Foto bij 25 • Familie geschiedenis

Omg bijna bij de 90 abo's !! Thank you guys so much!! En ontzettend bedankt voor de super lieve reacties telkens! Jullie maken mijn dag helemaal goed! Ik heb zoveel stress moeten ondergaan de laatste twee weken en ben overwerkt geraakt, dus het lezen van jullie reacties heeft mij echt opgevrolijkt! Ontzettend bedankt!





Het was een abnormaal warme dag in september en Eleanor zat aan het meer voor het kasteel van Hogwarts. Haar voeten had ze in het water laten zakken en genoot van de verkoeling rond haar enkels en de warmte van de zon op haar gezicht. Gras kietelde tussen haar vingers en een zacht briesje speelde met haar haren. In de verte zag ze de Thestrals boven de groene heuvels vliegen. Naast haar op het gras lag een open boek van Charms. Het was woensdag en ze had nog een uur voor haarzelf tot het avondmaal. Ze had besloten de les van net nog even door te nemen voor vrijdag. Aangezien ze vele tussenuren had, had ze genoeg tijd om haar huiswerk af te hebben en zo niet 's nachts nog aan de studie te hoeven zitten. Nadat ze het hoofdstuk een kwartiertje had doorgelezen haalde ze haar staf uit haar mouw en probeerde de spreuken uit. 'Avis.' Blauwe vogeltjes schoten uit haar staf en fladderden vrolijk fluitend om haar heen. Ze cirkelde rond haar hoofd en Eleanor lachte. De zin om te leren was plotseling verdwenen en ze sloot haar boek. Ze graaide naar haar tas en haalde een klein fluitje te voorschijn, waar ze een vrolijk deuntje op begon te spelen, terwijl de vogeltjes om haar heen bleven fladderen en fluiten.
'Mogen we erbij zitten?'
Eleanor stopte met spelen en keek op. Hannah, Susan en Jenna kwamen aangelopen en plofte naast haar op het gras toen ze ernaar gebaarde.
'Wat speelde je?' vroeg Jenna toen ze haar tas naast zich neer zette.
'Een Keltisch deuntje, niets bijzonders.' Eleanor keek op naar de lucht en zag dat de vogeltjes waren vertrokken, maar aangezien ze nu ander gezelschap had, maakte het haar niet veel uit. Ze begon weer te spelen de andere meiden haalde hun boeken tevoorschijn en begonnen ook te leren. Een zacht windje streelde Eleanors gezicht en ze rook de geur van dennennaalden vanuit het bos. De eerste week was vlot gegaan en al hadden ze gelijk wat huiswerk opgekregen, het leek allemaal minder door de vele tussenuren die ze buiten konden besteden in de zon. Eleanor zag op tegen de kou van de winter, al genoot ze wel van de gezelligheid in de leerlingenkamer voor het warme haardvuur. Maar tot die tijd genoot ze nog even van de zon en het zachte gras.
'Pas je op dat de inktvis je voeten niet pakt,' zei een stem die werd vervolgd door een luid gegrinnik. Eleanor keek om en zag Ernie en Justin aan komen lopen. 'Ha. Ha,' antwoordde Eleanor sarcastisch en rolde met haar ogen. 'Zo grappig weer.'
De twee jongens plofte neer op het gras en grinnikte. 'Heb je al wat gehoord van Zacharias?' vroeg Justin toen, maar Eleanor schudde haar hoofd. 'Nee, maar ik ga me er ook geen zorgen om maken. Hij is immers Captain.'
'Wel goed dat je weer bent gaan Keepen. Ik bedoel, dat doe je toch wel het beste,' merkte Ernie op en de meiden stemde erin mee.
'Je had eerder toch als Chaser gesolliciteerd? In het tweede jaar bedoel ik,' vroeg Hannah toen, 'Waarom had je die keuze gemaakt?'
'Haar moeder was Captain van het Hufflepuff team, weetje nog wel en zij was een Chaser in de zeventige jaren,' legde Jenna uit.
'Sarah Parker?' vroeg Susan en Eleanor knikte. 'Mijn vader, Cerin Whelan, was de Slytherins Captain en Beater.'
'Hoe kom jij dan in hemelsnaam aan je talenten voor Keepen,' zei Justin, terwijl hij haar nadenkend aankeek.
'Grappig verhaal. Mijn moeder had nog een zus, een Gryffindor, en zij was een kapot goede Keeper. Ze zat in het team met James Potter tot ze van school ging.'
'Je hebt wel een erg wispelturige familie dan,' grinnikte Ernie en ging achterover liggen met zijn hoofd op zijn tas, waarna hij kreunend hier een paar boeken uitgooide om beter te kunnen liggen. Toen schoot hij overeind en keek Eleanor onderzoekend aan, met een blik op zijn gezicht dat zoveel onbegrip uitstraalde dat Eleanor begon te twijfelen of er daadwerkelijk een vraag uit zijn mond zou komen. 'Maar een Hufflepuff en een Slytherin, hoe gebeurd dat dan?'
Eleanor haalde haar schouders op. 'Geen idee, zoveel weet ik niet van mijn ouders, eigenlijk. Alleen de afdelingen waarin zij zaten en wat ik van de leraren te horen krijg. Zoals ik al zei wist ik over hun Quidditch activiteiten en de wedstrijden die ze hebben gewonnen. Hagrid heeft mijn moeder wel gekend. Maar over mijn vader weet ik vrij weinig, behalve dat hij vaak problemen opzocht. Oh, en dat hij heeft meegedaan aan het Wizarding Potions Championship in 1977 en hij had gewonnen.'
'Professor Snape kende hem wel, toch?' vroeg Hannah en Eleanor knikte. 'Ik geloof dat zij in hetzelfde jaar zaten, dus dat zal wel moeten.'
Plotseling werd hun gesprek verstoord door een hard geblaf en het groepje keek om. Fang, de enorme bloedhond van Hagrid, kwam dolblij aanrennen, zijn hangende wangen flappend om zijn kop en zijn oren heen en weer zwiepend. Hij stormde op het groepje af en tackelde Eleanor. Hij begon enthousiast haar gezicht te likken en Eleanor gierde het uit van het lachen.
'Fang! Fang, jij onhandige bruut! Ga van d'r af!' Hagrid tilde de hond aan zijn halsband van haar af en stak behulpzaam een hand naar haar uit. Grinnikend pakte ze de hand aan en liet zichzelf overeind trekken. 'Dag Hagrid,' zei ze toen en probeerde de restjes hondenkwijl van zich af te vegen met haar mouw.
'Sorry, Eleanor, hij rukte zichzelf zo los.' Hij klopte haar voorzichtig af, waardoor ze bijna omviel. 'Het is geen probleem, Hagrid.'
'Genieten jullie koters 'n beetje van't weer?' vroeg hij lachend en keek de groep rond, allen knikte.
'We hadden het net over Eleanors ouders, jij hebt haar moeder gekend, toch Hagrid?' Hannah draaide zich geïnteresseerd naar hem om.
Hagrid knikte uitbundig. 'Lief Meiske die Sarah. Altijd in voor'n babbeltje en erg goed met de dieren. Je lijk' veel op d'r, weet je dat? En nie' alleen 't uiterlijk.' Kleine lichtjes verschenen in zijn ogen toen hij naar Eleanor glimlachte.
'Wij vroegen ons af hoe het komt dat ze met Cerin Whelan geëindigd is,' zei Justin toen en nu leek iedereen Hagrid de volle aandacht te schenken.
'Nou, 'k geloof nie' dat dat jullie zaken zijn,' Hij keek wat ongemakkelijk naar de grond. Eleanor herkende de blik in zijn ogen. Ze had die blik zo vaak bij hem gezien en niet alleen bij hem, ook bij de andere leraren. Soms werden er dingen losgelaten over haar moeder en soms werd haar vraag weggewoven. Ze was het wel gewend.
'Hagrid, van alle leraren ben jij de enige die echt wat over mijn ouders loslaat. Ik wil het ook graag weten,' zei Eleanor toen smekend en Hagrid keek haar aan. 'Dat moek echt nie' doen, Eleanor. Zoveel contact hak immers nie' met haar int laatste jaar.'
Eleanor fronste haar voorhoofd, het leek alsof Hagrid dit gesprek maar al te graag wilde ontlopen.
'Toe, Hagrid.' Ze ging rechtop zitten en trok en pruillipje. Ze wist dat Hagrid niet goed was in het houden van geheimen en zeker niet als er over gevraagd word. Hagrid slaakte een diepe zucht. 'Nou, goed dan. Cerin Whelan was over 't algemeen geen lelijke gozer, daar was hij zelf ook van op de hoogte. En briljant in wat 'ie deed, vooral Potions.' Hij trok zijn borstelige wenkbrauwen op en keek Eleanor prijzend aan, die gave had zij van haar vader gekregen. 'Maar de twee lagen elkaar ech' nie,' zei hij toen en zijn gezichtsuitdrukking veranderde. 'Cerin stond d'rom bekend om d'r te treiteren met d'r bloedlijn, ze was immers 'n halfbloed en voor 'n volbloed is't 'n schande te trouwen met 'n Muggle. Zou nie' weten wat ze in 'm zag, 't was nie' echt 'n fijne kerel, sorry Eleanor.'
Eleanor knikte begrijpend, daar was ze immers al van op de hoogte gebracht de laatste jaren. Al had ze wel graag willen weten wat 'geen fijne kerel' inhield. Justin keek haar aan en richtte zich toen weer op Hagrid. 'Hij was een Slytherin. Natuurlijk was het geen fijne kerel.'
'Oh, maar daar heb je't mis, meneer Macmillan. Nie' elke Slytherin student is onaangenaam. Eleanor, luister, la' je nie' gek maken door 't verleden van je pa. Jij ben' nie' zoals hij. Je lijk' in alles op je ma, concentreer je daar maar op.' Hij stopte even voor een pauze. 'Nie' alles natuurlijk,' verbeterde hij zich snel en draaide toen twijfelend zijn hoofd weg. 'Misschien had 'k je dit nie' moeten vertellen.' De grote man slaakte een zucht en liep toen hoofdschuddend weg.
De Hufflepuff studenten draaiden hun hoofden om naar Eleanor en keken haar aan. Eleanor las de zorgen in hun ogen. 'Het gaat prima met me, geen zorgen. Ik heb door de jaren heen al begrepen dat het geen fijne man was en het maakt me niets meer uit. Ik treed in mijn moeders voetstappen, die zijn het waardig om in te lopen.'
'Maar waar sloeg dat laatste dan op?' zei Jenna wat gefrustreerd en keek om naar Hagrid, die net uit het zicht verdween. 'Dat was een wat botte opmerking na zijn positieve verhaal over je ma.'
'Ik denk niet dat hij negatief sprak over Eleanor, Jen,' verbeterde Hannah haar en Jenna keek haar aan. 'Zo klonk het anders wel!' sputterde ze.
'Jen, Hagrid zou nooit zo over mij praten.' Eleanor voegde zich weer in het gesprek en keek haar vriendin aan.
'Wel over je ma dan?' vroeg Justin toen, die rechtop was gaan zitten en haar doordringend aankeek. Eleanor staarde hem nadenkend aan. Justin had wel gelijk. Hagrid had nooit slecht over haar moeder gesproken. Ze vroeg zich wel af waarom hij had gezegd wat hij had gezegd. Miste hij iets in haar wat haar moeder wel had? Of had hij net een van de negatieve kanten van haar moeder opgenoemd? Hoe langer Eleanor er over nadacht, hoe onzekerder ze zichzelf begon te voelen. Ze had altijd haar best gedaan om haar moeders normen te volgen, in haar voetsporen te treden en daar was ze trots op. Ze wilde haar moeder trots maken, haar laten zien dat haar dochter ook een goede Hufflepuff is. Maar met elk jaar dat ze groeide, begon ze daaraan te twijfelen. Haar moeders identiteit begon langzaam te verbloemen onder haar eigen. En misschien was het iets goeds.
'Ella?'
Ernie duwde haar tegen haar arm en schudde haar daardoor uit haar gedachten. Eleanor keek om zich heen, alle ogen waren op haar gericht. Ze schraapte haar keel en glimlachte. 'Ik weet niet of hij over mijn moeder sprak,' antwoordde ze Justin, 'maar ik heb vaak genoeg met hem gesproken om te weten dat hij niets dan goed over haar zou spreken. Mijn moeder was vast geen engel, ze heeft ongetwijfeld ook fouten gemaakt. Ik maak me er geen zorgen om.' Eleanor stond op en pakte haar tas op. 'Gaan jullie mee? Volgens mij is het tijd om te gaan eten.'

Reacties (7)

  • Rhovaneth

    Top hoofdstuk, mooi geschreven!
    Snel verder jij!

    5 jaar geleden
  • Shaybuttah

    Ik hou zo erg van jou verhaal!!!!!;

    5 jaar geleden
  • Altaria

    Hmm shouldnt have said that. What?!!

    5 jaar geleden
  • ProngsPotter

    Oja + kudo van mijj
    Voor de I schould not have said thatxD

    5 jaar geleden
  • chanyeoI

    Hmmm, ik ben wel benieuwd hoe haar ouders bij elkaar zijn gekomen. Toch geen love potion?
    +kudo

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen