Foto bij 24 • Quidditch World Cup

FLASHBACK!! Stiekem deed ik dit expres omdat ik eigenlijk wel graag de World Cup in mijn verhaal wilde hebben hihi ^^



'Kom op Ella, een beetje doorlopen!' Cedric trok haar aan haar mouw vooruit de heuvel op. Voor zich zag ze dat Ron, Harry en Hermione samen met Meneer Weasley al een stuk verder waren gelopen. Het effect van de zogeheten Portkey knaagde nog wat aan haar benen en ze probeerde de rest bij te houden. Ze kreeg een duwtje in de rug en Fred en George haalde haar in, terwijl ze grijnzend achterom keken. 'Zeg George, de nieuwe Hufflepuff Keeper mag nog wel wat gaan trainen, vind je niet?'
George knikte instemmend. 'Inderdaad. Tegenwoordig zijn de kinderen niet meer zo sportief als ze geweest zijn.'
Eleanr rolde met haar ogen. 'Kop dicht jullie! Jullie zouden wel anders piepen als jullie benen voelden als spaghetti.'
Fred en George begonnen te lachen en stopte met lopen. 'Laat mij u assisteren, jonge vrouwe,' Fred sloeg een arm om haar middel en gooide haar over zijn schouder heen.
'Fred! Zet me neer! FRED!' Hij noch George reageerde op haar geroep en liepen de heuvel op.
'..als je me nu niet neer zet dan..-'
Ze werd door Fred afgekapt, want hij zette haar weer op de grond neer. Ze streek snel haar kleren recht en keek de tweeling boos aan. 'Ik krijg jullie wel. Pas maar op.'
George grinnikte en draaide haar om. 'Hou nou maar op met mutsen en kijk om je heen!'
Eleanir snoof en volgde zijn blik. Ze keek ze uit over een gigantisch kampeergebied. Overal liepen heksen en tovenaars in groen of rood, werd er gelachen en geroepen en vlogen er bereden bezemstelen door de lucht. Het geluid van doedelzakken klonk om haar heen en overal wapperde vlaggetjes vrolijk in de wind. Eleanor kon haar ogen niet geloven, ze had nog nooit zoveel kleurrijke mensen bij elkaar gezien. De stemming op het terrein was zeer feestelijk en leek bij iedereen een glimlach op het gezicht te toveren.
'Oh, kijk daar!' riep Ginny en wees naar een jongleur op stelten. Hij knipoogde naar haar en Ginny giechelde. Het was ongelooflijk wat er allemaal te zien was en dit was alleen nog maar het kampeer terrein. Eleanor kon niet wachten om te zien wat de Quidditch World Cup voor haar in petto had.
Eleanor, Cedric en zijn vader namen even later afscheid van de Weasleys, Hermione en Harry en baande zich een weg door de drukte naar een tent die Meneer Diggory had opgezet. Over de tent heen hing een groen met wit en oranje kleed dat voor de vlag van Ierland stond. De tent leek erg klein en ze vroeg zich sterk af of er wel genoeg ruimte was voor hen alle drie. Eleanor duwde de opening van de tent opzij en liep naar binnen. Haar ogen verwijdde zich bij het zien van het interieur van de tent, wat veel groter was dan het van buiten leek. De schoorsteen aan de buitenkant van de tent bracht haar al wat argwaan, maar toen ze de binnenkant had gezien, viel alles op zijn plek. De tent bestond uit verschillende kamers, een huiskamer, eetkamer, badkamer en slaapkamers. Eleanor schudde lachend haar hoofd en stapte de tent binnen.
'Wat?' vroeg Cedric toen hij haar zag staan.
Eleanor hield haar handen op en liep de tent binnen. 'Niks, ik dacht dat niets mij meer kon verrassen. Ik had ongelijk.'
Cedric bood haar een stoel aan en nam zelf plaats tegenover haar.
'Zo, Eleanor,' sprak Meneer Diggory die aan kwam lopen met drie glazen Butterbeer en deze op een tafeltje voor hen neer zette, 'hoe bevalt Hogwarts voor je?'
Eleanor glimlachte enthousiast en pakte een beker van de tafel. 'Oh, het is geweldig! Beter dan ik ooit had kunnen dromen! Ik zit er nu dan wel 4 jaar, maar de school blijft me verrassen.'
'Mooi zo! En je doet ook aan Quidditch heb ik vernomen?'
Eleanor knikte heftig. 'Zeker, meneer, ik zit bij Cedric in het team.' Ze keek even naar hem om en glimlachte.
'Cedric heeft je vast heel wat bij kunnen leren, of niet soms!' Meneer Diggory keek trots opzij naar zijn zoon.
Eleanor grinnikte toen ze Cedric met zijn ogen zag rollen en keek toen weer om naar zijn vader. 'Dat heeft hij zeker. U mag trots op hem zijn. Zonder zijn hulp was ik niet de Keeper geworden die ik nu ben.' En dat leek te werken. Meneer Diggory lichte bijna op bij het horen van die woorden en hij keek glunderend om naar Cedric.
'Wat een prachtdame, Ced! Wees hier maar zuinig op!'
'Pap!' protesteerde Cedric en Eleanor giechelde. Toen meneer Diggory van de tafel wegliep keek Cedric haar verontschuldigend aan. 'Mijn vader kan soms wat hooghartig uit de bocht komen.'
Eleanor grinnikte en wuifde een keer met haar hand. 'Oh, nee hoor. Ik vind dat hij gelijk heeft. Je hebt me veel geholpen bij elke training, zonder jou was ik nooit zo goed geworden.'
Cedric glimlachte beschaamd en sloeg zijn ogen neer.
'En daarbij,' ging Eleanor verder, 'de prachtdame weet al dat je zuinig op haar bent. Ik ben immers een Keeper.' De woordspeling maakte Cedric aan het lachen. Eleanor glimlachte ondeugend en dronk haar glas Butterbeer leeg.
Toen ze 's middags een hapje hadden gegeten en de zon langzaam achter de bomen verdween, maakte ze zich klaar om naar het stadium te vertrekken. Eleanor en Cedric stonden buiten de tent te wachten op Meneer Diggory en toen hij ook eindelijk was verschenen, liepen ze naar de kraampjes die wat verderop stonden. Eleanor kocht hier een vliegende miniatuur van haar Nimbus Two Thousand and One en liet het, tot Cedrics verbazing, voor zichzelf inpakken. 'Wat? Mag ik mezelf geen cadeautje doen?'
Cedric kocht voor beide een mooie groene sjaal waar een klavertje vier op afgebeeld stond en Eleanor nam nog even de tijd om een klaver op zijn wang te schminken.
Plotseling klonk er een luie gong van ergens achterin het bos en verlichtte rode en groene fakkels een pad door het bos.
'Kom op!' Cedric trok haar mee en samen met Meneer Diggory liepen ze richting het stadion. 'Vind je het spanning, Eleanor? Dit is je eerste wedstrijd toch?' vroeg Meneer Diggory haar en ze knikte. 'Heel erg spannend, meneer, ik heb geen idee wat ik kan verwachten.' Toen Cedric haar in de vakantie had uitgenodigd om mee te gaan, had ze er de hele tijd naar uitgekeken. Ze had zich niet alleen voorgesteld hoe het stadion er uit zou gaan zien, maar ook hoe zij met Cedric zou gaan kamperen. Ze had al een tijdje gevoelens gehad voor Cedric, maar had nooit een woord gezegd, aangezien ze bang was dat hij deze gevoelens niet kon teruggeven. Ze kon zich alleen maar voorstellen hoe ze samen in een tent zouden liggen, uren kletsend over van alles en nog wat, zoals ze dat in de gemeenschappelijke ruimte op school ook altijd deden, maar ze zou hem het nooit vertellen. Ze wilde hem niet kwijt als vriend.
Plotseling klonk er een daverend applaus en Eleanor werd uit haar gedachten geschud. Ze keek met grote ogen vooruit naar de velen schijnwerpers die de lucht in schenen vanaf het stadion -die grappig genoeg in de grond zat in plaats van daarop- en een enthousiaste glimlach deed haar wangen pijn doen. Ze volgde de Diggory's het stadion binnen en namen plaats op drie van de vele stoelen op de aangewezen rij. Ze zaten erg hoog boven het veld, wat ervoor zorgde dat ze het hele veld goed konden overzien.
'Ik vind het zo spannend!' jubelde ze.
'Dat zie ik ja,' glimlachte Cedric en legde zijn handen op de stalen balk voor zich, zodat hij wat voorover kon leunen en over het veld uit kon kijken.
Plotseling schoten zeven in groen gekleden mannen op bezems over hen heen het veld op. Cedric begon luid te roepen, het waren de Ieren. Eleanor gilde mee en keek het veld over. De Ieren vlogen een ererondje, waarna ze uit elkaar schoten en helder groen vuurwerk een dansende kabouter afbeelden in de lucht. Gouden en groene glitters vulde het stadion. Nog nooit had Eleanor zulk speciaal vuurwerk gezien.
Toen vlogen dwars door de kabouter de Bulgaren en een van de voorste vliegers deed een gevaarlijke stunt op zijn bezem, waarna duizenden tovenaars en heksen zijn naam begonnen te roepen.
'Krum?' vroeg ze en keek opzij naar Cedric.
'De beste Seeker in de wereld,' legde hij uit en niet veel later schoot er een felle, lichtgevende bol het veld over; de wedstrijd was begonnen. Alles leek zo snel te gaan, maar Eleanor had van elke seconde genoten. Ze had stiekem haar oog gehouden op de Ierse Keeper, om te zien of ze van hem nog wat kon leren. Ze had nog nooit een Keeper zo snel zien bewegen en ze hoopte ook ooit zo goed te worden.
De eindstand was ongelooflijk, Ierland had gewonnen met een stand van 170 - 160, maar Krum had de Snitch gevangen. Op het moment dat er werd gefloten, werden er honderden groene hoeden in de lucht gesmeten en klonk er een oorverdovend gejuich van de groene tribune. Oranje en groene vlaggen wapperde vanuit elke hoek van de arena en de spelers dansten vrolijk onder een douche van gouden en groene glitters die uit de lucht kwamen vallen. Eleanor keek op naar Cedric die met rode wangen naar het veld keek. Hij had zo hard staan roepen dar het bloed hem naar het hoofd was gestegen. Eleanor graaide naar haar tas en haalde er een camera uit. 'Excuseer me, Meneer, Diggory,' probeerde ze over het lawaai te roepen.
De man keek glimlachend op haar neer.
'Zou u-' Ze hoefde haar zin niet af te maken of hij nam de camera al van haar aan en knikte. Cedric, die al van haar foto-obsessie wist, kwam naast haar staan en sloeg een stevige arm om har heen. Beide glimlachte ze tot meneer Diggory de camera weer liet zakken en deze aan Eleanor terug gaf. Ze borg deze op en keek dankbaar om naar Cedric. 'Weer ééntje voor het fotoalbum,' lachte ze en draaide zich om naar het veld. Ze leunde met haar armen op de stalen balk en staarde vooruit. De hele zomervakantie had ze hier naar uit zitten kijken en het was meer dan ze ooit verwacht had. Een gelukkige glimlach sierde haar gezicht toen ze kabouters over het veld zag rennen, strooiend met gouden munten, terwijl de Veela's, de cheerleaders van de Bulgaren, woeste kreten naar de overkant wierpen. Groen, oranje en goud vuurwerk sierde de lucht boven hen, Eleanors ogen schitterden.
Plotseling draaide twee handen haar ruw om en drukte twee zachte lippen zich op de hare. Eleanor was zo verrast dat ze haar ogen wijd open had en zag dat het Cedric was. Hij opende zijn ogen geschokt en nam direct afstand, zijn ogen neergeslagen en zijn hoofd vuurrood. 'Het spijt me. Ik liet me even meesleven. Sorry, ik-' Maar Eleanor liet hem zijn zin niet afmaken. Ze sloeg haar arm om zijn nek heen en zoende hem terug. Nooit had ze gedroomd dat de drie jaar oudere Cedric Diggory, knapste Hufflepuff van de school en een van haar beste vrienden oog had voor haar. Hij had oog voor haar!
Plotseling klonk er een luid gejoel en geroep, alsof iemand haar naam riep. Ze verbrak de kus en keek verbaasd omhoog. Tot haar grote verrassing stonden daar Fred en George tezamen met de anderen. Ze had de hele tijd niet door dat ze maar drie rijen onder hen hadden gezeten. Ze liet Cedric los en keek beschaamd omlaag, waar George direct op reageerde. 'Nee, ga vooral door! Cedric, mazzelaar die je bent!' De tweeling staken beide hun duimen op en Eleanor lachte beschaamd. Haar wangen waren nog roder dan kleine tomaatjes, maar dat deerde haar niets. Ze keek op naar Cedric en glimlachte. 'Dank je,' zei ze.
Cedric trok een wenkbrauw op. 'Wat? Voor die zoen?'
'Nee,' grinnikte ze, 'dankjewel voor deze onvergetelijke dag.'

Reacties (9)

  • BOOKWURM

    Aaaaaaaaahhhww smelt smelt!

    4 jaar geleden
  • Shaybuttah

    Cuteee

    5 jaar geleden
  • Rhovaneth

    Ahww zo cute! Super geschreven, snel verder!

    5 jaar geleden
  • chanyeoI

    Cute! En Fred en George's reactie (:
    +kudo

    5 jaar geleden
  • ProngsPotter

    Oehhhh geweldig! Hahaha exht een top stukje!(H)

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen