Foto bij 40 • Ondergedompeld in azijn





Het was de laatste dag voor de kerstvakantie en alle leerlingen waren druk bezig hun spullen in te pakken, alle leerlingen behalve Eleanor. Net als alle andere vakanties, zou zij deze doorbrengen op school aangezien ze niet terug wilde naar het weeshuis. Ze zag er erg tegenop, aangezien iedereen naar huis zou gaan en ze niemand kende die zou blijven. Eleanor zat op haar bed en keek uit het raam, waar buiten sneeuwvlokjes langs heen dwarrelde. Ze stond op en hoorde opnieuw het gekraak onder haar voeten van het losse vloerbord. Weer dat rotding. Ze rolde een keer met haar ogen en liep de leerlingenkamer in. Hier stonden al een aantal ingepakte hutkoffers en Jenna zat op de bank naar het vuur in de haard te staren. Eleanor keek op naar de kleine raampjes en zag dat alles erachter wit was van het sneeuw en toch, door een magisch iets, was er nog steeds veel licht in de kelder. Eleanor snoof een keer diep in en kon de kerstige-geur van kaneel en appeltjes ruiken.
'Ben je er klaar voor?' vroeg ze aan Jenna en zij knikte. 'Wat jammer dat jij hier moet blijven. Ik had mijn ouders nog gevraagd of je bij ons kon blijven voor kerst, maar dat ging niet zei mijn moeder. Het is puinhoop bij de Ministry en mijn vader kan alle rust gebruiken.'
'Het geeft niet, Jen, geen probleem. Ik red me wel.' Eleanor wilde net naar de uitgang lopen van de leerlingenkamer om de bibliotheek een bezoekje te brengen, toen er een luid kabaal klonk vanuit de gang, gevolgd door een hoop gevloek en geschreeuw. Jenna sprong op van de bank en rende met Eleanor naar de ingang van de Hufflepuff kelder. Eleanor opende de klep van de ton en keek naar buiten. Ron en Harry lagen vloekend op de grond, beide besmeurd onder de azijn.
'Verdomme,' tierde Ron en probeerde overeind te komen, maar hij gleed uit over de gladde vloer en viel opnieuw op de grond. Hij kreunde luid en zette zich af tegen de grond om de twee giechelende meisjes aan te kijken. Eleanor probeerde haar lach te onderdrukken toen Ron haar boos aankeek en kroop uit de ton.
'Wat is dit voor zooi!' siste Ron en schudde de troep van zijn mouw af. Walgend trok hij zijn neus op bij de sterke geur van het azijn.
'Azijn,' legde Jenna uit en kroop achter Eleanor mee naar buiten. 'Het is een beveiliging tegen indringers.'
'Beveiliging?' vroeg Harry die weer op beide benen stond en de restjes azijn van zijn gezicht af veegde. Hij hield zich stevig vast aan een uitstekende baksteen in de muur en keek hen aan.
Eleanor knikte. 'Zij die niet in Hufflepuff behoren en het verkeerde vat proberen te openen, worden besmeurd met azijn. Je kan niet ontkennen dat Helga Hufflepuff geen humor had.' Ze wierp een blik op de twee jongens. Ron keek nog steeds boos en probeerde met geweld de azijn uit zijn mantel te schudde. Harry had zijn bril van zijn neus gehaald en bekeek de glazen, deze waren helemaal wazig van de azijn.
Eleanor keek Jenna aan en grinnikte. 'Jenna, wil jij de huiselven even waarschuwen?'
Jenna knikte en liep op haar tenen tussen het azijn door naar de keuken.
'Huiselven waarschuwen?' vroeg Ron haar en klom overeind. Hij hield zijn armen gespreid om zijn evenwicht te houden, bang om weer uit te glijden. Eleanor moest opnieuw lachen, hij zag eruit als een jong hertje dat voor het eerst op eigen benen stond. Een beetje als Bambi die zich over het gladde ijs probeerde te bewegen. 'Ja, die troep moet uit jullie kleren en de vloer hier moet ook weer schoon,' antwoordde ze lachend, 'Professor Sprout heeft ons geleerd dat als het ooit gebeurd, dat we dan de huiselven moeten waarschuwen.'
Niet veel later kwamen er een stuk of zes huiselven aanrennen. Netjes in twee rijen met een tobbe heet water tussen hen in en allemaal met lappen en sterke zeep. De zes groetten Eleanor met een glimlach en begonnen te boenen.
'Kunnen ze het niet gewoon schoon toveren?' vroeg Harry verbaasd terwijl hij naar de huiselven staarde.
Jenna, die net aan kwam lopen schudde haar hoofd. 'Het is vervloekt en gaat alleen weg met deze magische zeep.'
'Kom maar mee.' Eleanor nam de twee jongens mee naar de keuken. Het was haar al duidelijk dat dit niet de eerste keer was geweest dat ze in de keuken kwamen, want ze keken beide niet raar op toen ze op een groot schilderij een peer begon te kietelen en deze langzaam in een deurknop veranderde waarmee ze de ingang van de keukens kon onthullen. De keuken was een gigantische kamer met een hoog plafon. Vijf tafels identiek als die in The Great Hall stonden in dezelfde positie midden in de kamer. Vele potten en pannen hingen aan de stenen muur of stonden op planken. Grote aanrechten en fornuizen stonden tegen de muren aan en overal stonden wel vier huiselven achter, sommige zelfs op ladders om overal bij te kunnen. Aan de andere kant van de kamer brandde een grote, stenen haard.
Eleanor wenkte de twee naar het vuur toe. 'Hier blijven jullie tenminste warm. Hup, kleren uit.'
De twee keken elkaar twijfelend aan. Alsof ze aan het overwegen waren of het wel zo erg was om de in azijn ondergedompelde kleding de hele dag te dragen. Eleanor zuchtte en draaide zich om. Ze klapte in haar handen en hoorde de echo rond de kamer gaan. Een aantal huiselven keek nieuwsgierig om. 'Doodey, Dooky, we hebben hier een code-azijn. Zouden jullie de heren even willen helpen?'
Twee elven, die vlak voor Eleanor bij een van de tafels stonden knikten en liepen langs haar heen naar Harry en Ron. Even later kwamen Vimmy en
Vammy aangelopen met twee dekens. Toen Eleanor zich omdraaide, zaten Ron en Harry beide op een stoel, ingewikkeld in dekens. Eleanor giechelde even en keek toe hoe de vier huiselven hun spullen wegdroegen.
'Oy! Waar gaat dat heen?' riep Ron naar de huiselven, maar ze waren al weggelopen. Eleanor nam plaats op de stoel die Drippy voor haar neerzetten en bedankte hem. Vervolgens keek ze Ron weer aan. 'Ze maken de kleren even schoon. Je krijgt ze zo weer terug. Maar vertel eens, waarom hadden jullie zo'n haast om de Hufflepuff kelder in te komen?'
Ron, die zichzelf al probeerde los te wurmen uit de verstikkende deken, keek haar aan. 'Ik hoorde dat je hier moet blijven voor kerst, dus ik heb mijn Ma een uil gestuurd. Je mag bij ons kerst vieren, als je dat wilt.' Met een ruk trok hij zijn arm los uit de deken en sloeg zichzelf per ongeluk tegen zijn neus aan, waarna opnieuw een paar vloeken zijn mond ontsnapte.
Eleanor keek hem met grote ogen aan. Toen verscheen er een brede glimlach op haar gezicht en begonnen haar ogen te schitteren. 'Meen je dat?' vroeg ze glunderend en rechte haar rug.
Ron knikte, terwijl hij zijn hand tegen zijn neus aan legde. Eleanor sprong op van haar stoel en rende naar Ron toe. Ze greep zijn gezicht vast en drukte een dikke zoen op zijn wang. 'Ik kan je niet genoeg bedanken! Mijn eerste kerst die ik niet alleen op school hoef te vieren! Ron je bent geweldig!' Hij grinnikte en begon zachtjes te blozen. 'Ach, het is niets.'
'Niets? Voor jou misschien niet, maar voor mij-' ze stopte midden in haar zin en ze omhelsde hem nog een keer. 'Dank je, vanuit de grond van mijn hart!'
Naast haar hoorde ze Harrry grinniken. 'Laat je nieuwe vriendin maar niet horen dat haar Won-Won op de wang is gezoend door Eleanor.'
Eleanor, die Ron nu langzaam losliet, keek hem aan. 'Natuurlijk. Sorry, het was mijn enthousiasme.' Ze zette een stap naar achteren en keek de twee aan, nog steeds met dezelfde schittering in haar ogen.
'Het is al goed. Wat gebeurt in de keuken, blijft in de keuken,' zei Ron lachend en slikte zijn blos weg.
Een paar seconde daarna kwamen de huiselven aangelopen met hun kleren, schoon en droog. En nadat de twee waren aangekleed, namen ze afscheid en Eleanor sprintte terug naar de Hufflepuff kelder om haar spullen in te pakken.

'Ron is echt een schatje dat hij dat heeft gevraagd!' jubelde Jenna vrolijk en propte de laatste spulletjes in haar hutkoffer. Eleanor kon niet geloven hoeveel mazzel ze had. Elk jaar had ze kerst alleen moeten vieren. Ze kreeg vaak wel een uil gestuurd met een klein pakketje van Fred en George, maar daar bleef het vaak bij. Meestal bezocht ze Hagrid en ging ze bij hem kerst vieren, maar na vijf jaar hoopte ze wel op iets anders.
'Schiet je op, we gaan zo eten.'
Eleanor knikte instemmend en wuifde naar de deur. 'Ga jij maar vast, ik kom er zo aan.'
Jenna knikte en liep de slaapvertrekken uit. Eleanor was als laatste nog in de kelder en het was muisstil, op het geluid van haar gerommel na. Eleanor vouwde een paar truien op en legde deze in de koffer. Zoveel truien zal ze vast niet nodig hebben, maar het is altijd beter om meer mee te nemen dan te weinig. Vervolgens klom ze op haar bed en haalde het fotoboek vanonder haar kussen vandaan, zal ze deze meenemen of hier laten? Misschien kon ze deze vakantie nog wat foto's maken en deze in het boek plakken. Natuurlijk moest ze het boek meenemen, kerst, oud en nieuw, er waren zoveel foto's die er in moesten aankomende weken.
Ze klemde het boek in haar armen en sprong vrolijk van het bed af. Plotseling klonk er een luid gekraak van onder haa voeten, gevolgd door een snijdende pijn in haar enkel. Eleanor verloor haar evenwicht en ze viel voorover. Haar arm schaafde tegen de muur aan en ze belande met haar andere schouder hard op de grond. 'Verdomme,' vloekte ze hardop en kwam kreunend overeind. Haar hart bonsde in haar keel en haar hele lichaam trilde van de schrik. Ze keek met een ruk om en zag dat haar voet in de vloer stak. Toen ze eerst probeerde haar voet op te tillen, lukte dat niet, ze zat vast. Ze drukte zichzelf op met haar armen en bewoog naar haar voet toe. Ze vroette in het gat om voet los te krijgen, maar de stukken gebroken hout sneden in haar huid en leken een aardige wond achter te hebben gelaten. Ze mopperde nog eens binnensmonds en trok hard aan een stuk hout, dat vervolgens afbrak. Met wat wrikken lukte het om zichzelf te bevrijden. Ze slaakte een diepe zicht en ging tegen de muur aan zitten. Voorzichtig bestudeerde ze de wond rond haar enkel, het was niet ernstig, maar er moesr zeker een verband omheen. Bloed gleed langs haar enkel in haar sok en liet een grote rode vlek achter. Eleanor wilde opstaan, maar de wond deed aardig wat pijn en volledig lopen lukte haar niet. Ze was er zeker van dat ze in haar val haar enkel ook wat had verzwikt. Ze leunde op haar bed en ging erop zitten. Zuchtend liet ze haar hoofd zakken. Iedereen zat in de eetzaal en er was niemand meer in de kelder.
Ze staarde naar de kapotte plank onder haar bed. Plotseling zag Eleanor iets onder de gebroken plank liggen en nu pas viel het haar op hoe abnormaal het was dat er een ruimte onder de plank zat. Ze liet zichzelf van het bed glijden en ging op haar knieën op de grond zitten. Ze trok het grote stuk van de gebroken plank weg, het leek erop dat de plank langzaam was gaan rotten door de jaren heen. Onder de plank lag een zwart boekje, waar een prachtig rood lint omheen gebonden zat. Nieuwsgierig pakte ze het op en opende het. Het was een dagboek en er stond in geschreven in een net handschrift met prachtige krullen. Vele bladzijdes waren eruit gescheurd en waren onleesbaar, maar de eerste helft van het boekje was nog intact. Eleanor vroeg zich af van wie het dagboek zou zijn geweest, want het zag er oud uit. Ze begon te bladeren en stuitte op een naam. Haar adem stokte in haar keel en ze voelde het bloed naar haar hoofd stijgen. 'Eigendom van Sarah Parker' las ze in hetzelfde nette handschrift aan het begin van het boekje. Haar ogen gleden over de bladzijde naar beneden en vonden een datum; 17 Oktober 1977.
Haar handen werden klam en begonnen zachtjes te trillen. Zou het echt kunnen zijn dat dit boekje van haar moeder was geweest? Dat zij nu het handschrift van haar moeder zat te lezen?
Eleanor was de pijn in haar voet helemaal vergeten, pas toen ze probeerde op te staan, schoot de stekende pijn terug in haar enkel en liet ze zichzelf weer op de grond zakken. Ze moest bij Madam Pomfrey zien te komen, maar hoe kon ze daar komen als ze amper kon lopen?
Eleanor keek naar het boekje in haar handen. Ze wilde het meenemen naar The Burrow, maar dat moest ze ongezien doen. Ze keek opzij naar haar koffer en greep naar een trui, wikkelde het boekje erin en smeet het in de koffer. Ze wist vrijwel zeker dat Molly niet per ongeluk in haar koffer zou kijken, dus voorlopig lag het boekje daar veilig. Voorzichtig probeerde ze op te staan en hinkte de gang door naar de gemeenschappelijke ruimte.
'Hemel kind, wat is er met jou gebeurd?' zei plotseling het portret van Helga Hufflepuff en ze wees met grote, geschrokken ogen naar Eleanors enkel. In al haar jaren op Hogwarts, had Eleanor nog nooit een gesprek gehad met het schilderij, maar ze was opgelucht dat het er hing.
'De plank onder mijn bed is kapot gegaan en ik kwam vast te zitten, heeft U tijd om iemand te waarschuwen?' vroeg ze vriendelijk en de vrouw knikte. 'Natuurlijk, ik ben zo terug.'
Voor de eerste keer in haar tijd op Hogwarts had ze Helga Hufflepuff haar schilderij zien verlaten, twee wonderen op één dag, drie als ze het boekje zou meetellen. Eleanor strompelde naar de bank toe en bekeek haar enkel. Haar hele sok was nu bloedrood en hoewel de wond niet erg diep was, kwam er toch wel aardig wat bloed uit. Ze slaakte een geërgerde zucht. Ze had meteen Helga moeten waarschuwen, die wond zou niet zomaar dicht gaan. Ze kon de Episkey spreuk wel gebruiken, maar aangezien Helga al onderweg was, liet ze het er maar even bij. Misschien dat iemand na dit verhaal de plank onder haar bed eindelijk eens zou gaan maken.
Niet veel later klonk daar het bekende geluid van de deksel van de ton die open zwaaide en kwamen Professor Sprout en Dumbledore haastig naar binnen gelopen. 'Eleanor, meisje, wat is er gebeurd.' Professor Sprout rende naar haar toe.
Eleanor keek op naar het schilderij van Helga Hufflepuff en zag de vrouw knipogen en ze glimlachte dankbaar naar haar.
Professor Sprout bekeek haar enkel en rende vervolgens de planten op de vensterbanken na.
'Het vloerbord onder mijn bed brak toen ik er op ging staan. Mijn enkel kwam vast te zitten en nou ja, u ziet het resultaat,' zei ze tegen Dumbledore, die naast haar op de bank was gaan zitten. 'Het is goed dat je ons op tijd hebt gewaarschuwd. Nog even en ik had in de eetzaal gezeten.'
Professor Sprout kwam aanlopen met een keteltje water, een doek en een klein takje Dittany in haar handen. Eleanor tilde haar voet op en Professor Sprout maakte haar schoen los en smeet haar nu rood bevlekte sok aan de kant. Ze wreef het takje in haar handen legde het op de grote wond in Eleanors enkel. Het prikte, maar het duurde maar even voordat er groenige rook opsteeg vanaf het kruid en het bloedde begon te stoppen. Nieuwe huid strekte zich uit over de wond en er leek niks meer te zien van een wond. Eleanor had geen pijn meer, sterker nog, ze voelde er niks meer van.
Professor Sprout veegde de restjes bloed weg met de natgemaakte doek. 'Zo,' zei ze toen en stond op. 'Je kunt weer gaan.' Ze wrong het doekje uit en Eleanor zag hoe het water in het keteltje rood kleurden. 'Ik zorg er voor dat de plank is gerepareerd als je terug komt, Ailionora,' beloofde Professor Dumbledore en hield een hand naar haar op. Ze pakte deze aan en probeerde op haar been te staan. 'Dankuwel,' antwoordde ze dankbaar, terwijl ze haar schoen weer aandeed.
'Ga maar gauw eten.' Dumbledore glimlachte naar haar. Ze knikte en liep toen de kamer uit. Eleanor kon de gehele weg naar de eetzaal haar gedachten niet van het boekje afhouden. Ze was zo benieuwd naar wat haar moeder allemaal had beleefd in de zeventiger jaren en of zij zichzelf in haar zou herkennen. Ze wilde alles over haar weten, maar toen ze Ginny in de zaal zag zitten, dacht ze terug aan het tweede jaar, toen Ginny onder de invloed was van het dagboek van Tom Riddle en even vroeg ze zich af of zij in dezelfde situatie zou terechtkomen als ze het boekje zou houden. Maar dit boekje was van haar moeder, dat kon niet hetzelfde zijn als bij Ginny en het was haar enige kans meer van haar moeder te leren. Die kans ging ze toch niet zomaar weggooien?

Reacties (9)

  • Histoire

    Heerlijk hoe je verhaal op gang begint te komen! Het is echt fantastisch geschreven!

    4 jaar geleden
  • Mouli

    Awh zielig voor draco , eleanor gaat weg !xD

    4 jaar geleden
  • brainstorm

    Stiekem had ik gehoopt dat ze zou blijven.
    Ben benieuwd hoe dat gaat aflopen met het dagboek.

    4 jaar geleden
  • bizzlesizzler

    Aaah aub ?!

    4 jaar geleden
  • Shaybuttah

    Uhm sorry maar wil je aub verder gaan?

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen