekomen!' Nou, ik zat mooi in de problemen...


Ik opende mijn ogen, maar de duisternis bleef... Het was donker. Het was nog nacht. Ik wist niet waar ik was.
      Ik probeerde me om te draaien, maar merkte nu pas de twee sterke armen die zich om mijn bovenlichaam hadden gesloten. Omdat ik lichtelijk bewoog, bewoog hij ook en pakte me daarbij steviger vast.
Darius.
      Hij sliep, en ik had zo ook geslapen. Ik vroeg me af of hij in zijn onderbewustzijn wist wie hij werkelijk vast had... Waarschijnlijk maakte het hem toch niet uit.
      Ook al was ik wakker geworden, maakte de regelmatigheid van zijn adem me weer rustig en slaperig. Ik viel in slaap met alles van hem om me heen.
      Armen, adem, warmte, geur, alles... Darius.

Reacties (3)

  • Heronwhale

    Omg. Stiekem houd darius van haar...heeeel stiekem

    3 jaar geleden
  • katl1

    VERDER!!!!!!!!!!

    3 jaar geleden
  • xxJennyxx

    Het is weer geweldig geschreven!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen