Foto bij Open up

Mijn moeder trof me aan met een emotieloos gezicht terwijl de tranen in mijn ogen stonden. Zonder een woord te zeggen ging ze naast me zitten en wreef zacht over mijn rug.
‘Ging het niet zo goed?’
Ik kneep mijn lippen op elkaar en schudde mijn hoofd.
‘O...’ Met een gefronst gezicht bestudeerde ze naar de mijne terwijl ze mijn haar naar achteren streek. Ik liet mijn hoofd een stukje hangen.
‘Hij wil... dat ik hem tijd geef en het hem me laat vertellen als het moment daar is, maar ik ben daar wel een beetje klaar mee. Het gebeurt vaker, en uiteindelijk blijkt het juist goed te zijn dat ik het weet en hem zo een beetje kan steunen, maar hij leert daar niet van, of zo? Hij blijft maar volhouden dat het beter is dat ik het niet, nog niet weet. En dat is zo frustrerend!’ Ik kneep mijn ogen even dicht. Mijn moeder zweeg.
‘Heb je wel eens nagedacht over waarom hij dat doet?’ vroeg ze ten slotte.
‘Ja, natuurlijk,’ zei ik meteen, gepijnigd, ‘en ik ga er maar vanuit dat hij me ergens voor wil beschermen? Dat hij me niet in zijn problemen wil brengen? Terwijl het daar juist omgaat! Als zijn vriendin deel ik zijn leed en help ik hem erdoorheen! En hij laat me daarin niet toe!’
Mijn moeder knikte langzaam. ‘Denk nog even na over je laatste zin.’
Ik fronste. Wat was er daarmee? Hij laat me niet toe? Wat?
Hij laat me niet toe...
Mijn mond viel een stukje open. Ik keek naar mijn moeder. Ze glimlachte zwak naar me.
‘Ik weet niet of jij je dit kan herinneren, Aibileen, maar toen jij en Harry twaalf waren was er een dag dat het tussen jullie iets minder leek te gaan. Harry was vrij afstandelijk, wilde niet met je spelen, en jij snapte er niets van. Om het uur ging je langs zijn huis, en iedereen deed open behalve hij. Hij wilde niet met je praten, zat die dag alleen maar op zijn kamer, en jij was gekwetst.
Ik heb je nooit verteld dat Anne me aan het eind van de dag opbelde. Jij was ook op je kamer, in tranen. Ze vertelde me dat Harry net naar haar toe was gekomen en zijn hart had gelucht.’
Ik keek naar mijn moeder. Snapte nog niet helemaal waar ze heen wilde.
‘De dag ervoor op school was hij benaderd door een stel andere jongens die hem vertelden dat hij een zwakkeling en softie was omdat hij zo goed met jou omging. Een meisje! Hij was sprakeloos, vertelde hij Anne. Hij wilde je daarna eigenlijk zo lang mogelijk niet meer zien.’
‘Omdat hij me niet wilde opzadelen met het feit dat hij gepest werd? Dat wist ik niet.’
‘Omdat dat ook niet de reden was. Hij wilde je niet meer zien om je inderdaad de problemen te besparen, maar vooral om je in je waarde te laten en je niet te laten associëren met een zwakkeling zoals hij.’
Mijn ogen begonnen te branden. Hij had me hier nooit iets over verteld.
‘Hij was heel, heel onzeker over zichzelf op dat moment, en wist dat jij daar probleemloos doorheen zou prikken. Jij kende hem, je wist wie hij was en je kon zien wanneer hij een probleem had. Dat wilde hij voorkomen.’
Ik kneep mijn lippen op elkaar.
‘Ook nu, Aibileen. Alleen nu kan hij niet plotseling zeggen dat hij je niet meer wil zien. Hij woont nu ten slotte met je samen.’
‘Hij ging na het gesprek met Caroline wel meteen naar zijn kantoortje,’ zei ik zacht. Mijn moeder knikte. ‘Dat is dan niet verassend.
Snap je ook wat ik bedoel? Harry vertelt je niet veel over zijn problemen, niet omdat hij je per se zijn leed wil besparen, maar omdat hij je een sterkere Harry wil laten zien dan hij werkelijk is. Dat hij de zaakjes wél op orde heeft, dat hij niet kwetsbaar is. Dat jij op hém kan leunen in plaats van hij op jou.’
Ik veegde mijn zweethanden af aan mijn broek. ‘Zou je denken? Want dan is hij inderdaad een stommeling. Stommeling!’ Ik schudde ongelovig mijn hoofd, vroeg me af hoe Harry het in zijn hoofd haalde om te denken dat ik hem misschien wel zou verlaten als bleek dat hij teveel problemen had, of zo. Jezus.
‘Wat een sukkel,’ zei ik hardop tegen mijn moeder terwijl de tranen in mijn ogen blonken. ‘Wat. Een. Sukkel.’
Mijn moeder glimlachte zwak en wreef over mijn arm. ‘Weet dat hij dat niet expres doet, lieverd. Hij denkt gewoon dat, als hij vooral niet over zijn problemen vertelt, ze ook niet echt te hoeven zijn. Dat hij ze stilletjes op kan lossen en daarna naar het verleden kan vegen om er vervolgens niet meer over te praten. Maar hij moet leren dat er nu iemand in zijn leven is die hij niet kan ontwijken en met wie hij zijn problemen zal moeten delen om verder te komen. Zo werkt dat.’
‘Ja, ja,’ knikte ik, bijna enthousiast. ‘Precies.’
Mijn moeder bekeek mijn gezicht. ‘Waarom ga je hem dat niet vertellen?’
‘Wat? Nu?’
‘Ja!’ Mijn moeder keek op het horloge om haar pols. ‘Als je nu gaat ben je nog ruim op tijd. Tristan en Charlie zullen dan al wel op bed liggen, maar ik ga ervanuit dat Harry op dat uur nog wakker is.’
‘Dat is ‘ie altijd, ja,’ bevestigde ik zacht.
‘Nou dan,’ glimlachte mijn moeder terwijl ze met haar schouder zacht tegen de mijne duwde, ‘waar wacht je nog op?’
‘Maar...’ ik friemelde nerveus met mijn vingers, ‘wat als we weer ruzie krijgen? Dat wil ik niet.’
‘Nou, dan maak je geen ruzie. Echt! Daar heb je een keuze in. Je kan rustig blijven, Aibileen. Harry ook, als hij zijn best doet. Kom op,’ ze trok me overeind en reikte me mijn tas aan. ‘Pak je jas en je sleutels. Je rijdt terug. Als jij die keuze niet weet te maken, maak ik die wel. Hup hup!’

Binnen een kwartier reed ik weer op de snelweg, terug naar Londen. Ik was nogal trillerig na het intense gesprek met mijn moeder, en was bang voor wat er komen ging. Straks barstte ik in huilen uit? Of Harry? Of kregen we weer ruzie? O, god...
Ik kneep mijn vingers stevig om het stuurwiel en keek strak voor me uit. De nervositeit stapelde zich alleen maar op in mijn onderbuik.

Toen ik de prachtige wijk inreed was mijn lichaam al zo ver dat het mijn hart in mijn keel deed kloppen en mijn oksels liet klotsen. Door mijn zweethanden was het moeilijker geworden het stuur goed vast te houden, en het feit dat ik in Harry’s auto reed, al de hele rit zijn geur in mijn neus had gehad en elke keer als ik opzij keek een paar CD’s van zijn favoriete artiesten, waaronder Fleetwood Mac, in de passagiersstoel zag liggen, zorgden ervoor dat mijn hoofd licht tolde. Mijn ademhaling was hol.
Ik kon de lichten in het huis al zien toen ik de oprit op kwam rijden. Boven was het al volledig donker, maar beneden was alleen één kamer, de woonkamer, met een schemerlampje verlicht. Maar toen ik bijna de auto had geparkeerd, sprong het licht in de hal ook aan. En toen ik de auto uit was gestapt was de voordeur opengedaan en Harry naar buiten gekomen. Binnen een paar grote stappen was hij bij me en sloeg hij zonder iets te zeggen zijn armen om me heen. Ik begroef mijn gezicht in zijn shirt en voelde zijn lichaam trillen, ook al was het niet koud.
Hij begroef zijn neus in mijn haar en snoof diep. ‘Jezus,’ murmelde hij zacht in mijn oor terwijl hij me nog dichter tegen zich aandrukte.
‘Laten we naar binnen gaan,’ murmelde ik in de stof van zijn shirt terwijl ik hem langzaam losliet. Hij deed hetzelfde, liep naar de achterkant van de auto en kwam even later terug met mijn weekendtas. Ik keek naar zijn gezicht, waarin ik in het zachte schemerlicht toch een boel emoties kon zien, en héél even keek hij me aan toen hij mijn hand pakte en me mee naar het huis leidde.
Ik voelde me kwetsbaar en opengereten toen ik even later in de woonkamer stond, terwijl de gesprekken van eerder die avond niet eens over mij waren gegaan, dus laat staan hoe Harry zich moest voelen? Hij was in een stoel gaan zitten, zijn gezicht naar mij toe gericht, was weer opgestaan en had nerveus in zijn handen gewreven, die ook trilden, zo zag ik toen hij ze weer langs zijn lichaam liet vallen. Zijn haar zat in de war, alsof hij er een tijdje in had zitten woelen, of net had geslapen, en dat laatste werd bevestigd toen mijn blik naar de bank gleed en ik een hoofdkussen met een haastig opengeslagen deken zag liggen.
Harry zag me kijken, begon onbeholpen te stuntelen toen hij een reden probeerde te verzinnen, maar viel toen maar stil.
‘Dank je wel. Dat je thuis bent gekomen,’ zei hij uiteindelijk terwijl hij me vluchtig aankeek.
Mijn ogen begonnen te branden toen ik Harry daar zo zag staan, zo kwetsbaar en onwetend wat te doen – terwijl hij altijd zo zelfverzekerd in het openbaar en met álle mensen in een kamer leek – en ik dacht aan het verhaal wat mijn moeder me had verteld. Hier, aan de andere kant van de woonkamer, stond een twaalfjarige Harry voor me.
Hij zag mijn rode ogen, het rode topje van mijn neus en mijn verwrongen gezicht, en de zijne vertrok ook. Hij verborg het in zijn handen, wreef terwijl hij luid snoof en zich tot kalmte probeerde te manen.
‘Ik... ik weet dat ik me niet goed heb gedragen. Ik...’ Hij viel stil, haalde een hand door zijn haar. Ook zijn ogen waren nu rood, en hij trok zijn neus op. Zijn stem was al aan het verdikken.
‘Mag ik je alleen even vragen...’ Ik haperde even, ‘waarom? Waarom wil je iets me nooit meteen vertellen? Ik wil zo graag samen met je zijn, en ook daar in jouw hoofd,’ mijn trillende vinger wees naar zijn gezicht, ‘en ik weet dat we dat ook al zijn in jouw hart, maar jouw hoofd,’ ik haalde mijn schouders op, ‘die... die lijkt het nog niet toe te willen laten. En dat vind ik heel, heel jammer.’ De laatste woorden waren een zacht gefluister.
Harry bleef even stil.
‘Sorry,’ zei hij toen met een schuldige blik, ‘ik... het heeft helemaal niet met jou te maken. Echt niet.’
‘Dat weet ik,’ glimlachte ik triest, ‘wat me daarom ook de kans geeft degene te zijn die je helpt. Als je me maar toelaat.’ Ik liep naar hem toe, pakte zijn trillende handen beet. ‘L-laat me toe.’ Mijn voorhoofd viel tegen zijn borst. Ik kon zijn hart hard en snel voelen kloppen.
Natuurlijk wist ik al dat hij op de goede weg zat. Er waren genoeg momenten in de afgelopen tijd geweest waarop hij me dingen had verteld, en hoe dingen gingen, et cetera. Maar niet alles. En niet de belangrijkste dingen. Ik was al diep in hem, maar nog niet diep genoeg. Niet als hij bij mij al de bodem had bereikt.

Ik bracht zijn handen naar mijn mond en kuste zijn knokkels zacht. Ik keek niet naar Harry maar kon hem schokkend adem horen halen, en wist dat de tranen zich bevrijd hadden.
Daar stond Harry dan voor me, met een sudderend lichaam en een sudderend hart, terwijl ik hem daar via zijn knokkels probeerde lief te hebben, hem te laten zien dat ik er was en dat ik bij hem zou zijn en blijven. Hij hoefde me alleen maar toe te laten.
‘A-Abs...’ Zijn stem was dik, schor, hij kneep in mijn handen en legde zijn hoofd op de mijne. Zijn zachte gesnik klonk zacht door de donkere woonkamer.
Ik liet zijn handen los en pakte zijn shirt beet, wikkelde het stevig tussen mijn vingers, trok hem dichter naar hem toe, duwde mijn wang tegen zijn borst en kneep mijn ogen dicht.
‘Weet je de avond nog dat we elkaar met liefde overspoelden? In bed? En jij me leerde onvoorwaardelijk van je te houden en je vooral, boven alles, te vertrouwen?’
Ik hoorde alleen Harry’s schokkende adem, maar zijn handen die hij op mijn schouders legde zeiden al de ‘ja’.
‘En ik deed het, weet je nog? En ik hield zoveel van je, en jij van mij, en nu nog steeds natuurlijk, en de avond was een van de mooiste van mijn leven. Ik was zo gelukkig, was volledig naakt, en dus volledig kwetsbaar, en jij zorgde ervoor dat ik me daardoor juist nog beter voelde. Je zorgde voor me. Harry,’ mijn ogen brandden, ik gaf een zachte ruk aan zijn shirt, ‘laat me voor je zorgen. Je hoeft je niet tegenover mij te bewijzen. Wie zegt dat? Kletskoek! Dat deed je al toen ik je als kind voor het eerst ontmoette. Sukkel!’ Mijn stem sloeg over en ik tilde mijn hoofd op. Harry’s wijde, gepijnigde ogen ontmoetten de mijne. Een zacht geluidje rolde over zijn lippen toen hij zijn armen om me heen sloeg en zijn gezicht in mijn nek verborg. Ik sloeg mijn armen om zijn rug, klemde hem stevig tegen me aan, ook al was ik niet zo groot.
‘Mag ik vanavond net zo voor je zorgen als jij toen voor mij deed?’ zei ik zacht terwijl ik de tranen even later onder zijn ogen wegveegde. Hij huilde niet meer, schokte alleen af en toe nog na, en hij knikte zwakjes.
Ik vouwde mijn handen over zijn wangen, trok zijn gezicht naar me toe en drukte mijn mond op de zijne. Mijn hart bonsde in mijn keel.


Goed nieuws!! Ik heb iemand gevonden (niet hier van Q, wel van Twitter) en dus ga ik naar Londen!! Waaahh!!
Alleen al de gedachte aan Harry van dichtbij zien laat me al af en toe in tranen zitten (niet echt huilen hoor, wel met natte ogen emotioneel zijn). Ik heb er zó'n zin in!! Heb het nodig!! Hahaha

Fijne zondag, sweet lads <3

Reacties (11)

  • aylatjuhh

    Veel plezier in Londen!
    Ik ben een van de stille lezertjes die jouw verhaal in 3 dagen heeft doorgelezen omdat het zo verslavend is!
    Ga alsjeblieft snel verder! X

    3 jaar geleden
  • kaleidoscoop

    Ik houd zo ontzettend veel van dit verhaal. Elk klein ding klopt. Gewoon alles. Van de verhaallijn tot je woordkeuzes. Goede Genade, ik kan wel janken.

    En wat gaat dat je toch naar Londen gaat! Heel veel plezier en doe the lads de groetjes hahahah

    3 jaar geleden
  • fleurence

    Wauw..

    3 jaar geleden
  • ILOVEFOOOOD

    Alweer leuk geschreven geniet van one direction deze Tour is de beste die ik ooit gezien heb van hun ben 3 maanden geleden in België het was top!

    3 jaar geleden
  • WhereWeArex

    No words, ik zat met tranen in mijn ogen...

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen