Foto bij 003

We are the scientists, trying to make sense of the stars inside us. -Christopher Poindexter

Lily-Rose Harper


Ik voelde me ongemakkelijk, niet welkom en een indringer, al verzekerde Sophia me dat ik niet op Harry moest letten en hij enkel overdreef. Ik vermoedde echter dat het iets was dat ze nooit in zijn gezicht zou durven zeggen, me samen met die gedachte afvragend of er ooit iemand tegen hem in ging. Maar wie zou het in godsnaam wagen?
Hij beangstigde me al door enkel naar me te kijken, en ik had hem in totaal slechts twee minuten gezien. Op hetzelfde moment had hij me echter nieuwsgierig naar hem laten voelen, en ik vroeg me wanhopig af wat hem had gemaakt tot de bittere persoon die hij leek te zijn. Hij was mysterieus en gevaarlijk, en het intrigeerde me, al kon ik onmogelijk verklaren waarom.
Ik wilde dat hij met me sprak, dat hij me leuk vond. En ik voelde me er belachelijk door, indruk willen makend op een brutale onbeschofte jongen die me duidelijk al vanaf de eerste seconde had verafschuwd.
Die avond zat ik met Aiden en Sophia in de zetel, ongemakkelijk luisterend naar hun verhalen en me niet willen moeiend. Ik probeerde mezelf te verplichten er kalm en cool uit te zien, en me zelfzeker en verstandig te gedragen, wetende wat ik hier deed en van het leven verwachtte. Ik wilde spontaan en ontspannen overkomen, en laten blijken dat het me niets deed dat ik in een vreemde stad was, volledig alleen en op mezelf aangewezen.
Het enige probleem was dat het me net wel iets deed. Ik voelde me alles behalve op mijn gemak, en verlangde haast naar mijn grote eenzame slaapkamer in Long Island, waar niemand me vreemd bekeek en ik tenminste thuishoorde, alleen en ongestoord. Ik was hier niet op mijn plaats, anders dan anderen van mijn leeftijd, en ik kon er niet aan doen dat ik mijn ouders er de schuld van gaf.
Desondanks probeerde ik zo rustig mogelijk voor me uit te kijken, ontspannen en mijn benen nonchalant gekruist. Ik speelde met de rand van mijn jurkje, op mijn tanden bijtend toen mijn ogen begonnen te prikkn.
Waar was ik in godsnaam mee bezig? Mezelf wijsmaken dat ik hier ooit mijn plekje zou vinden? Ik was belachelijk.
Krampachtig trachtend mijn tranen terug te dringen, beet ik op het puntje van mijn tong, hevig knipperend. Ik had mezelf in de nesten gewerkt, en ik had het recht niet nog één traan te laten, al wist ik dat het vergeefs was en ik ieder moment in huilen kon uitbarsten.
Net op dat moment werd de voordeur echter geopend, en hoorde ik enthousiast gelach, gevolgd door enkele kreunen en gevloek.
"Hoi, jongens!" hoorde ik een vrolijke meisjesstem zingen, en verrast draaide ik me om, recht in een paar grote chocoladebruine ogen kijkend. Het meisje dat naar ons toe liep, had roodbruine krullen en een behoorlijk grote mond voor haar gezicht, letterlijk en -aan haar begroeting te horen, evenzeer figuurlijk. Ze merkte me op en lachte lief.
"Oh, jij moet Rose zijn! Louis vertelde me net dat we er een knap nieuw huisgenootje bij hebben." Ik bloosde, niet volledig zeker of ze me zonet een compliment had gegeven, maar glimlachte onwillekeurig.
Mensen noemden me niet vaak knap. Maar wie was er om me mooi te vinden? Ik was een teleurstelling voor mijn moeder, en enkel zakelijk nuttig voor mijn vader. Op school had ik niet veel goede vriendinnen gehad, en met jongens had ik zo goed als geen ervaring.
Enkel met Liam had ik het in mijn tienerjaren goed kunnen vinden, al was dat maar één zomer geweest. Hij was op dat moment de enige persoon in mijn leven geweest die niet uit mijn milieu kwam, maar evenzeer de enige waarbij ik me op mijn gemak had gevoeld.
Hopelijk was deze nieuwe start een kans om eindelijk echte vrienden te maken, al rekende ik er niet al te veel op, met mijn onhandige manier van doen en duidelijke gebrek aan sociale talenten. Ik hoorde niet thuis in het leven waarin ik was opgegroeid, en met grote zekerheid niet in datgene waarin ik me sinds deze middag ongevraagd in begaf.
Onverwachts liep het meisje naar me toe en gaf me een warme knuffel.
"Ik ben Stella." zei ze vrolijk, naast me ploffend en over haar schouder kijkend naar de voordeur, terwijl ik een verlegen en overdonderde begroeting terug mompelde. De rest volgde haar blik, en keek geamuseerd toe hoe Niall en Louis met een enorme doos binnen kwamen, puffend en duidelijk uitgeput.
"Wat is dat?" lachte Sophia vrolijk, en Liam keek op, zittend aan de grote glazen tafel met zijn laptop voor zijn neus.
"Onze pooltafel.", grijnsde Niall, zijn handen in zijn zij zettend en vrolijk lachend. Louis haalde zijn schouders op.
"Wie speelt er op die piano, eerlijk? Er is geen fuck te doen in dit klotehol, dus heb ik, goed als ik ben, in mijn eigen zakken gegraven en een kleine vorm van entertainment gekocht voor ons." zei hij trots, knipogend naar mij. Verlegen wendde ik mijn ogen af. Liam schoot in de lach en stond recht, naar de doos lopend.
"En wie gaat het in elkaar zetten?" vroeg hij geamuseerd, terwijl Niall de doos al opende en een blik naar binnen wierp.
"Wij, asshole. Je ontsnapt er niet aan." antwoordde hij afwezig. Geamuseerd wendden Sophia en Stella hun ogen terug af.
Het was een hele tijd later toen de drie bij ons plaatsnamen, even pauzerend na hun harde, lastige werk, al was er nog niet veel te zien van de pooltafel, en lagen de losse stukken verspreid over de open ruimte tussen de grote tafel en Harry's slaapkamerdeur.
Hannah en Mia voegden zich niet veel later bij ons op de sofa's, al waren de de plaatsen vrij beperkt. Ze hadden zich fel opgemaakt, Hannah in een zo mogelijk nog korter en bloter jurkje dan hetgeen dat ze enkele uren geleden had gedragen.
"Klaar voor een feestje, meisjes?" lachte Stella, knipogend, en ontzet herinnerde ik me het korte gesprek tussen Hannah en Niall, en de kater waarmee ze op dat moment van de dag nog te kampen had gehad.
En nu ging ze opnieuw feesten? Met grote ogen keek ik haar aan, en uitdagend steunde ze met haar elleboog op de leuning van de bank, haar borsten vooruit duwend.
"Werken, babe.", antwoordde ze, en slikkend vroeg ik me af wat haar job precies inhield, met die kleren, en op dit uur van de avond.
Net op dat moment hoorde ik echter een deur openen, en achter me die heerlijke diepe stem: "What the fuck is dit?" Ik verstijfde, en onmiddellijk keek ik weg, krampachtig bewegend in een poging er nonchalant uit te zien. Harry had duidelijk besloten zijn kamer eindelijk te verlaten.
"Onze pooltafel, en waag het niet hem te verbannen." zei Niall. Ik slikte, kort door mijn mond ademhalend, maar zenuwachtig bewegend toen hij nonchalant naar de sofa's liep, uitgerekend in die recht voor mij ploffend, vlak naast Hannah. Ik durfde hem niet aan te kijken, met de rand van mijn jurkje spelend en afwachtend luisterend naar het vervolg van hun gesprek.
"Wiens idee was dat?" vroeg hij schamper. Ik slikte, vermoedend dat ik nooit zou wennen aan het geluid van zijn hese stem.
"Louis." zuchtte Liam verveeld. Ik wierp een korte blik op hem, ziend hoe hij met zijn arm rond Sophia zat.
"Nieuwe hobby, Louis? Of heb je vreemde fantasieën over meisjes op pooltafels?" spotte Harry, en onmiddellijk schoten onzedige beelden door mijn hoofd, de kern draaiend rond Harry en een pooltafel. Ik haatte het dat ik op die manier over hem dacht. Nog nooit had een jongen dat bij me veroorzaakt, en net nu, bij hem, moest ik het voelen, al kende ik hem nog geen drie uur.
Ik hield niet van het gevoel, me ongemakkelijk en goedkoop laten voelend, al gaf het me tegelijkertijd een zalige kriebel in mijn onderbuik, verslavend en bedwelmend. Wat was er in godsnaam mis met me? Ik kende hem niet eens genoeg om mogelijk iets te voelen in zijn buurt, laat staan dat het oké was op deze manier over hem na te denken.
"Fuck off." gromde Louis. Iedereen schoot in de lach, behalve Niall, die gefrustreerd snoof.
"Verbaast het je? Ik zweer het je, makker, als je er 's nachts nog één keer één meeneemt naar onze kamer, doe ik je iets. Ik heb de hele nacht mogen horen hoe je haar neukte." Aiden maakte een instemmend geluidje, er duidelijk evenzeer getuige van geweest zijnd. Mijn wangen werden echter bloedrood, mijn oren niet kunnen gelovend. Was dit werkelijk hoe het er hier aan toe ging? Het bloed stolde in mijn aderen bij die gedachte.
Ik had haar een tijdje geleden inderdaad de loft zien uit strompelen, maar had nooit durven vermoeden dat ze een goedkope onenightstand was geweest van één van de jongens.
Dapper keek ik op, enkel om te zien dat Harry's intimiderende groene ogen al op mij gericht waren. Een schokje schoot door mijn lichaam, en hij grijnsde toen hij het merkte, twee rijen rechte tanden ontblotend. De leuke kuiltjes in zijn wangen verbaasden me, alsof het idee van een teken van amusement bij Harry onmogelijk was. Snel wendde ik mijn blik terug af, diep blozend.
"Lily-Rose, was het?" schrok hij me echter op, en mijn gezicht vloog terug omhoog. Iedereen viel stil, afwachtend kijkend, al reageerde Harry er niet op en hield zijn aandacht enkel op mij gericht. Mijn mond voelde kurkdroog, en recht in zijn onmogelijk knappe gezicht kijkend, slikte ik moeilijk, mijn lippen vervolgens lichtjes openend.
"Rose." verbeterde ik hem stil, maar hij negeerde het en reikte naar zijn broekzak, een pakje sigaretten uithalend. Ik fronste, walgend van het idee alleen al, maar mijn blik onmogelijk kunnen afwendend. Hij griste een aansteker van tafel, terwijl één tussen zijn lippen stekend, en vouwde zijn handen er nonchalant rond, het met ervaren vingers ontstekend.
Ik slikte, haast kreunend toekijkend hoe hij zijn ogen sloot en een lange trek nam, zijn roze lippen verleidelijk tuitend en genietend van de rook in zijn longen. Hij opende ze terug, zijn sigaret achteloos tussen zijn wijs- en middelvinger houdend, zijn andere arm nonchalant achter Hannah over de rugleuning geslagen. Zijn mooie ogen vonden de mijne opnieuw, en het contact niet verbrekend draaide hij zijn hoofd lichtjes, de rook uitblazend.
Ik moest aan mezelf toegeven dat hij ongelooflijk verleidelijk was wanneer hij rookte, hoe afschuwelijk ik de gewoonte ook vond.
"Wat doe je in New York?" vroeg hij hees, al had hij niet nog meer ongeïnteresseerd kunnen klinken.
"Studeren." mompelde ik, spelend met mijn vingers, en hij humde eens.
Hij zag er zo zelfzeker uit, zo volwassen en vol vertrouwen. Het was sexy op de meest aantrekkelijke manier.
"Waar kom je vandaan?" ging hij verder, toelatend dat Hannah haar hand op zijn bovenbeen legde en met haar vingers over zijn dij streelde. Hadden ze iets? Ik haatte het teleurgestelde en stekende gevoel dat samenhing met die gedachte. Ik slikte en wendde mijn ogen af, terug naar zijn gezicht kijkend, al had hij mijn reactie gezien en hield zijn hoofd onderzoekend schuin.
"Sands Point." zuchtte ik, me voorbereidend op de schampere opmerking die hij ongetwijfeld zou maken.
Het enige wat hij echter zei, was: "Gatsby." Mijn ogen werden groter.
"Wat?" vroeg ik verrast, terwijl hij nog een trekje nam en diep inhaleerde.
"The Great Gatsby. Nooit gelezen?" vroeg hij, zijn hoofd achteruit kantelend en kijkend naar de wolk van rook die uit zijn mond kwam.
"Jawel." antwoordde ik, en ik kon het niet laten kort te glimlachen. Hij merkte het en liet zijn ogen over me heen glijden, zijn blik terug afwendend en fronsend. Ik had niet verwacht dat iemand als Harry de klassiekers uit de Engelse literatuur kende, laat staan het verband tussen de locatie van het boek en mijn woonplaats. Het was oneerlijk van me hem op die manier te veroordelen, maar ik kon het gevoel van verrassing onmogelijk tegenhouden.
"Waarover heb je het in godsnaam?" klaagde Hannah, zijn sigaret uit zijn handen nemend en zelf een trek nemend, hem sensueel aankijkend en haar hand hoger laten glijdend. Hij grijnsde naar haar, op zijn lip bijtend eens ze de rook kreunend uitblies.
"Niets waar jij je zorgen om moet maken. Focus je op waar je goed in bent." zei hij hees, kijkend naar haar hand, gevaarlijk dicht in de buurt van zijn kruis. Misselijk van afschuw en verwarring ademde ik wat dieper in en uit, al kon ik niet tegenhouden dat ik lichtelijk jaloers op haar was.
Het was alsof Harry ontmoeten een vat met verboden gevoelens diep binnenin me had geopend. Eén van lust en verlangens, iets wat ik nog nooit eerder had gevoeld, en ik kon het niet van me afzetten. Het idee van zijn grote handen op mijn lichaam liet me sidderen van genot, en slikkend keek ik naar zijn roze lippen.
Wat deed hij in godsnaam met me? Ik wist helemaal niets over hem.
Niets.
Het lag absoluut niet in mijn aard de controle over mijn eigen verlangens in die mate te verliezen, altijd gestructureerd en gepland zijnd, maar hij verwarde me meer dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. En ik kende hem nog maar pas.
Ik was angstig naar wat de mogelijke uitwerkingen konden zijn van het effect dat hij op me had, en ik kon enkel hopen dat deze onverwachte gevoelens van verlangen en nieuwsgierigheid slechts tijdelijk waren, veroorzaakt door zijn intrigerende persoonlijkheid en mysterieuze manier van doen.
Hoe kon je mogelijk niet aangetrokken zijn tot hem, man of vrouw? Het was een drang meer over hem te weten te komen, degene te zijn die een waarschijnlijk zeldzame oprechte glimlach op zijn gezicht toverde, en door de metershoge muur kon dringen die hij overduidelijk rond zich heen had gebouwd.
En hij was prachtig, dat viel niet te ontkennen. Misschien had zijn uiterlijk nog het grootste effect op me, me overdonderend op manieren waarvan ik het bestaan niet eens had durven vermoeden. Ik kon nauwelijks kijken naar hem zonder te beven uit wanhopig verlangen, en abrupt zondige gedachten te krijgen.
Maar ik vermoedde dat hij iedereen op die manier betoverde, en ik wenste van harte dat het snel voorbij zou gaan, eens ik hem vaker zag en gewend zou raken aan zijn geheimzinnige en gevaarlijke aura.
Trillend keek ik weg en haalde diep adem, maar Hannahs snerende stem vervolgde Harry's ondervraging: "Hoe oud ben je, Rose?"
Ik opende mijn mond, haar aankijkend, en beet toen zachtjes in mijn onderlip. Ik wist niet wat ze verwachtten, of ze zeventien jong en onervaren vonden, en ik was er niet klaar voor me nog onzekerder te voelen dan ik op dit moment al was.
Onwillekeurig keek ik op naar Harry, en kreeg onmiddellijk rode wangen toen ik zag dat hij mijn gezicht aandachtig bestudeerde. Mijn hart sprong op.
"Eh... Zeventien. Ik wordt achttien in december." mompelde ik toen, naar mijn schoot kijkend, en ze lachte smakelijk.
"Wat ik dacht. Je bent de jongste hier." Ik blikte in haar donkere ogen en glimlachte geforceerd, terwijl ze de leeftijden van mijn nieuwe huisgenoten opsomde. De meesten waren twintig, enkel Stella en Mia negentien, en Aiden tweeëntwintig.
Harry's leeftijd verraste me. Hij was drieëntwintig, al had ik hem minstens drie jaar jonger geschat met zijn jeugdige trekken. En ik haatte het dat het idee van hem als oudere jongen, een man zelfs, mijn verlangen naar hem, brandend in mijn onderbuik, nog meer aanwakkerde dan hij voorheen zelf al had gedaan.
Het duurde niet lang meer voor Hannah en Mia vertrokken, en kort daarna verdween Harry terug in zijn kamer. Ik wierp subtiel een blik achter me, nieuwsgierig naar de ruimte waar hij sliep, en net voor hij de deur sloot, zag ik nog een paar rode bokshandschoenen liggen, naast een groot tweepersoonsbed. Fronsend draaide ik me terug om, kort op mijn lip bijtend.
Onverwachts stond Liam recht en kwam naast me zitten, een klopje gevend op mijn onderbeen.
"Voel je je hier wat goed? Ik weet dat het wennen is, maar de meesten zijn blij je hier te hebben." glimlachte hij. Ik trok mijn wenkbrauwen op.
"Ja, de meesten." mompelde ik, maar bemoedigend gaf hij mijn knie een kneepje.
"Maak je niet druk om Hannah. Ze houdt ervan mensen uit de dagen." stelde hij me gerust, al keek ik hem verward aan en schudde mijn hoofd toen.
"Nee, ik had het niet over haar." Ik keek achter me, naar Niall en Louis, die zich terug op de pooltafel hadden gestort.
"Ik heb het gevoel dat Niall me niet echt mag." zuchtte ik, maar Liam lachte geamuseerd.
"Hij dolt enkel met je. Ik ben zeker dat jullie het fantastisch zullen vinden. Hij kijkt op naar Harry, weet je. Probeert even intimiderend te zijn, en zo." grinnikte hij, en mijn mondhoeken krulden ook omhoog, maar toen beet ik ongemakkelijk op mijn lip.
"Ja, Harry..." Dat was alles wat ik zei, en Liam humde eens.
"Hé, luister, ik begrijp het. Hij kan een rotzak zijn, zeker tegen mensen die hij nog niet kent. Trek het je niet aan." Ik haalde verslagen mijn schouders op.
"Ik heb het gevoel dat hij me haat." Liam schudde onmiddellijk zijn hoofd.
"Hij haat je niet, Rose. Het was verrassend dat hij daarnet al tegen je sprak, dat doet hij lang niet bij iedereen die nieuw is, weet je." zei hij veelzeggend, waarop ik hem verward aankeek. Hij zuchtte enkel en haalde zijn schouders op.
"Harry laat niemand binnen in zijn leven. Niemand weet waarom. Let gewoon op in zijn buurt, oké? Hij kan soms met je spelen, dat hebben wij al lang genoeg gemerkt. En ik vrees dat hij je interessant genoeg vindt om mee te spelen, Rose." Ik trok mijn wenkbrauwen op, en mijn lippen weken wat uiteen.
"Interessant? Hoe bedoel je?" vroeg ik, het hatend dat ik haast opgewonden klonk. Hij merkte het, diep fronsend.
"Val niet voor hem, dat is alles wat ik zeg. Hij doet niet aan relaties en liefde. Hij kan hard en meedogenloos zijn, dus hou alsjeblieft je ogen open. Ik weet welk effect hij heeft op vrouwen en geloof me, ik kan zien waarom. Maar zijn intimiderende karakter is niet iets om tot aangetrokken te zijn, integendeel. Harry is geen jongen waarmee je je sprookje zal beleven, dus laat hem je niet verleiden. Je zal enkel gekwetst en gebroken achterblijven, ik heb het al vaak genoeg gezien." Ik opende mijn mond, maar sloot hem toen terug, verrast door zijn woorden. Het leek wel alsof Liam dit al dikwijls had meegemaakt, en Harry meisjesharten vaker brak dan noodzakelijk.
Het enige wat ik uiteindelijk kon uitbrengen was: "Waarom zou Harry mij mogelijk willen verleiden, al is het maar als spelletje bedoeld?"
"Misschien vindt hij je aantrekkelijk." Ik stootte een lachje uit.
"Ik betwijfel het." zei ik humorloos. Liam humde.
"En ik denk dat hij je als een uitdaging ziet. Je bent jong en onschuldig, en voor zover ik weet heeft hij dat nog nooit gehad." Ik fronste diep, spelend met mijn jurkje. Ik kon niet ontkennen dat ik opgewonden was door zijn woorden, als een puber met kriebels in de buik, maar ik was evenzeer teleurgesteld.
Ik had kunnen weten dat hij zo in elkaar zat.
Het was een tijdje stil, maar toen draaide ik me in Liams richting.
"Waarom ben je zo vriendelijk tegen me, Liam?" Hij trok zijn wenkbrauwen verrast op, en zenuwachtig slikte ik, naar beneden kijkend en een pluk haar achter mijn oor strijkend.
"Na vorige zomer... Ik weet dat jij weet hoe het komt dat je ontslagen bent." zei ik zacht. Hij zuchtte enkel diep.
"Ik heb het je nooit kwalijk genomen, Rose. Het enige wat ik na die maanden ooit heb gevoeld, was spijt dat hij je vader was, en je een jeugd hebt moeten doorstaan die ik me niet eens kan inbeelden. Het was niet jouw fout."
Ik beet hard op mijn lip.
"Ja... Maar het had erger kunnen zijn." antwoordde ik uiteindelijk, hem nog een korte glimlach toewerpend, blij dat ik in Liam opnieuw een vriend gevonden leek te hebben.

--
Vanaf nu zal het verhaal langzaamaan op gang komen, en binnen enkele hoofdstukjes komen er ook wel vaker momentjes tussen Rose en Harry, als dat jullie geruststelt.;)Voorlopig zijn ze nogal zeldzaam, maar ze komen er zeker aan!
Ik wil het ook niet te snel laten gaan, en saaie inleidende stukjes zijn nu eenmaal nodig...
Heeeeeeeeel erg bedankt voor jullie lieve reacties en de kudo's (en de abo's, natuurlijk)!! Jullie zijn engeltjes! Het volgende stukje komt waarschijnlijk vrijdag- of zaterdagavond.(H)
xxx

Reacties (10)

  • Fenrys

    Het is echt al zo lang geleden dat ik een 1D fanfic heb gelezen, maar nu ik dit gevonden heb begint het wel weer een beetje te kriebelen, haha.

    2 maanden geleden
  • GossipGirl21

    Goed geschreven hoor.

    2 maanden geleden
  • NicoleStyles

    Wauw....
    Je schrijfstijl zo super!!
    Echt bijna perfectie <3
    Je hebt mijn abo!
    ik wil je andere verhalen ook al heel lang lezen maar dan moet ik wat meer tijd hebben:)

    xxx

    3 jaar geleden
  • xoMrsHoran

    Je bouwt de spanning zo goed op!! Je verlangt er gewoon naar om meer te lezen:)

    En ik heb dezelfde vraag als xLoveYax

    Xx

    3 jaar geleden
  • DreamyHoran

    Liam is wel lief voor Rose (:

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen