Foto bij Intensely talking

Al vrij snel was Harry weer beneden. Hij had geen tijd met Caroline afgesproken, maar aan haar toon te horen, zo vertelde Harry me even later, was het nogal dringend. En we wisten allebei dat Harry beter degene kon zijn die Caroline ontving.
Toen ik met Charlie op mijn schoot op de bank televisie zat te kijken, met Harry die naast me zat en een arm om me heen had geslagen, ging de bel. Charlie keek met een ruk op. Hij was zo snel van mijn schoot afgeklommen dat ik te laat was om hem tegen te houden. Nieuwsgierig als hij was rende hij naar de voordeur, met een ietwat nerveuze Harry op zijn hielen.
‘Charlie! Wacht even,’ klonk Harry’s stem gebiedend, en ik stond gauw op. Ik trof beiden bij de voordeur aan, ontmoette Harry’s ongemakkelijke blik, tilde een protesterende Charlie op en liep met hem naar de woonkamer. Gelukkig was het huis zo groot dat de eetkamer er nog tussen was, maar dat betekende niet dat, toen Harry de deur open had gedaan, ik het gehuil van Tristan niet kon horen. Charlie fronste naar me. ‘Wie aan het huilen, mama?’ Ik glimlachte naar hem. ‘Dat is Tristan, lieverd.’
‘Tris?’ Charlie’s ogen lichtten op, en voor de tweede maal probeerde hij van mijn schoot af te klimmen. Toen ik hem echter nu wel tegenhield, begon hij te jammeren.
‘Dat is nergens voor nodig, Charlie. Je krijgt hem zo te zien,’ zei ik gebiedend. Charlie was echter al opgehouden, en dat kwam niet door mij.
‘Tris!’ riep hij uit toen hij iets achter me zag. Ik draaide me om, en mijn hart miste een slag toen ik Harry met Caroline en Tristan zag staan, wiens gezicht rood en betraand was. Ik liet Charlie los. Keek naar Caroline en zag haar naar Charlie staren. Toen besefte ik dat zij hem natuurlijk nog nooit had gezien.
‘Charlie,’ begon Harry terwijl Charlie om de bank naar Tristan toeliep, ‘dit is Tristan’s mama. Zeg je even gedag?’
Caroline kreeg nog een vluchtig momentje van oogcontact en een verlegen ‘hallo’ voordat Charlie zich alweer op Tristan had gericht.
‘Niet huilen,’ fronste Charlie en hij pakte Tristan’s hand beet. Die trok zich mokkend los en ging achter Harry staan. Met een beteuterd gezicht keek Charlie naar me om. Ik glimlachte naar hem. ‘Zullen we anders even wat drinken voor de gasten inschenken, Charlie? Vraag maar wat ze willen hebben.’
Toen ik even later met Charlie in de keuken stond en hem hielp twee bekers in te schenken, hield ik mijn oren scherp gespitst. Ik kon Harry en Caroline horen praten, met af en toe zacht gejammer van Tristan tussendoor, maar wat ze zeiden kon ik niet uitmaken.
Toen ik Charlie volgde met de twee bekers in mijn handen, viel het gesprek tussen hen stil. Caroline was op het puntje van de stoel gaan zitten, en Harry op de bank daar tegenover. Tristan zat, lag bijna, met een verwrongen gezicht op het kleed. Ik zette beide bekers op de salontafel, hoorde een zacht bedankje van Caroline en glimlachte zwakjes naar haar.
De ongemakkelijke stilte bleef. Ik keek even heen en weer.
‘Tristan, Charlie,’ begon ik, wat ieder in de kamer op deed kijken – zelfs Tristan – zullen we naar buiten gaan om te spelen? Dan kan jij Tristan gelijk je hut laten zien, Charlie! Klinkt dat goed?’
‘Ja!’ Enthousiast sprong Charlie op, en Tristan volgde op een véél trager tempo, maar hij volgde in ieder geval, en ik ging erachteraan met Tristan’s beker in mijn handen. En terwijl ik de tuindeur weer achter me dichtschoof, ontving ik Harry’s blik. Hij glimlachte dankbaar naar me. Ik knipoogde terug.
Toen ik een halfuur later terug naar binnen ging om een beker voor Charlie te pakken en extra drinken in te schenken, trof ik de twee nog steeds in de woonkamer aan, al was Caroline nu verhuist op de bank naast Harry. Ik zag nog net een glimp van een betraand gezicht voordat ze deze achter haar hand en haar probeerde te verbergen. Ook Harry was zichtbaar ontdaan. Hij zat een beetje ongemakkelijk naast haar maar had wel een hand op haar rug gelegd. Toen hij opkeek zag ik pas hoe lijkbleek hij was. Ik fronste, maar liep zonder iets te zeggen door naar de keuken.
En terwijl ik daar was hoorde ik voetstappen achter me. Ik keek over mijn schouders.
‘Alles goed?’ vroeg ik zachtjes toen ik Harry in het oog kreeg. Hij keek even naar me en haalde toen zijn schouders op. ‘Geen idee.’
Het bleef doodstil. Harry kwam naast me staan om ook iets te drinken voor zichzelf te pakken.
‘Hoe doen ze het? vroeg hij, en ik wist heel goed dat hij niet alleen mij, maar ook zichzelf even wilde afleiden. Ik was dan ook blij dat ik iets goed had om te zeggen.
‘Ze zijn heel leuk samen. Charlie weet af en toe niet zo goed wat hij met Tristan moet doen, maar als een van ons in de buurt is en hem aanmoedigt, probeert hij gewoon nog een keer met Tristan te spelen. En meestal gaat het op een gegeven moment wel oké.’
Harry glimlachte zwakjes. Zijn bovenarm streek langs de mijne. ‘Dat is fijn om te horen.’
‘Hoe gaat het met Caroline?’
Harry deed zijn mond open, maar er kwam niets uit.
‘Kunnen we het daar later over hebben? Alsjeblieft?’ zei hij ten slotte zacht. Ik glimlachte naar hem. ‘Natuurlijk.’
Na nog een kus op mijn mond te hebben gedrukt verliet hij de keuken weer. Zelfs in zijn rug kon ik zien hoe gespannen hij was.

Zelfs toen ik een comfortabele stoel naast de boom in de tuin zat, met mijn teenslippers en een kop afgekoelde thee naast me, het gras tussen mijn tenen en een boek (Het Puttertje, afgeleid van het Puttertje uit 1654) in mijn handen, was ik niet in staat me volledig te ontspannen. Boven me kon ik de jongetjes horen, daarbij vooral Charlie, en het ging goed.
Tot nu toe dan.
Er was in totaal nu al zo’n uur verstreken en ik ging me steeds meer zorgen maken. Geen enkele keer was Harry naar buiten gekomen, laat staan Caroline, en vanaf hier kon ik ze binnen ook niet zien zitten. Omdat ik wist dat ik ze de privacy moest gunnen bleef ik zitten, maar god, wat had ik toch de grote drang op te springen en naar binnen te gaan rennen, om dan Caroline breed glimlachend en bedankend naar de voordeur te leiden en deze achter haar dicht te slaan. Echt! Nu! Ga ik dat doen!
Ik sloeg een bladzijde om zonder de woorden te lezen. Dronk mijn koude thee en deed alsof ‘ie warm was. De bittere smaak bleef achter op mijn tong.
‘Mama,’ Charlie stond naast me, trok zacht aan mijn mouw en kreeg mijn aandacht vrij makkelijk, ‘Tristan en mij hebben honger.’
‘En ik,’ corrigeerde ik hem met een glimlach terwijl ik hem een aai over zijn hoofd gaf. Ik keek eroverheen naar Tristan, die op een afstandje stond toe te kijken. Ik glimlachte naar hem, gebaarde hem dichterbij te komen. ‘Wil jij ook iets eten, Tristan?’ Hij deed een paar stappen naar voren en knikte alleen.
‘Willen jullie me dan helpen een broodje te smeren?’
‘Ja!’ Charlie rende al vooruit. Ik stond op, legde Het Puttertje op de stoel en zag tot mijn verbazing Tristan op me staan wachten.
‘Wat lief dat je even wacht!’ glimlachte ik terwijl ik hem een aai over zijn hoofd gaf. Samen liepen we terug naar binnen.
Ik trof Harry en Caroline op dezelfde plek aan als waar ik ze een uur geleden had achtergelaten, maar nu had Harry snel zijn gezicht droog geveegd en met Charlie op zijn schoot. Het jochie had niks door.
‘Hey,’ glimlachte Harry naar me terwijl hij met een schaterende Charlie op zijn knie op en neer stuiterde. Caroline en Tristan keken toe.
‘Hey,’ glimlachte ik voorzichtig, ‘ik ging net wat broodjes voor ze maken.’ Ik wist niet direct waarom ik het zei, want het was niet per se ergens voor nodig.
‘Oké, dat is fijn. Dank je wel.’ Zelfs ook Caroline schonk me een klein glimlachje.
Toen ik eenmaal in de keuken stond werd er een beetje dringend aan mijn mouw getrokken. Daar stond Tristan met een frons tussen zijn wenkbrauwen naar me te kijken.
‘Hey, Tristan,’ groette ik hem, ‘is er iets?’
‘Je zei dat we gingen helpen met broodjes maken.’
Ik was een beetje van mijn stuk gebracht. Ik kende niet zoveel kinderen die zich met meer dingen bezighielden dan eten (bij voorkeur snoep en chips), slapen (het liefst zo laat mogelijk) en spelen (dag in en uit, graag), en om er dan eentje te hebben die haast boos leek te zijn omdat hij niet mee aan het helpen was, zorgde dat ik een beetje sprakeloos werd.
‘Nou, Tristan, wat lief van je dat je dat aanbiedt! Maar het hoeft niet meer, hoor. Je mag ook lekker spelen met Charlie.’
Tristan’s frons werd dieper. ‘Nee! Jij zei dat ik ging helpen!’ Zijn nekje begon rood te kleuren.
‘Dat zei ik inderdaad,’ zei ik toen, ‘en dus mag jij mij gewoon helpen. Goed?’
‘Hmpf.’
Ik tilde hem op – met een kleine ‘oef’, want dit gewicht kende ik nog niet – en zette hem op het aanrecht, naast de snijplank, mes en broodjes.
‘Als ik de broodjes openmaak, wil jij er dan boter opsmeren? Of doe je er liever de plakjes kaas op?’
Zijn mondje ging een stukje open en hij staarde naar de broodjes. Ik zag hem nadenken, maar het antwoord bleef uit.
‘Ik snij ze en smeer de boter erop, en jij legt er een plakje kaas op. Goed?’
‘Oké,’ zei Tristan meteen, bijna opgelucht. Ik reikte hem daarop de al geopende verpakking met plakjes kaas aan en legde hem uit dat er maar één plakje per broodje op hoefde. ‘En dan mag je ze op dit bord leggen,’ vervolgde ik terwijl ik een bord uit de kast haalde en dat aan de andere kant van hem op het aanrecht neerzette.
‘Oké.’
De vijf minuten daarop waren we stil aan het snijden, smeren en beleggen, en de stilte was niet erg. De paar keren dat ik opzij keek zag ik Tristan geconcentreerd, met een tong in zijn mondhoek, de plakjes kaas precies en perfect op het broodje leggen, om deze daarna voorzichtig dicht te vouwen en aan het rechte rijtje op het bordje toe te voegen.
‘De laatste!’ zei ik ten slotte terwijl ik hem de vierde aangaf, en ook deze belegde hij zo perfect mogelijk, terwijl ik de spullen weer opruimde. Toen hij het broodje op het bord had neergelegd tilde ik hem weer van het aanrecht op de grond. ‘Dat hebben wij toch maar goed gedaan, toch?! High five!’ Ik lachte zacht toen ik bij Tristan een verlegen glimlachje op zag komen terwijl hij toeliet dat ik met mijn hand zacht tegen de zijne klapte.
‘Goed gedaan, hoor, jij.’
‘Mag ik het brengen?’
‘Natuurlijk mag jij dat.’ En zo volgde ik het knulletje, die het bordje trots en heel voorzichtig voor zich uithield, de keuken uit en de woonkamer in.
‘Kijk eens,’ riep Harry uit, zijn rode ogen verdwenen, toen hij ons in de gaten kreeg. Charlie wilde meteen opspringen om een broodje weg te graaien, maar Harry hield hem tegen. ‘Geduld, Charlie. Niet bang zijn dat je niks krijgt.’
Met een mokkend gezicht liet Charlie toe dat Tristan eerst met nu een brede glimlach voor ze ging staan, Caroline die hem aandachtig bestudeerde, en Harry die met twinkelende ogen af en toe dankbaar naar me keek, en Tristan hield Charlie het bordje voor, Harry liet hem er een pakken, fluisterde wat in zijn oor, Charlie zei ‘Bedankt,’ tegen Tristan, die reageerde niet maar keek een beetje besluiteloos om zich heen.
‘Je mag het wel op de salontafel zetten, hoor,’ zei ik, ‘en een broodje pakken en eten.’
Daarop zette Tristan, een stuk zekerder van zichzelf, het bordje neer, pakte een broodje, klom op de bank en ging tussen Harry en Caroline zitten eten. Charlie gleed van Harry’s schoot af en ging ernaast zitten.
Ik voelde me een beetje ongemakkelijk terwijl ik zo stond toe te kijken. Caroline, en Harry, met twee kinderen tussen ze in, waarvan één daarvan de mijne was, dus laat staan hoe Caroline zich nu moest voelen? Door Tristan aan Harry maar daardoor ook aan mij te geven? Ik wist dat het meer was dan alleen maar ongemak, zelfs ook een vleugje jaloezie, al waren de dingen tussen Harry en Caroline allang beëindigd, behalve Tristan dan, en toch was ik een beetje op mijn hoede toen ik tegenover ze ging zitten. Harry keek naar me. Ik ontweek zijn blik.
‘Ik moet denk ik maar gaan,’ begon Caroline, die de ongemakkelijke stilte duidelijk ook aanvoelde, ‘ik moet nog een aantal dingen doen vandaag.’
‘Natuurlijk,’ reageerde Harry meteen en hij stond op, sprong bijna, klopte afwezig zijn broek af terwijl er niets af te kloppen viel, volgde toen Caroline naar de gang. Halverwege draaide hij zich nog even om. ‘Zeg je nog even gedag tegen mama, Tristan? Ze gaat nu weg!’ Tristan fronste, keek naar zijn half opgegeten broodje, keek toen naar mij, en zei: ‘Maar ik heb mijn broodje nog niet op.’
‘Dat broodje kan je ook daarna opeten, jongen.’
Tristan bleef stil zitten en staarde naar zijn broodje.
‘Ik bewaar hem voor je, oké? Als je dan terugkomt kan je ‘m meteen weer eten!’ stelde ik voor toen ik merkte dat er geen verandering in de zaak kwam.
Toen knikte Tristan, langzaam, en hij gleed van de bank af en gaf het broodje aan mij. Toen liep hij naar Harry, die met een bedachtzame frons naar mij had gekeken, toen een hand op Tristan’s hoofd legde en met hem naar de gang liep. Caroline, die ook was blijven staan, glimlachte nog even zwakjes naar mij. ‘Tot ziens, Aibileen. Bedankt dat je op hem wil passen.’
Ik glimlachte, zei niks over het “oppassen”, want dat was het niet, maar zei alleen: “Graag gedaan, Caroline. Succes met alles.’
Caroline glimlachte alleen nog even, draaide zich toen zonder iets te zeggen om en liep de gang in, Harry en Tristan achterna.
Ik liet een onhoorbare zucht los en zakte terug in mijn stoel.
‘Zo,’ klonk Harry’s stem even later, en ook daarin hoorde ik de teruggekeerde rust, ‘daar zijn we weer. Was het spelen leuk?’
‘Ja!’ zei Charlie, die nog een broodje van het bordje pakte. Tristan kwam met een diepe frons naar me toegelopen, keek even naar het broodje, toen naar mij. Ik reikte het hem glimlachend aan. ‘Alsjeblieft, lieverd.’
‘Dank je wel,’ mompelde hij zonder me aan te kijken en hij pakte het broodje uit mijn hand. Toen ging hij naar de bank, klom er weer naast Charlie op en at verder. Vanuit mijn ooghoek zag ik Harry naar me wenken, die naar de keuken was gelopen. Ik stond op en volgde hem.
‘Is er iets?’ vroeg ik zacht toen we in de keuken stonden, wel op zo’n manier dat we de twee kinderen nog steeds konden zien.
‘Hmpf. Wil ik het er nu niet over hebben. Alleen,’ hij zette een stap dichterbij en sloeg zijn armen om me heen, ‘ik heb nu even behoefte aan een knuffel.’
‘Natuurlijk,’ glimlachte ik terwijl ik mijn armen om zijn middel sloeg en hem dicht tegen me aandrukte.


Hallo daar!!! Ik ga zo slapen want ik ben moe aha. Mijn wekker ging vanochtend om 6 uur voor m'n eerste proefdag bij de Spar (en dat is leuk want dat zit ook in m'n achternaam hahaha)en daarom, dus. Hoe was jullie dag? Weer begonnen met school, studie? Intro gehad?:)

Reacties (8)

  • kaleidoscoop

    Ik hoop zo ontzettend erg dat Tristan zijn draai vindt in dit liefdevolle gezinnetje en mag blijven, hoewel dat ook wel weer heel zielig is voor Caroline... Ughhhh de tweestrijd. Caroline's probleem moet wel heel serieus zijn, lijkt het zo. God oh god

    3 jaar geleden
  • niazkilam

    Daar dacht ik ook aan WhereWeArex. Weer heel mooi geschreven(H)

    3 jaar geleden
  • Booooo

    Super geschreven! ga je snel verder? xx

    3 jaar geleden
  • biancadokkum

    Echt super geweldig mooi en goed geschreven <3!!! Ik vind het altijd prachtig om te lezen hoe je alles beschrijft en doet:)!!! Blijf zo door gaan met schrijven:)!!!

    Hoe was je proefdag bij de spar??

    3 jaar geleden
  • WhereWeArex

    Het lijkt heel erg alsof tristan een vorm van autisme heeft. Als je hem iets zegt vat hij dat letterlijk op en dan moet dat ook gebeuren. Ook door die woede aanvallen enzo. Mijn broertje heeft precies het zelfde en hij heeft een autisme spectrum stoornis. Hahaha sorry viel me even op(:
    Je schrijft echt geweldig!
    Liefs

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen