Foto bij Agent Holemen & the Sword of Perseus [Part 1]

Dit deel is eigenlijk nog niet compleet - cover, korte inleiding op voorpagina etc. - maar hier is het toch. Omdat riverriv erom vroeg (en omdat ze me lief aankeek kuche kuche)

Bijna drie maanden na het vorige deel.

Somewhere in Maine, 01:14 PM US time, December 3rd 2015


De koude sneeuw vormde een scherp contrast met de zwarte loop van mijn sniper. Mijn adem zorgde voor witte wolkjes die weer in de lucht verdwenen. Het was ergens rond de 2 graden Celsius en ik voelde me verkleumd na een halfuur achter mijn wapen te hebben gezeten. SHIELD zorgde dan wel weer voor warme en comfortabele kleding, maar toch kreeg ik het idee dat mijn wangen net zo rood als tomaten waren.
      Angstvallig keek ik naar de strakblauwe lucht, maar niets wees erop dat het weer zou gaan sneeuwen. Hoelang duurde het voor die gasten wel niet om hierheen te rijden om even over een Noors, mythologisch wapen te handelen? Te lang, naar mijn zin.
      Eindelijk kwam er wat beweging. Ik lag op een steile heuvel met zo'n tien meter onder me een geasfalteerde weg die leidde naar een smalle, grijze loods. Een belangrijke zakenman die we al een tijdje in de gaten hielden, had blijkbaar aan een van de machtigste wapens kunnen komen. Aan ons de taak om het af te pakken en veilig te stellen.
      Nou ja, het was mijn taak om eventuele tegenstanders neer te schieten. Ik kreeg soms het idee dat Fury me altijd de taken met het minste risico gaf. Het was ergens begonnen na de start van Rivka's training. Ergens dacht ik dat Fury vond dat Rivka mijn dood niet zou kunnen handelen. Hij wilde me veilig stellen en zo een potentiële zeeramp voorkomen, als je begrijpt wat ik bedoel.
      De oorzaak van de motie waren twee zwarte auto's met geblindeerde ramen die over de weg reden en stopten voor de deuren van de loods. Via mijn oortje hoorde ik hoe Pete Smith, mijn teamleider, zich ervan verzekerde dat iedereen gereed stond. 'Holemen, sta je gereed?'
      'Ja.' Al een halfuur lang, om precies te zijn.
      'Kom niet naar beneden, we hebben een uitkijk nodig. Begrepen?'
      Ik zuchtte. 'Begrepen.'
      Uit de auto's stapten een stuk of acht mannen uit, waarvan er twee de onderhandelaars moesten zijn. Het was te zien welke mensen door de met geweren bewapende bewakers beschermd werden, dus dat was overduidelijk.
      Ik zag hoe twee van mijn teamleden uit een stel bosjes verschenen, naar de loods slopen en toen weer verdwenen. Door het wit van hun kleding vielen ze bijna niet in hun omgeving op. Voor de zoveelste keer vroeg ik me af waarom SHIELD me niet gewoon een witte sniper had gegeven, aangezien dat veel handiger (en meer fancy) zou zijn.
      De bewakers hadden niets door van het besluip achter hen en haalden uit de kofferbak een grote, langwerpige kist met daarin hoogstwaarschijnlijk het wapen waar het allemaal om ging.
      Tyrfing.
      Het Noorse mythologische zwaard was al zo'n tweeduizend jaar in de running, maar men dacht dat het niet bestond. Men dacht ook dat Noorse en Griekse goden niet echt bestonden, het tegendeel werd echter bewezen, dus het was geen wonder dat dit wapen uiteindelijk door SHIELD werd ontdekt.
      Volgens de legende was het ernstig vervloekt: iedere keer dat het werd getrokken, stierf iemand erdoor. Je kon het niet even showen aan je vrienden zonder dat een van hen het loodje legde. Het zou diegene die het hanteerde ook ongelimiteerde kracht geven, maar dat wisten we niet zeker. We wilden er in ieder geval niet achter komen.
      De dragers van de kist droegen het de loods in, gevolgd door de onderhandelaars en twee andere bewakers. De overige twee mannen bleven voor de deur staan en namen een typische geen-stap-dichterbij-of-ik-schiet-je-neer-houding aan. Erg vriendelijk van hen.
      Ik had overigens geen idee hoe mijn teamleden bij het wapen zouden komen. Ze zouden vast wel een SHIELD-gadget gebruiken.
      Toen was het weer tijd voor me om me te gaan vervelen. Ik hoorde vaag geluiden van een gevecht. De bewakers waar ik toezicht op had, verdwenen het gebouw in. Fantastisch. Ik had ook nooit plezier op mijn werk.
      Opeens kreeg ik rillingen op mijn ruggengraat. Ik hoorde gegrom achter me en legde mijn hand voor de zekerheid op een pistool die aan mijn riem hing.
      Het gegrom bleef aanhouden. Ik draaide me om en richtte mijn pistool, maar wat het ook geweest was, het was verdwenen. Vreemd.
      Ik draaide me weer om, zodat ik de loods weer goed in de gaten had. Ik zag hoe mijn teamleden samen met de kist de loods uitkwamen. In de verte reed een busje van SHIELD hen tegemoet.
      Ik wuifde even naar Pete, om aan te geven dat ik nog steeds levend en wel op de uitkijk zat. Ik stond op het punt om mijn ongebruikte sniper op te bergen, toen er weer gegrom klonk en er iets groots aan kwam stormen.
      Mijn teamleden bleven, met kist en al, stilstaan. Ze waren te verbijsterd om te reageren, wat voor een agent niet heel erg professioneel was. Maar dit was ook iets dat agenten niet elke dag meemaken.
      Het ding dat aan was komen stormen, was een negen meter hoge zwijn, met hoorns die de grote van kano's hadden. Zijn kraaloogjes schenen gemeen. Zijn hoeven gingen schrapend over de weg, zoals bij een wilde stier.
      En hij keek naar mij.
      Ik keek terug. Ik herkende het als het Erymanthische Zwijn, waar Rivka me ooit over verteld had. Het was één van de twaalf opdrachten die Hercules met zijn blote handen uit had moeten voeren, maar in zijn tijd moest dit varken vast veel en veel kleiner geweest zijn. Ik was lang niet zo sterk als Hercules, maar ik had kogels. Dat moest genoeg zijn.
      Het Zwijn scheen elke beweging in de gaten te houden. Zo langzaam en beheerst mogelijk haalde ik mijn pistool tevoorschijn en wisselde de kogels om voor Goddelijk Bronzen testmodellen. Als ze niet zouden werken, zou ik tenminste wel met heel wat vuurwerk ten onder gaan.
      Ik staarde het zwijn aan. Tegelijkertijd registreerde ik dat mijn teamgenoten over hun verbazing heen waren gekomen en dat Pete me priemend in de gaten hield. Hij schudde lichtjes zijn hoofd, om duidelijk te maken dat dit misschien niet zo'n goed idee was. Aan de andere kant scheen hij ook niet te weten wat ik anders moest doen, aangezien het overduidelijk was dat dit monster hier voor mij was. Waarom wist ik niet.
      Ik richtte mijn pistool en precies op dat moment sprong het Zwijn naar me toe. Ik schoot het midden in zijn buik, waardoor het dier met een hoop gegrom op een niet geplande plek landde. Hij gleed op de helling van de heuvel waar ik op stond, krijste me woedend toe en verging na nog twee schoten tot een goudkleurige stof, die met de wind werd meegevoerd.
      Ik liet mijn pistool zakken. Mijn teamleden keken me verbaasd aan, toen keken ze naar de laatste resten van het monster en weer terug naar mij.
      'What the hell was dat?!' hoorde ik Pete zowel in mijn oortje als daarbuiten zeggen. Die vraag spookte waarschijnlijk ook rond in de gedachten van de anderen, maar hij was de eerste die het zei.
      'Erymantische Zwijn,' zei ik. Ik probeerde niet al te trillerig over te komen.
      'Ery- watte?' zei een man van ons wiens naam ik was vergeten.
      'Oud-Grieks,' zei ik. 'Kan niet gedood worden met normale kogels, wel met Goddelijk Bronzen. Halfgodenspul, eigenlijk. Tony Stark kwam ermee.'
      Ze keken me aan alsof ze niet wisten wat ze met die informatie aan moesten. 'Oh. Oké.'
      Ik haalde mijn schouders op, alsof dit normaal was en ik ook dagelijks monsters versloeg. 'Whatever. Let's go.'


Headquarters SHIELD, Exact Place Unknown, 03:43 PM US time, December 3rd 2015

We waren net met ons vliegtuig aangekomen op de ultrageheime nieuwe basis van SHIELD en de Avengers toen ik een oproep kreeg voor een nieuwe missie. Ik opende het bericht op mijn speciale telefoon en begon te lezen.

To: R. Holemen
Mission: Harpe
Message: Inbraak bij opslagplaats van SHIELD. Magisch zwaard Harpe, ooit eigendom van Perseus (zie File 1), is verdwenen. Onderzoek de plek met het team, pak de daders op en breng het zwaard zo snel mogelijk terug naar het hoofdkwartier.


Daaronder stond nog een adres en een verzamelpunt waar ik moest zijn en informatie over mijn teamgenoten. Ik fronste toen ik Rivka's naam erbij zag staan. Ze was amper vijftien jaar, zat iets van drie maanden in de training en toch dachten ze dat ze nu al voor zo'n missie gereed was. Oké, ze was een halfgod, ze had krachten en kon dankzij Clint ook aardig goed met een boog omgaan, maar toch betwijfelde ik of het wel veilig zou zijn.
      Het kon natuurlijk ook een goed teken zijn, dat ze er sterk genoeg voor was. Ik zuchtte en besloot naar het verzamelpunt te lopen.
      Ik kreeg ook echt nooit rust. Net klaar met de ene vreemde missie waarin ik een Noors wapen moest vinden en nu op naar de volgende, met Griekse mythen, monsters en nog heel wat andere fijne (kuch kuch) dingen.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen