Foto bij 17 • Ontmoeting met Draco

Een kort dialoogje uit het boek voor we verder gaan ^^




Een klein belletje weerklonk toen Eleanor de deur opende en de winkel instapte. Ron, Harry en Hermione stonden al binnen en hadden zich verspreid over de winkel. Eleanor herkende het hier nog goed, ze had hier vele malen haar schoolgewaden gehaald en ze was maar wat opgelucht dat deze winkel onaangetast was gebleven. Rijen met gewaden in allerlei verschillende kleuren hingen aan de rekken door de winkel heen. Hier en daar stonden prachtige ouderwetse spiegels waarachter een paar showmodellen geposeerd stonden en in de schotten aan de muren lagen hoeden in alle soorten en maten. Eleanor liep langs een rek en liet haar handen langs de zachte stoffen glijden.
'Ik ben prima in staat om zelf mijn spullen te halen, moeder,' klonk een bekende stem vanuit de achterkant van de winkel. Eleanor keek verrast op en liep in die richting, waar ze Draco Malfoy vanachter een paar kledingrekken zag verschijnen. Hij droeg een duur zwart met groen gewaad, dat nog iets aan de lange kant was, zijn te lange mouwen hingen slap over zijn handen heen. Harry, Hermione en Ron kwamen achter Eleanor aanlopen en keken nieuwsgierig achter haar langs.
Draco draaide zich bruusk om toen hij hen in de gate kreeg via de spiegel waar hij voor stond en vernauwde zijn ogen. 'Ik dacht al dat ik wat rook. Het stinkt hier naar Modderbloedjes.'
'Die taal is niet nodig hier, jongeheer Malfoy,' protesteerde Madam Malkin en trok een pin los uit Draco's mouw.
'Geen toverstokken in mijn winkel!' tierde Madam Malkin plotseling. Eleanor keek verbaasd achterom; Harry had zijn ogen op Draco gefixeerd en had zijn staf vastgeklemd in zijn handen. Hermione volgde Eleanors blik en legde toen haar hand op die van Harry, in de hoop dat het hem wat zou kalmeren. Dit leek echter niet te helpen, wat Harry verroerde geen vin.
'En die aardse geur zegt al genoeg. Kon je je andere grondgravers niet vinden?' Een grijns verscheen op zijn gezicht toen hij Eleanor aankeek. Eleanor was echter niet onder de indruk van zijn opmerking en legde vastberaden haar armen over elkaar. Ze was niet bang voor Draco, absoluut niet nu hij hier alleen stond. 'Ik denk dat ik prima in staat ben zelf te bepalen met wie ik ga winkelen, dank je Draco,' sprak ze op een lieftallig tootje. De toon in haar stem en het feit dat zij zo geringd reageerde, leek hem alleen maar meer op stang te jagen. De blik op zijn gezicht vergrauwde en hij trok zijn lip op. 'Ben je al zo wanhopig op zoek naar vrienden dat je je hebt gedegradeerd tot het zielige trio?'
'Waarom steek jij je neus niet in je eigen zaken, Malfoy, anders breken we de jouwe!' zei Ron fel en ging naast Eleanor staan. Zijn oren liepen rood aan en hij had zijn vuisten gebald. Madam Malkin -die doodsbang leek dat de ruzie zou uitlopen in een gevecht- draaide zich om en riep wanhopig: 'Mevrouw Malfoy, alstublieft.'
Vanuit een donkere hoek in de winkel kwam Narcissa Malfoy, Draco's geliefde moedertje, aangelopen. Ze droeg een lange bontjas en had haar witte haren opgestoken. Ze keek om naar het groepje leerlingen die tegenover haar zoon stonden en wierp een blik op Harry's hand, die de staf nog steeds vasthield. 'Doe dat weg,' siste ze, 'waag het niet mij zoon nogmaals te bedreigen.'
Maar Harry liet zijn staf niet zakken. Hij leek absoluut niet onder de indruk te zijn van Narcissa's verschijning. 'En dan? Die loser van een man van je is er niet om je bij te staan en als je denkt dat ik achteruit deins voor jou, dan zit je er ver naast.'
Draco werd vuurrood na die opmerking en maakte woedend aanstalten tot beweging, maar zijn voet bleef haken in zijn gewaad en viel voorover. Eleanor zette standvastig een stap naar voren, waardoor ze schuin voor Harry ging staan. Ze wilde zo niet alleen voorkomen dat Draco Harry zou aanvallen, maar ook dat Harry zijn staf zou gaan gebruiken in de winkel.
'Hoe durf je zo tegen mijn moeder te spreken, Potter!' brieste Draco terwijl hij zijn evenwicht herpakte en rechtop ging staan. Zijn hoofd leek nu haast op een tomaat, zo rood was hij. Het verbaasde Eleanor dat er nog geen stoom uit zijn oren kwam. Ze was niet gauw bang voor Malfoy, maar de blik op zijn gezicht gaf haar wel koude rillingen, zo booa had ze hem nog niet meegemaakt.
'Het geeft niet, Draco,' sprak Narcissa toen kalm, al kon Eleanor zweren dat er een zwarte glans over haar ogen lag. Ze was weeldegelijk geraakt door de opmerking en zelfs de kalme blik op haar gezicht kon de woede in haar ogen niet verbergen.
'Draco, we gaan,' zei ze toen en beende op de deur af met Draco op haar hielen. De deur viel dicht en Madam Malkin slaakte een vermoeide zucht. Ze liet haar armen zakken en raapte het zwarte gewaad, dat Malfoy op de grond had gegooid, van de vloer.
Eleanor draaide zich om naar Harry en keek hem aan. 'Je kan je staf weer opbergen.'
Harry knikte en stak de stok tussen zijn riem. Hij slaakte een zucht en keek toen Hermione dankbaar aan. Ze had ondertussen ook haar hand van de zijne afgehaald en was vervolgens Madam Malkin gaan helpen met het opruimen van het gevallen gewaad.
Eleanor zuchtte en wierp een blik uit het raam; ze zag Draco en zijn moeder uit het zicht verdwijnen. 'Wat is zijn probleem toch,' mompelde ze in zichzelf en draaide zich weg van het raam. Er zat zoveel onverklaarbare woede in die jongen. Het verbaasde Eleanor elke keer weer hoe iemand zo kan leven.
'Zijn probleem is dat hij een eikel is. Er valt niet veel te discussiëren, Ella,' riep Ron vanachter een paar kledingrekken vandaan.
Ze knikte en liep de winkel door. 'Ik had hem in de trein ontmoet de eerste dag van school. Hij had me de cabine uitgejaagd. Ik had hem nog tegengesproken, maar met Crabbe en Goyle wilde ik liever niet aan de stok hebben.'
'Groot gelijk heb je,' zei Hermione, terwijl ze tussen de verschillende gewaden keek en er een uit het rek haalde. 'Malfoy zelf had je gemakkelijk aangekund. Hij is lang niet zo stoer in zijn eentje. Al moet ik zeggen dat hij daarnet wel overtuigend klonk toen hij Harry bedreigde.'
'Ik moet toegeven dat ik het inderdaad ook wat benauwd kreeg.' Eleanor zette een paars hoedje op en bekeek zichzelf in de spiegel. Ze trok een afkeurend gezicht en legde de hoed terug op de plank.
'Zullen we over een ander onderwerp praten. Iets minder deprimerend misschien?' mopperde Harry en de meiden knikten.
De rest van de tijd hadden ze over de zomervakantie bijgepraat en nadat ze klaar waren bij Madam Malkins', snelde ze de winkel uit en ontmoetten daar Meneer en Mevrouw Weasley met Ginny. Ze droegen ieder een paar tassen met zware boeken er in.
'Alles gelukt?' vroeg Mevrouw Weasley toen. De vier knikte uitbundig, terwijl ze ieder een tas omhoog hielden.
'Zag ik net nou net Draco Malfoy door de straat lopen.' Ginny keek de straat door, maar toen ze hem niet zag, keek ze Harry vragend aan. Hij knikte. 'Goed gezien,' was het enige dat hij zei en ging er verder niet meer op in. Vervolgens liepen ze Diagon Alley door om de rest van de benodigde spullen te kopen. Eleanor nam deze kans om voor Avonmora wat snoepjes te kopen en liep de winkel uit met een hele zak uilensnoepjes. 'Dan hoef ik die van Fred en George niet meer te stelen,' grapte ze en liep met de rest mee naar Weasleys' Wizard Wheezes. Al was zij er al geweest, ze verheugde zich om de gezichten van haar vrienden te zien wanneer zij de winkel betraden. Het was er opnieuw weer erg druk en Fred en George leken hun handen vol te hebben. Eleanor liep de winkel rond met Hermione en Ginny. Ze hadden net wat rondgelopen en kwamen uit in de Wonderwitch afdeling, wat geheel heftig roze was. Hermione, Ginny en zij stopte bij een roze fontein, die onderaan gevuld was met hartvormige flesjes.
'Love potions,' legde Fred glimlachend uit. Hij was net aankomen lopen en ging tegen een paal geleund staan. George kwam er bij staan en keek de dames aan. 'Niet dat je dat nodig heb, toch zusje?'
'Wat heeft dat nu weer te betekenen! En dat zijn niet jullie zaken!' riep Ginny fel en liep boos weg. George trok een onschuldig gezicht, al had Eleanor allang door dat hij zich lang niet zo schuldig voelde als zijn gezicht leek toe te geven. Ginny had al een tijdje contact met Dean Thomas en dit was niet stil gebleven in de familie en rond school.
'Weetje dat het tegengif voor Love Potion heel makkelijk te brouwen is,' vertelde George en staarde naar de fontein. 'Wiggentree takjes, Castor olie en een extract van Gurdyroot is al dat er nodig is. Natuurlijk is het roeren het grootste probleem. Je wil voorkomen dat de vloeistof geel gaat kleuren, maar dat is altijd snel opgelost met wat water.' Hij haalde wat kaartjes uit zijn tas en gaf Eleanor er een. Ze bekeek het en las hier op de instructies om het tegengif te maken.
Fred pakte een flesje uit de fontein en hield deze voor Eleanor omhoog. 'Neem er maar een mee, Ella, het word tijd dat je weer in het zadel springt.'
'Fred!' siste Hermione streng en keek verschrikt om naar Eleanor. Fred wisselde een blik af met Hermione en keek toen Eleanor verontschuldigend aan. 'Oh, sorry. Het spijt me, Eleanor, dat bedoelde ik niet zo. Ik-' maar ze hield glimlachend een hand op. 'Het geeft niet, Fred, en je hebt gelijk. Cedric zou ook niet hebben gewild dat ik in het verleden bleef hangen. ' Dit deed ze echter meer dan haar lief was. Het was dan wel twee jaar geleden dat Cedric was vermoord door de machtigste tovenaar op de wereld, Lord Voldemort, ze had er nog steeds slapeloze nachten van. Maar door alles wat er de laatste jaren is gebeurd, verbaasde het haar als er iemand op school zat die dat niet had.
'Neem er dan toch maar één mee. Als excuses, alsjeblieft,' bood Fred verontschuldigend aan.
Eleanor schudde dankbaar haar hoofd. 'Nee, dat hoeft echt niet.'
'Ik neem geen nee voor een antwoord. Je krijgt het van mij.' Hij schonk haar een korte knipoog, duwde het flesje in haar handen en liep toen weg. Eleanor glimlachte en liet het flesje in haar tas glijden. Ze was absoluut niet het type om zo iets te gaan gebruiken, maar het was lief aangeboden. Toen ze zich omdraaide, zag ze dat ze Hermione kwijt was. Ook Harry en Ron, die eerder iets verderop stonden bij de Defence Objects, leken te zijn verdwenen. Ze haalde haar schouders op en ging op zoek naar Ginny, die ze vond bij een kooitje dat gevuld was met kleine roze en paarse pluizenbeestjes.
'Wat zijn dat?' vroeg ze geïnteresseerd en bestudeerde de fel gekleurde beestjes.
'Pygmy Puffs,' antwoordde Ginny, 'tenminste dat is wat George me vertelde. Ik ga er ééntje kopen, ze zijn zo schattig.' Ze beende weg, opzoek naar Mevrouw Weasley en sleurde haar mee naar de kooi, waarna ze de beestjes met haar besprak.
Eleanor liep verder de winkel in en botste tegen Justin Finch Fletchley op bij de Jokes afdeling. 'Justin,' riep ze verschrikt en de donkerharige jongen draaide zich om. 'Eleanor! Wat een toeval! Wat is het mooi geworden hier hé.'
Eleanor knikte instemmend. Justin was een van haar Hufflepuff huisgenootjes. Ze was goed met hem bevriend en hij was erg vriendelijk. Hij was net als zij opgegroeid zonder de aanwezigheid van magie en kon het daarom erg goed met haar vinden.
'Hé, heb je het gehoord van Susan?' vroeg hij opeens en Eleanor schudde onwetend haar hoofd. 'Nee, wat is er dan?'
Zijn ogen schoten even om opzij, alsof hij wilde controleren of niemand hen afluisterde. 'Haar tante is vermoord deze zomer,' zei hij toen.
Eleanor sloeg haar hand voor haar mond en keek hem met grote ogen aan. 'Dat meen je niet,' mompelde ze vanachter haar hand, 'door wie?'
'Ja, wie denk je?'
'Voldemort?'
'Zeg zijn naam nou niet!' Deze keer draaide Justin zijn hele hoofd opzij om te kijken of niemand dat had gehoord. Sinds het tweede jaar, toen Justin was versteend door de Basilisk die in de geheime kamer leefde, had hij Voldemorts naam niet meer in de mond genomen.
'Sorry,' zei ze toen, 'maar wat verschrikkelijk. Arme Susan.' Eleanor sloeg bedroefd haar ogen neer. Susan had haar hele familie al verloren aan de hand van Voldemort hemzelf en ze had het er altijd moeilijk mee gehad. Eleanor had veel respect voor haar, ze had zoveel geleden en om dan nu weer iemand te moeten verliezen aan dezelfde afschuwelijke man, dat moest verschrikkelijk voor haar zijn geweest,
'Ja, daarom heb ik deze gekocht.' Justin opende zijn tas en haalde er een doosje uit waar in rode sierlijke letters Happy Bubble Box op stond. 'George Weasley zei dat dit haar wel zou opvrolijken.'
Eleanor beet twijfelend op haar lip. 'Je weet dat de uitspraken van de tweeling soms dubbele betekenissen hebben, toch?'
Justin knikte instemmend. 'Nee, het is goed, hij heeft me laten zien hoe het werkt.' Hij borg het doosje weer op en verlegde de band van de tas op zijn schouder.
'Oké, nou, dan komt het wel goed. Ik ga ook nog iets verzinnen. Misschien dat ik Draco op zijn neus ga slaan voor haar.'
'We weten allebei dat je dat toch niet gaat doen,' grinnikte Justin.
'Na vanmiddag betwijfel ik dat ten zeerste. Als hij ook maar één opmerking maakt over haar tante dan doe ik hem wat!'
'Vanmiddag?' vroeg hij toen, maar Eleanor wuifde het weg. 'We hebben een kleine botsing met hem gehad. Het is een lang verhaal.'
Justin grinnikte en keek toen vlug even op zijn horloge. 'Oh, ik moet er vandoor. Ik zie je wel over een weekje, dag Ella.' Hij liep weer weg en Eleanor keek hem na. Ze was opnieuw alleen achter gelaten in de winkel en deze keer waren er geen Hufflepuff leerlingen in zicht. Zelfs Fred en George leken totaal te zijn opgeslokt door de mensenmassa. Toen viel het haar op dat Hermione, Ron en Harry, bij de vuurwerk afdeling liepen. Had ze al die tijd gewoon langs hen heen gelopen?
Eleanor liep er op een drafje naartoe. 'Waar waren jullie nou?' vroeg ze toen ze bij hen aan kwam.
'In de winkel,' antwoordde Harry net iets te snel. Hermione en Ron keken met een ruk om en staarde hem een paar seconde aan, waarna ze beide hun hoofden weg draaide en een andere kant de winkel inkeken. Eleanor fronste verbaasd haar voorhoofd. 'In ieder geval, ik kwam net Justin tegen, hij zei dat Susan Bones' tante is vermoord in de vakantie. Ik kon het bijna niet geloven, arme Susan, ze is al zoveel kwijt geraakt.'
De drie wisselde een blik met elkaar. 'Echt? Wat verschrikkelijk. Hoe maakt ze het nu?' vroeg Hermione, ze zat veel naast Susan tijdens de Potions lessen, had Eleanor van haar begrepen en ze konden het wel met elkaar vinden.
Eleanor haalde haar schouders op. 'Ik heb haar nog niet gesproken. Ik stuur haar straks wel een uil, maar waar waren jullie nou? Ik heb de hele winkel doorgespit.'
Hermione keek Harry twijfelend aan, net iets te lang en net iets te opvallend. Harry wisselde een blik met haar en Ron, alsof hij aan het overwegen was het haar te vertellen of niet.
'Ze het nou! Ik zie toch dat er wat is,' zei ze streng en keek de drie aan. Uiteindelijk zuchtte Harry en boog zich naar haar toe. 'Wij hebben net ook wat ontdekt, maar je moet beloven dat je je mond houd.'

Reacties (9)

  • BOOKWURM

    Oehhh

    5 jaar geleden
  • Croweater

    Ik vind ze wel een beetje bitchen tegen Draco hoor. Ze hadden ook niet naar hem toe kunnen gaan. :')

    5 jaar geleden
  • Shaybuttah

    Waarom schrijf je zo goed :o snel verder ^^

    5 jaar geleden
  • Altaria

    Ow I love it! En de dialogen van het boek passen er zo mooi tussen! You Go Girl!

    5 jaar geleden
  • chanyeoI

    Love it!
    +kudo

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen