Foto bij Pulling away

Tori Kelly - Paper Hearts (vooral het liedje, niet de tekst)

Direct daarna was Harry naar boven vertrokken nadat hij nog even een kus op mijn mond had gedrukt, maar duidelijk ergens anders met zijn gedachten. Dat hij me met de jongens overliet vond ik niet zo erg. Het gaf me ook de kans om Tristan een beetje te leren kennen zonder dat één van zijn ouders in de buurt was. Het was een slimme jongen, maar hij gedroeg zich soms anders, was zo snel boos en niemand die het begreep. Misschien hijzelf ook niet.
Ik had de TV aangezet, en beide kinderen zaten op de bank met de monden een stukje open te kijken. Het gaf mij de kans me even in de keuken terug te trekken.
Ik kon het niet helpen dat ik ontzettend nieuwsgierig was naar wat Harry en Caroline hadden besproken, en wat hen beiden zo van slag had gemaakt. Niet omdat ik me ermee wilde bemoeien, maar om gewoon te weten wat er omging in de levens van de mensen die in de mijne zaten. Gewoon om ze te kunnen begrijpen. En steunen, zoals dat in Harry’s geval betrof. Natuurlijk zou ik mijn rug niet naar Caroline keren, maar op dit moment wist ik niet zo goed wat ik met haar aan moest. En zij waarschijnlijk ook niet met mij. Ik had haar kind opeens bij me, en zij zag haar kind opeens naar een andere vrouw gaan, en ze had boos op haar kunnen zijn als ze hem slecht behandelde. Maar dat deed ik niet.
Ik wilde helemaal geen slechte relatie tussen mij en Caroline, maar ik vond het moeilijk me over alles heen te zetten (wat waarschijnlijk ook voor haar gold). Zij was degene die zwanger raakte waardoor ik Harry kwijtraakte, waardoor ook mijn hele leven veranderde. Maar ik was ook weer degene die óók zwanger raakte, waardoor haar kans op teruggaan naar Harry totaal verkeken was. En ik wist dat ze het jammer vond. Onder die diepe, boze frons zag ik twee verlangende ogen, die vaker naar Harry schoten dan een echte boze ex zou doen. En ik, als nieuwe vriendin, had dat door. Harry niet. Hij ging zo goed mogelijk met haar om, bleef respectvol maar hield wel zijn afstand, en daarom respecteerde ik hem ook.
Ik besloot thee te zetten en een mok naar Harry te brengen. Dat gaf me ook gelijk een reden hem te zien.
In onze slaapkamer vond ik hem niet, eveneens in de kamer van Charlie, of die van Tristan voor de komende weken. Ik week naar de deur aan het einde van de gang, waar ik Harry wel eens door zag verdwijnen. De deur stond ook op een kiertje.
‘Harry?’
Toen ik door de kier gluurde zag ik Harry achter een brede, eikenhouten bureau zitten. De telefoon die eerst nog zo strak tegen zijn hoofd gedrukt was, dekte hij nu af.
De muur achter hem werd geheel bedekt door een metershoge en –brede kast met boeken vol. In de rechterhoek ernaast stond een grote plant, en aan de muur aan de overkant stond een bankje, groot genoeg om comfortabel te kunnen zitten, klein genoeg om niet alle aandacht naar zich toe te trekken.
‘Hey,’ begon ik voorzichtig, toen ik zag hoe haastig Harry zijn telefoon had laten zakken. Hij glimlachte even naar me, murmelde een ‘ik bel je later terug’ naar degene aan de andere kant op en hing toen op. Zijn telefoon belandde naast de andere papieren op het bureau. Een laptop stond ernaast opengeklapt.
‘Wat... ben je aan het doen?’
‘Eh,’ Harry’s ogen schoten naar de documenten en schoof ze toen vluchtig in elkaar, ‘niets.’
‘O.’
Een beetje onzeker bleef ik met zijn mok in de deuropening staan. Ik was nog nooit in dit kamertje geweest, wat wel zijn kantoor leek, en wist niet zo goed wat ik ermee moest. Of met Harry. Zijn ogen schoten even naar de mok.
‘Is dat thee?’ vroeg hij nieuwsgierig terwijl hij zijn ellebogen op het bureau plantte.
‘Eh... ja,’ ik stapte voorzichtig naar voren, zette de dampende mok voor zijn neus neer en liep toen weer naar achteren. Ik voelde de deur weer in mijn rug.
Harry leunde achterover in zijn stoel, die overigens groot en comfortabel leek. Ondertussen bestudeerde hij me.
‘Wat is er?’
Ik fronste, een beetje verrast. ‘Dat vraag je aan mij?’
Een stilte volgde. Toen glimlachte Harry zwakjes. ‘Dat is waar.’
Toen ik in de deuropening bleef staan kwam hij met een lichte zucht overeind, wandelde om het bureau heen naar me toe. Ik bleef naar zijn gezicht kijken terwijl hij me naderde, voelde een klein versnellinkje in het kloppen van mijn hart toen ik Harry’s mondhoek een stukje op zag trekken.
Hij pakte mijn beide handen beet en hield ze stevig vast. Hij zakte een stukje door zijn knieën om op gelijke ooghoogte te zijn, probeerde mijn blik te vangen en kneep zacht.
‘Abs,’ zei hij zacht terwijl hij dichterbij kwam, nu overeind staand en een stuk boven me uitstekend, ‘wat er ook aan de hand is, weet dat het niets met jou te maken heeft. Echt niet.’
‘Dat snap ik ook wel.’ Het kwam er norser uit dan de bedoeling was, maar zo wist hij tenminste wel een beetje hoe ik me voelde. Ik keek niet naar hem maar wist dat hij nadenkend op me neerkeek.
‘Ben je boos?’
‘Boos? Nee. Geïrriteerd? Ja.’
‘Echt?’
‘Ja, is dat zo raar?’ Ik trok mijn handen los en sloeg mijn armen defensief over elkaar heen. Harry suste zacht, zette een stap dichterbij en probeerde mijn armen weer los te trekken. De poging mislukte.
‘Het spijt me dat je je zo voelt, Aibileen, maar ik kan er nu niets aan doen. Ik kan alleen maar hopen dat je het geduld op kan brengen tot het moment komt dat je alles zult begrijpen.’
‘Wat?’ Ik trok een gezicht, ‘en dat is bedoeld om het iets te verduidelijken? Lekker dan.’ Ik wilde me omdraaien en de kamer uitlopen, maar Harry schoot met zijn arm langs me en trok de deur dicht. Harder dan de bedoeling was, hoorde ik aan de teug ademhaling achter me.
Zonder iets te zeggen staarde ik naar de deur. Harry’s arm was verdwenen, maar ik voelde zijn aanwezigheid nog wel achter me. Zijn adem blies zachtjes in mijn haar. Ik maakte geen aanstalten om alsnog door te lopen. We wisten allebei dat ik dat nu niet kon.
Ik zuchtte licht en liet mijn hoofd hangen. Harry zag dit moment als een kans om zijn armen van achter om me heen te slaan, zijn gezicht in mijn nek te verbergen en me zacht heen en weer te wiegen. Mijn armen bleven langs mijn lichaam hangen.
‘Ik weet dat je je machteloos voelt in deze situatie,’ murmelde hij tegen mijn huid aan, ‘maar ik voel me net zo. Ik kan je alleen nog niets zeggen. Ik kán dat nog niet. Snap je dat?’
Ik slikte.
‘Als ik het kon was jij de eerste geweest aan wie ik de dingen had verteld. Echt waar.’
‘Komt het door Caroline? Dat je niks mag zeggen?’
Ik kon Harry horen haperen. ‘Nee. Niet alleen zij.’
‘O.’
‘Draai je alsjeblieft om,’ zonder mijn antwoord af te wachten pakte hij me bij mijn schouders beet en draaide me om zodat ik hem wel aan moest kijken.
‘Wat ben je mooi.’
Ik voelde mijn ogen branden en beet op mijn lip. Mijn blik gleed naar de grond. Harry kwam dichterbij, gleed met mijn arm om mijn middel en streek met de andere hand het haar uit mijn gezicht.
Mijn trillerige ademhaling was Harry niet ontgaan.
‘Gaat het nog om wat ze op straat tegen je hadden gezegd?’ zei hij zachtjes terwijl hij ons zacht heen en weer wiegde. ‘Want dat is bollocks. En dat weet je. Toch?’
Ik glimlachte zwakjes. ‘Geen zorgen. Het gaat niet daarom.’
Harry zei niets, glimlachte alleen, en dat wist ik omdat ik weer naar hem was gaan kijken, en hij glimlachte naar me, zijn ogen glansden, hij drukte zijn lippen licht op elkaar om een opkomende grijns tegen te houden, hield duidelijk van het oogcontact wat we hadden.
‘Dit is iets wat ik zelf moet oplossen, Abs,’ zei Harry vervolgens ernstig, ‘en ik hoop dat je dat kan begrijpen.’
‘Natuurlijk begrijp ik dat,’ glimlachte ik triest, ‘het gaat er vooral om dat ik je wil steunen, maar dat nu niet kan.’
Harry glimlachte lief, drukte met een duim zacht mijn onderlip omlaag, en zei zacht: ‘Dat doe je al, Abs. Door er te zijn.’
Ik sloeg mijn armen om zijn nek heen en drukte mijn mond op de zijne. Hij sloeg beide armen strak om mijn middel, ademde luid door zijn neus uit, tilde me een stukje van de grond en wiebelde zacht en weer. Ik lachte zacht tegen zijn grijnzende mond aan, terwijl hij deze dichter tegen de mijne duwde.
‘Als het avond was geweest, en ze op bed lagen...’ De rest van de woorden bleef in de lucht hangen terwijl Harry me weer liet zakken en me aan bleef kijken. Ik beet op mijn lip. ‘Wat dan?’
Harry grijnsde, trok me dicht tegen zich aan, een hand over mijn achterwerk – wat alleen hij bovendien mocht – en zijn mond kwam weer gevaarlijk dicht bij de mijne. Ik strekte mijn nek, hij trok zich tot mijn ergernis terug, ik legde mijn hand over zijn achterhoofd en duwde hem weer dichterbij. Zijn open mond botste tegen de mijne.

Harry belde nog een laatste keer terwijl ik weer mijn weg naar beneden maakte. Ik trof beide kinderen nog steeds op de bank aan, maar toen Charlie me in zijn oog kreeg sprong hij van de bank en liep hij naar me toe.
‘Mama, ik heb dorst!’
‘Dus...?’
‘Eh... mag ik wat drinken?’
‘Natuurlijk, schat.’ Hij volgde me op de voeten naar de keuken. Toen ik daar even later drinken inschonk, zag ik Tristan een beetje besluiteloos in de deuropening staan. ‘Hey Tristan,’ glimlachte ik naar hem, ‘wil je ook iets te drinken?’ Hij knikte alleen.
Terwijl Tristan en Charlie weer naar de woonkamer vertrokken bleef ik achter in de keuken. Mijn hoofd tolde, mijn hart klopte wild. Ik wist niet waarom, maar ik was nog steeds geïrriteerd. Kwaad, zelfs. Ik moest Harry maar gewoon volgen, of zo, en het zorgde ervoor dat ik me machteloos voelde.
‘Harry?’ Ik stond aan de voet van de trap. Zijn hoofd verscheen boven. ‘Ja?’
‘Ik ga even naar buiten. Wil jij op de jongens letten?’
‘Ja, eh... wat ga je eigenlijk doen?’
‘O, even langs mijn moeder, denk ik,’ wuifde ik zijn vraag weg terwijl ik mijn jas van de kapstok pakte. Harry kwam de trap afgelopen. Zijn frons was niet te missen.
‘Gaat het wel?’ zei hij zacht en hij wilde mijn arm vastpakken, maar faalde daarin doordat ik mijn jas net, expres, aantrok. Zijn hand viel besluiteloos weer langs zijn lichaam. Een beetje beteuterd keek hij toe hoe ik mijn tas pakte en de autosleutels, mijn portemonnee en telefoon in gooide.
‘Abs...’
‘Ik zie je later wel. Oké?’ onderbrak ik hem, half glimlachend, hem aankijkend terwijl ik liever de andere kant op wilde kijken, en zag hem zijn lippen op elkaar drukken.
‘Beloof dat je me straks belt?’
‘Waarom?’
Harry haalde zijn schouders op. ‘Nou... gewoon...’
Ik keek zwijgend naar Harry. Hij leek kwetsbaarder, gekwetster, en ik voelde me bijna schuldig. Terwijl geen van ons echt boos was geworden of ruzie had gezocht.
‘Ik kijk wel even of het lukt,’ zei ik uiteindelijk. Harry’s mondhoeken krulden een stukje op. ‘Dat is fijn.’
‘Ja.’
‘Oké...’
‘Dag.’
Harry boog zich al voorover om een kus op mijn mond te drukken, maar ik deed alsof ik het niet zag, ontweek hem, en glipte al naar buiten.
We wisten allebei dat, als ik werkelijk naar mijn moeder ging, mede door de afstand ik wel een tijdje weg zou zijn. En ik wist dat ik ook echt ging. Ik had behoefte aan mijn moeder en haar liefkozende woorden, sterke armen en warme omhelzing.
Zonder om te kijken stapte ik in Harry’s zwarte Land Rover en reed de oprit uit.

‘Aibileen! Wat doe jij hier?’ begon mijn moeder nogal verrast toen ze de deur opendeed en me zag staan. Maar toen haar ogen de mijne ontmoetten zakten haar mondhoeken omlaag en liet ze me zonder een woord te zeggen binnen.
‘Wil je iets te drinken? Thee?’
‘Graag.’
Ik ging op de bank zitten, keek een beetje ongemakkelijk rond terwijl mijn moeder bezig was in de keuken. Dit huis was jarenlang mijn thuis geweest, waarvan een groot deel met Harry, en nog elke keer voelde ik me net een kind als ik hier kwam.
‘Hier,’ murmelde mijn moeder terwijl ze me een dampende mok aanreikte en vervolgens zelf naast me ging zitten.
‘Wat is er aan de hand?’ vroeg ze ten slotte. Ik tuitte mijn lippen en haalde mijn schouders op. ‘Weet ik zelf ook niet zo goed, eigenlijk.’
‘Hoe bedoel je?’
Ik haalde diep adem en keek mijn moeder recht aan. ‘Beloof me dat je dit nog niet aan Anne of Gemma verteld?’
Mijn moeder fronste en bestudeerde mijn gezicht. ‘Dat beloof ik,’ zei ze ten slotte, een beetje achterdochtig.
‘Oké.’ Ik slikte.
‘Caroline kwam vandaag langs.’
Haar wenkbrauwen schoten omhoog. Verder zei ze niets.
‘Met Tristan.’
Haar mond ging een stukje open.
‘En Charlie was er ook.’
Haar ogen knepen zich samen.
‘Harry heeft heel lang met haar gepraat.’
‘Waarover?’
‘Geen idee. Dat wilde hij me niet vertellen.’
Mijn moeder hield haar hoofd schuin. ‘Dat... wilde hij niet?’
‘Nee. Nou ja, hij zei dat hij het niet kon. Maar toch…’
‘Hij moet ook gewoon met jou praten,’ maakte mijn moeder me af. Ze staarde me aan. ‘Hoe ging dat tussen Caroline en Charlie?’
‘Geen problemen. Caroline leek een beetje geschokt, en Charlie was zich totaal niet bewust wie hij voor zich had. Of, tenminste, dat de situatie zo uitzonderlijk was. Had hij geweten dat zijn papa en die vrouw boos op elkaar waren, of dat diezelfde vrouw en mama elkaar niet zo goed kunnen vinden, had hij wel anders gereageerd.
‘Waren Caroline en Harry boos op elkaar vandaag?’
Ik deed mijn mond open om volmondig ‘ja’ te zeggen, maar klapte deze toen weer dicht.
‘Nee... ze moesten beiden wel huilen.’
‘O.’
Ik keek weg.
‘En kunnen jij en Caroline elkaar echt niet vinden?’
Ik haalde mijn schouders op. ‘Ik heb geen idee, eigenlijk. Ik weet niet zo goed wat ik bij haar moet doen. Ik bewaar nu mijn afstand.’
Mijn moeder knikte. ‘Natuurlijk.’
Ik nam een slokje van de thee.
‘Weet Harry dat je hier bent?’
‘Ja.’
‘Weet hij ook hoe lang je blijft?’
‘Nee. Maar ik ook niet.’
‘O.’
Ik keek naar mijn moeder en werd beantwoord met een bezorgde blik. Ik voelde mijn ogen branden en slikte, kroop dichterbij. Mijn moeder glimlachte waterig en opende haar armen. Met een zucht kroop ik tegen haar borst en sloot mijn ogen. Ze sloeg haar armen stevig om me heen.

‘Blijf je slapen?’
‘Weet ik niet.’
Mijn moeder keek naar de klok. ‘Lieverd, etenstijd is bijna voorbij. Als je nog terug wilde gaan, moet je nu gaan als je op tijd thuis wil zijn.’
Ik zweeg en staarde naar de grond.
‘Maar als je wilt blijven mag dat natuurlijk ook gewoon,’ vervolgde ze. Ik glimlachte zwakjes.
‘Heb je enig idee waar het over ging?’
‘Nee... al,’ ik dacht aan Caroline en haar ontslag, ‘nou ja... ik mocht het niet van Harry zeggen.’
‘Dus je weet wel waar het over gaat?’
‘Nee, ik kan alleen maar gissen met het beetje informatie dat ik heb.’
‘O.’
Ik trok mijn knieën op en sloeg mijn armen eromheen. Terwijl mijn moeder de radio aanzette liet ik mijn kin op mijn knieën steunen.
‘Is dat jouw telefoon?’
Een beltoon was door de kamer gaan galmen, en ik herkende de mijne. ‘Ja,’ zei ik aarzelend terwijl ik opstond en naar mijn tas liep. Mijn gevoel had gelijk toen ik op mijn telefoon keek en Harry’s naam zag staan. Ik keek vertwijfeld mijn moeders kant op.
‘Neem op,’ moedigde mijn moeder aan terwijl ze de kamer al uitliep, ‘het is goed om te praten.’
Ik aarzelde even. Nam toen vervolgens op.
‘Met Aibileen.’
Hey, Abs.’
Ik ging weer op de bank zitten en klemde mijn vrije hand tussen mijn benen.
‘Hey, Harry.’
Hey...
Even bleef het stil. Het was een ongemakkelijk moment.
Eh... Charlie vroeg zich af wanneer je weer thuis kwam. Hij mist je.
‘O...’
En ik ook, eigenlijk.’ Harry’s stem klonk schor aan de andere kant van de lijn, zo ver weg maar ook weer gelijk dichtbij.
‘Eh...’
Kijk, ik weet dat je boos bent, maar gaat het helpen als je vlucht in plaats van te praten? Het helpt niet tussen ons?
‘En dat zeg jíj?!’ schoot ik uit en mijn hart begon sneller te kloppen. ‘Jij praat niet met mij over wat er met je gebeurt! Je praat uren met Caroline en ik tref je jankend met haar aan, vervolgens zeg je tegen me dat ik je moet vertrouwen en dat het goed komt?! Wat verwacht je dan, Harry?!’
Een stilte volgde, al kon ik Harry’s haperende ademhaling wel horen.
Het spijt me,’ klonk er ten slotte, maar ik bleef kwaad.
‘Dat is te weinig.’
Wat wil je dan, Aibileen?’ Zijn stem klonk plotseling luid en ik moest mijn telefoon een stukje van mijn oor houden om niet doof te worden.
‘Heel simpel. Dat je me gewoon verteld wat er gaande is, in plaats van dat ik ernaar moet gissen. Echt, Harry, was jij niet degene die maanden terug zei dat, als we ons hele leven met elkaar deelden we vooral geen geheimen voor elkaar moesten hebben?!’
Ik haalde diep adem.
‘Is dat je manier om te vertellen dat je dat niet meer wilt, of zo?!’
Ben jij gek?! Natuurlijk is dat niet zo, Aibileen. Jezus. Maar dingen gebeuren en ik probeer daar gewoon een passende oplossing voor te vinden!
‘En ik vraag me af wat voor probleem dat dan zou moeten zijn dat wij er nu ruzie door hebben.’
Wij... hebben helemaal geen ruzie!
‘Natuurlijk wel, Harry. Ik schreeuw, jij schreeuwt. Zo gaat dat.’
Het bleef even stil.
Ik wil geen ruzie met je maken,’ klonk er toen zacht. Ik slikte.
Jij wel?
‘Nee.’
Ik zuchtte onhoorbaar en liet mezelf achterover op de bank vallen. Zucht.


Oké, ik had dus veel gewerkt deze week en het ontglipte me steeds om te schrijven, dus sorry.
Hoe is de eerste week in hel verlopen?!?! Omf
Ik ging trouwens bíjna naar 1D's concert in Londen, 27 sep, maar degene met wie ik dan zou gaan (en van haar een tweede kaartje zou overkopen) is niet meer in staat om te gaan omfg, dan had ik naar deze toer kunnen gaan. maar er zijn verder geen mensen die bereid zullen zijn zoveel te betalen.
dus. mocht je denken - ik vertrouw deze haroldstyles en deze haroldstyles kan mij ook vertrouwen, en ik ben bereid met een vreemde op stap te gaan (?!?! dit is echt omdat ik wel graag had willen gaan maar niet in mijn eentje wil), en je denkt ik zal wel klikken met die gekke meid die die harry styles verhaal schrijft en hem notabene twee kinderen geeft, en je wilt nog graag naar londen - maar je me altijd een berichtje sturen als je denkt dat het wat kan zijn.
ik moet wel zeggen dat, als je graag zou willen gaan, het gaaf is als je rond mijn leeftijd bent? (ik ben 19) jonger is oke hoor haha (en ouder natuurlijk ook), maar het is een beetje vreemd als je als jong meisje toestemming aan je ouders moet vragen om met een 19 jarige naar londen te gaan, toch? hahahahaha

Nog een fijne zondag, folks <3

Reacties (6)

  • ILOVEFOOOOD

    Snel verderrrr x:)

    3 jaar geleden
  • kaleidoscoop

    Als ik nu genoeg geld had, had ik meteen dat kaartje gekocht en gingen we keihard chillen met Harry (of... nou ja...). Maar ik heb geen rooie cent verdorie.

    Ik vind het niet leuk als Abs en Harry ruzie maken maar ik denk dat het goed is. Op een of andere manier vertelt Harry altijd wel iets, maar nooit genoeg en ik word daar zelfs gek van. Laat staan als je in dit geval de onofficiële verloofde (ja ik vergeet dat niet hoor) van Harry bent. God, dat fictie me zo op hol kan laten slaan hahaha

    3 jaar geleden
  • batbucks

    Goed geschreven!
    Ik zou heeeeel graag met je mee gaan maar ik denk niet dat ik dat mag, echt jammer. Hoop echt voor je dat je iemand vindt!

    3 jaar geleden
  • biancadokkum

    Super awesome geschreven <3!!
    Ik hoop voor je dat je nog iemand vind die met je mee wil naar Londen en het concert;)!

    3 jaar geleden
  • Glimlach

    hahaha ik zou graag gaan maar ik moet naar school en examens gadverdamme
    ik hoop dat je nog iemand vind?

    dit hoofdstuk was cool trouwens

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen