Foto bij 004

You know what truly aches all that you are? Having so much inside you and not having the slightest clue of how to pour it out. -Christopher Poindexter

Lily-Rose Harper


Sophia was zo vriendelijk me die avond de badkamer aan te wijzen, achter de oranje geschilderde deur. De derde kwam uit op een klein halletje, met aan beide kanten nog twee simpele witte deuren, de linker naar Hannahs kamer, en de andere naar die van Liam en Sophia. Ze waren duidelijk nooit bedoeld als slaapkamer te gebruiken, maar de meubels waren in allebei zo geplaatst dat het haast praktisch werd, net als in Louis' en Nialls geïmproviseerde slaapruimte.
Ik verwonderde me sterk over het gebrek aan privacy in de loft, elke ruimte beperkt en volgepropt. Met tien leven waar slechts plaats was voor vier leek me onwerkelijk, en ik kon onmogelijk begrijpen hoe ze het hier volhielden.
Gelukkig vond ik een slot op de badkamer, al was ik geen moment gerust en keek ik aarzelend naar de douche die waarschijnlijk door iedereen gebruikt werd. Ik wist echter dat ik me erover zou moeten zetten. Dit was de situatie waarin ik me bevond, zo simpel was het, en ik kon het me niet permitteren iets anders te wensen.
Die nacht sliep ik op één van de versleten sofa's, slechter dan ik in jaren had gedaan. Ik deed nauwelijks een oog dicht, me alles behalve op mijn gemak voelend in een loft tussen mensen die ik niet kende, en werd midden in de nacht opgeschrikt toen Hannah en Mia thuiskwamen van hun avondlijke escapades. Constant woelend dacht ik na over alles: het leven dat ik had achtergelaten, maar waaraan ik nooit helemaal zou kunnen ontsnappen; het begin van mijn lessen de volgende dag; de afwijzing van mijn kamer; en Harry.
Vooral over Harry.
Ik kon niet definiëren wat het was dat hij me al zo snel had laten voelen, maar ik besloot dat het nieuwsgierigheid was. Nieuwsgierigheid, en -ook al haatte ik het, verlangen. Zijn gevaarlijke en intimiderende persona was aantrekkelijker dan alles wat ik ooit had gezien, en zijn prachtige gezicht en lichaam hielpen allerminst.
Net toen ik 's ochtends vroeg eindelijk ingedommeld was, werd ik opgeschrikt door het alarm van mijn gsm, en vermoeid wreef ik over mijn gezicht.
"Zet dat fucking gerinkel uit." gromde Mia vanop de bank tegenover de mijne. Met rode wangen griste ik het van de salontafel, haar onmiddellijk gehoorzamend, opgelucht dat Stella vredig bleef slapen. Ik had gepland gisterenavond alles in orde te brengen voor mijn eerste dag, en mijn boeken en documenten te ordenen, maar door het gebrek aan slaapplaats was dat volledig in het water gevallen. Met een zucht struikelde ik uit de sofa, in mijn beschamende roze joggingshort en witte T-shirt, er niet op gerekend hebbend dat iemand mijn belachelijke pyjama te zien zou krijgen. Zo geruisloos mogelijk greep ik mijn tas en ging aan de glazen tafel zitten, alles voor me uit spreidend en mijn agenda openslaand. Het licht dat door de grote ramen aan de kant van de keuken naar binnen stroomde, was voldoende om mee te werken. Ik was dankbaar dat de zon deze tijd van het jaar nog vroeg opkwam. Met een zucht maakte ik een paardenstaart in mijn haar, nerveus voor mijn eerste dag, en hopend dat ik alles op tijd klaar zou krijgen.
Ik wist niet hoe lang ik er bleef zitten, maar ik verloor langzaamaan de tijd uit het oog, en werd middenin het neerpennen van mijn lessenrooster gestoord door een deur die openging, vlak naast me.
Mijn lippen verwijdden wat, en schuchter keek ik naast me, enkel om te zien dat Harry in zijn deuropening stond. Het zicht benam me de adem.
Zijn haar was warrig en wild, en zijn ogen nog slaperig, hem er jonger en haast lief laten uitziend. Zijn roze lippen stonden lichtjes uiteen, terwijl zijn langzame ademhaling zijn borstkas gelijkmatig op en neer liet gaan. De onschuldige, nog vermoeide indruk die ik van hem kreeg, werd echter hevig ontkracht door zijn bijna naakte, goddelijk perfecte lichaam. Met grote ogen liet ik mijn ogen over zijn bovenlijf glijden, wat dieper ademhalend bij het zien van de grote tatoeages op zijn buik en heupen, en de zwaluwen onder zijn sleutelbeenderen. Zijn linkerarm stond vol inkttekeningen, en ik kon die op zijn schouder en bovenarm duidelijker zien dan gisteren, verborgen onder zijn T-shirt. Zelfs op zijn linkerdij pronkte een grote. Ik vroeg me met enorme ogen af hoeveel pijn hij had moeten doorstaan ze allemaal te laten zetten. Hij droeg enkel een boxer, en niet durven kijkend naar zijn intieme delen wendde ik snel mijn ogen af, lichtjes blozend.
"Lily-Rose." begroette hij me, duidelijk geamuseerd en mijn starende blik opgemerkt hebbend. Zijn stem was heerlijk schor, waarbij ik een vreemde, opgewonden tinteling in mijn onderbuik voelde. Subtiel kruiste ik mijn benen onder tafel, en door mijn mond ademhalend focuste ik me terug op mijn agenda, het niet kunnen opbrengend hem te verbeteren.
Tot mijn grote schrik schoof hij echter de stoel naast me achteruit, achteloos neerploffend. Ik beet op mijn onderlip en keek niet op, weigerend hem de voldoening te geven me te zien blozen. Ik voelde zijn brandende groene ogen op me, en probeerde er niet aan te denken dat het de eerste keer was dat hij zo dicht bij me was, me realiserend dat ik mezelf op die manier nog minder onder controle had. Ik kon hem ruiken, een mengeling van deodorant en parfum, en iets fris, als bladeren. Het was heerlijk, verslavend en verleidelijk mannelijk.
Ongemakkelijk slikte ik, me plots bewust zijnd van mijn eigen lichaam, en verlegen liet ik mijn paardenstaart langs mijn gezicht vallend, mijn rode wangen voor hem verbergend. Hoe kon hij zo zelfzeker zijn, nauwelijks gekleed en net wakker, terwijl ik doodging uit schaamte bij enkel het idee dat ik in een korte short naast hem zat?
Die jongen kon onmogelijk menselijk zijn.
"Wat doe je in godsnaam? Het is zeven fucking uur." gromde hij hees, en ik moest een zuchtje tegenhouden. Was het werkelijk nodig dat hij me met enkel zijn stem al kon laten wriemelen uit verlangen?
"Mijn lessen beginnen straks." antwoordde ik, mijn verlegen toon hatend. Met een luie 'hum' leunde hij achteruit.
"Wat studeer je?" vroeg hij. Ik vroeg me sterk af of hij geïnteresseerd was of zich enkel verveelde en me wilde treiteren. Ik wist met grote zekerheid dat hij zag wat hij met me deed, en ik kon me perfect voorstellen dat hij erop kickte.
"Engelse literatuur." zei ik zacht, verwachtend dat hij een schampere opmerking zou maken, me nu met alle waarschijnlijkheid nog saaier vindend dan hij al deed, maar hij zweeg. Uiteindelijk boog hij voorover en liet zijn onderarmen op het blad rusten.
"Waar?" vroeg hij. Abrupt klonk zijn toon anders; geïnteresseerd, lichtjes verrast en haast goedkeurend. Verward keek ik op, recht in zijn prachtige ogen, fel en even ondoorgrondelijk als hijzelf, naar ik vermoedde.
Ik slikte, nauwelijks kunnen wegkijkend en mezelf dwingend mijn hand niet uit te strekken. God, wat wilde ik hem graag aanraken.
Zijn huid straalde zijn lichaamswarmte uit, het enige verwelkomende aan de anders koele en beangstigende jongen. Hij fronste lichtjes, me evenzeer aankijkend en kort op zijn zachte volle onderlip kauwend.
"Columbia." antwoordde ik geluidloos. Hij reageerde niet, maar liet zijn ogen over mijn boeken glijden. Hij schoof zijn hand over tafel, mijn agenda grijpend en het ruw naar zich toe draaiend, ongevraagd. Ik maakte een protesterend geluidje, maar hij negeerde het en liet zijn mooie groene ogen over mijn nette handschrift glijden.
"Hoe komt het dat een georganiseerd en gestructureerd meisje als jij naar New York komt en geen slaapplaats voorzien heeft?" vroeg hij, zijn toon tot mijn irritatie kleinerend.
"Er was een probleem met mijn kamer." antwoordde ik tegen mijn zin, mijn agenda terug naar me toe trekkend. Hij snoof.
"Kon je mammie en pappie niet bellen om hulp?" sneerde hij. Ik keek met een ruk op. Hij had niet zozeer verwijtend geklonken, enkel spottend. Maar het maakte geen verschil, en plots gefrustreerd fronste ik.
"Ben je altijd zo onbeschoft?" snauwde ik terug, meer dan verrast dat ik het überhaupt gedurfd had. Hij grijnsde enkel, nauwelijks onder de indruk.
"Worden we brutaal, Lily?" vroeg hij, verleidelijk op zijn onderlip bijtend en voorover buigend. Ik haalde wat dieper adem, betrapt blozend toen hij me naar zijn lippen zag kijken. Niet antwoordend draaide ik mijn gezicht weg, maar hij bewoog op zijn stoel, tot ik zijn knie tegen mijn blote dij voelde. Het was de eerste keer dat hij me aanraakte, en ik kon de tinteling in mijn onderbuik niet negeren, zeker niet bij het horen van de naam die hij me gaf. Ik vond het verrassend aangenaam, en ik haatte het.
"Rose." verbeterde ik hem deze keer wel, ademloos en zacht, mijn dapperheid op slag vergetend, en me enkel kunnen focussend op zijn warme huid. Hij reageerde niet, maar boog nog wat voorover. Ik voelde zijn adem op mijn wang, en kon mezelf wel voor het hoofd slaan toen ik een klein zielig geluidje maakte, duidelijk wanhopig, en tonend wat hij met me deed.
"Voel je je ongemakkelijk door mij?" fluisterde hij, duidelijk voldaan met mijn reactie. Ik schudde mijn hoofd, subtiel weg buigend en zenuwachtig spelend met de stylo in mijn handen. Hij verschoof, en zijn knie gleed langs mijn been. Reflexmatig trok ik me weg, en zijn gegrinnik vulde mijn oren, prachtig en sexy.
"Ik denk het wel." humde hij, even zwijgend, maar toen vervolgend: "Lily." Onverwachts duwde hij mijn paardenstaart uit de weg en legde zijn grote warme hand op mijn wang, zijn vingers in mijn nek.
Ik schrok hevig, naar adem snakkend en opkijkend in zijn ogen. Het contact tussen onze huid voelde veel te goed, en zondevolle beelden schoten door mijn hoofd, me nog verwarder en tegelijkertijd wanhopiger naar hem makend. Ik wilde zijn lichaam tegen het mijne voelen, me aan hem geven en hem alles met me laten doen wat hij wilde.
Zijn hand was zalig groot, zijn vingertoppen ruw, en het gaf me meer gevoelens dan mogelijk gezond was.
En dat maakte me angstiger dan iets anders me ooit had gemaakt.
Hij streelde kort met zijn duim over mijn jukbeen, met een overduidelijke grijns, wetende dat hij me in zijn macht had. Hij was met me aan het spelen, net zoals Liam had voorspeld, en hij verwachtte duidelijk dat ik een makkelijke prooi was. Maar -zowel hem als mezelf verbazend, greep ik zijn hand onmiddellijk vast, de zachtheid van de mijne in schril contrast met die van hem. Ik opende mijn mond ontzet, niet wetend waar mijn handeling vandaan kwam, en keek met grote ogen in de zijne.
Ik verwachtte zijn spottende lach opnieuw te zien, als de hatelijke persoon die hij was, er plezier in vindend me op deze manier te zien, maar zijn ogen schoten naar mijn kleine hand op de zijne, en direct fronste hij.
Zijn lippen weken uiteen, alsof hij niet leek te begrijpen wat er aan het gebeuren was.
"Harry." bracht ik nog onthutst uit, en haast gefrustreerd keek hij in mijn ogen, terwijl ik zijn arm wegduwde. Snel schoof ik mijn stoel achteruit met een oorverdovend schrapend geluid, en ging rechtstaan, mijn boeken nerveus verzamelend.
"Ik moet gaan." mompelde ik, net toen ik een kreun achter me hoorde, en Mia's geërgerde stem: "Wat gebeurt daar in godsnaam? Ik probeer te slapen, verdomme."
Snel draaide ik me om en maakte me uit de voeten, mijn toilettas en een willekeurig stapeltje mee grissend uit mijn bagage naast de zetel, en Harry's scherpe blik op me voelen rustend.
Ik was zelfs vergeten dat we niet eens alleen waren geweest, en dat was verontrustend genoeg om me te laten besluiten dat het moest ophouden. Liam had gelijk gehad. Harry speelde enkel een spelletje met me, ook al liet hij me dingen voelen die ik nog nooit had ervaren.
Maar ik moest uit zijn buurt blijven, wilde ik mezelf niet verliezen in de gevaarlijke aantrekkingskracht die hij op me had.

Gelukkig was de badkamer vrij, en snel maakte ik me klaar, mijn haar nonchalant vlechtend. Toen ik met een zenuwachtig gevoel terug naar buiten liep, was Harry tot zowel mijn opluchting als teleurstelling verdwenen, waarschijnlijk teruggekeerd naar zijn kamer.
Sophia was ook al op, en had een ontbijtje voor me gemaakt. Ik bedankte haar met een lief lachje, trachtend mijn gedachten over Harry te verbannen en me te focussen op mijn eerste schooldag, waarvoor ik bloednerveus was.
Het duurde niet lang meer voor we samen vertrokken, en zenuwachtig stond ik even later samen met haar in de metro, met mijn nagels tegen de paal naast me tikkend.
"Rustig, Rose." lachte Sophia, maar ik kon enkel zwak lachen en nogmaals in mijn hoofd overlopen of ik alles goed voorbereid had.
De campus was overvol, en tegen mijn zin nam ik afscheid van Sophia, mijn agenda bovenhalend en zoekend naar het juiste lokaal. Mijn eerste les was Engelse letterkunde, tot mijn opluchting, en de aula was makkelijk te vinden. Tot zover verliep alles nog behoorlijk goed.
Binnen zocht ik snel een plekje, behoorlijk vooraan en in het midden, enkel hopend dat ik zo niet al te veel aandacht zou trekken. De zaal stroomde langzaamaan vol, terwijl ik al klaar zat en alles voor me uitgestald had.
"Hoi, is deze plek vrij?" hoorde ik een lieve stem plots zeggen. Ik keek op, recht in een paar grote blauwe ogen, en zag een knap meisje met bruine krullen naast me staan. Onmiddellijk glimlachte ik en knikte.
Opgewekt kwam ze naast me zitten, met een kleine grijns.
"Mijn naam is Emily, trouwens." zei ze, en mezelf nog net tegenhoudend haar mijn hand aan te reiken, antwoordde ik: "Aangenaam, ik ben Lily-Rose." Haar lippen vormden een 'oh'.
"Je hebt een mooie naam." zei ze bewonderend, maar ik fronste en lachte ongemakkelijk.
"Mensen noemen me meestal Rose." antwoordde ik zacht. Behalve Harry, duidelijk, dacht ik, maar snel schudde ik de gedachte van me af.
"Ik hou niet van mijn volledige naam. Maar toch bedankt, al zou ik veel liever Emily heten." lachte ik vervolgens, en ze grinnikte tot mijn opluchting geamuseerd.
"Dus, volg je ook Engelse literatuur?" vroeg ik. Ze knikte enthousiast.
"Ja, jij ook? Ik was al bang dat ik geen vrienden zou vinden de eerste dag." glimlachte ze, en ik humde instemmend. We praatten een tijdje verder, tot de docent de aula binnenkwam en de zaal stilviel.
Ik kon het goed met haar vinden, tot mijn opluchting. Het verraste me, want na al mijn neppe vrienden in mijn jeugd- en tienerjaren had ik niet verwacht dat ik iemand zou tegenkomen waarbij ik me al zo snel op mijn gemak voelde. Maar ik besloot dat ik het leuk vond, en meer ontspannen begon ik notities te maken, bedenkend dat alles misschien toch nog goed zou komen dit jaar, ondanks de slechte start.
De les was boeiend, en al stukken opgewekter dan ik deze ochtend was geweest, verliet ik samen met Emily het gebouw. Mijn humeur werd echter onmiddellijk terug de kop ingedrukt eens ik de receptie bezocht, en te horen kreeg dat ik ondanks mijn nieuwe aanmelding nog maanden kon wachten op een slaapplek, zeker als ik een privékamer wenste. Wanhopig bedacht ik me dat ik dus nog een hele tijd vastzat aan Harry's loft, want langer dan enkele dagen kon ik niet logeren op een kamer van een ander, daarvoor waren ze te klein en onpraktisch.
En daarbij kwam een nog meer beangstigende gedachte: als het zo was dat ik op het appartement zou moeten blijven, dan betekende dat ook dat ik zou moeten meebetalen aan de huur.
Niet dat ik dat op zich een probleem vond, het perfect normaal vindend dat ik mijn steentje bijdroeg, maar ik kon onmogelijk geld van mijn rekening halen. Mijn vader kon al mijn uitgaande en ingaande saldo's controleren, en het risico was te groot dat hij merkte dat ik grotere bedragen spendeerde dan hij nodig achtte.
Er zat maar één ding op, en dat was een job zoeken, al had ik nog nooit in mijn leven één minuut moeten werken voor geld.
Moedeloos liep ik de receptie terug uit, me afvragend hoe ik dat ooit voor elkaar zou krijgen op zo'n korte tijd en hoe ik me mogelijk ooit zo in de nesten had kunnen werken. Heel even overwoog ik hem op te bellen en alles eerlijk te vertellen, hem om hulp smekend en hopend dat ik binnen enkele dagen een eigen kamer had.
Maar iets hield me tegen, al kon ik er mijn vinger niet opleggen. Was het de nieuwsgierigheid naar het onbekende? Naar eindelijk zelfstandig zijn en bewijzen dat ik mijn eigen problemen kon oplossen, zeker die die ik zelf had veroorzaakt? Ik wist dat ik amper voor mezelf kon zorgen, maar ik wilde er verandering in brengen. De manier waarop Liam en zijn vrienden leefden in de loft intrigeerde me, en ik kon er niet aan doen dat ik er wanhopig een deel van wilde uitmaken, al voelde ik me een totale buitenstaander tussen hen.
Maar het was net dat dat ik wilde veranderen. Ik wilde eindelijk ergens bij horen. En wat was een betere manier dan eraan proberen te werken, en voorlopig op de loft te blijven?
Ik hoopte enkel dat Harry ermee akkoord zou zijn, en me niet gevoelloos op straat zou gooien.
Negerend dat laatstgenoemde evenzeer een factor kon zijn in mijn beslissing niet naar mijn vader te bellen, besloot ik dat ik voor één keer in mijn leven een risico zou nemen, en vanavond onmiddellijk zou beginnen een job te zoeken. Misschien kon Liam me wel helpen.
Ik had nog geen stap gezet, toen ik iemand langs me zag lopen. In eerste instantie besteedde ik er geen aandacht aan, maar toen trok ik mijn wenkbrauwen op en bekeek de jongen met het vaag bekende gezicht.
Opeens werden mijn ogen groot en hield ik abrupt op met wandelen, het toeval niet kunnen gelovend.
"Marcus?" De lange jongen draaide zich verrast om, en ik glimlachte ongemakkelijk. Hij was knap geworden, groot en met een hoekig, goedgevormd gezicht. Zijn blonde haar lag perfect in model, en zijn overduidelijk dure kledij en kostuumschoenen wezen op het milieu waaruit hij kwam.
Hetzelfde milieu als ik, me geen recht gevend erover te oordelen, al vroeg ik me heel eventjes af of hij er zelf voor koos ermee te pronken.
Ik probeerde er altijd neutraal uit te zien, niet willen laten merkend dat veel van mijn kleren een fortuin gekost hadden, hoewel het nooit mijn keuze was geweest.
"Hey... Ik... Eh, ik weet niet of je me nog kent." zei ik voorzichtig, zwak lachend. Plots fonkelden zijn ogen, en hij liet ze langzaam over mijn gezicht en lichaam glijden.
"Rose?" Zijn stem was diep, al was het niets in vergelijking met die van Harry. Ik fronste, verafschuwend dat hij opnieuw ongevraagd mijn gedachten binnendrong.
"Ja, hey." zei ik nog eens, onhandig en stuntelend. Hij kruiste zijn armen voor zijn borst.
"Ik had je niet herkend, je bent..." Hij beet op zijn lip en glimlachte kort.
"Veel veranderd." eindigde hij zijn zin uiteindelijk, en ik keek even naar de punten van mijn schoenen.
"Ja, jij ook." knikte ik. Het werd even ongemakkelijk stil, maar toen schraapte ik mijn keel.
"Luister, ik wilde je één van deze dagen nog bellen, maar ik heb nog geen tijd gehad. Blijkbaar verwacht mijn vader me binnen twee weken in Sands Point voor een diner, en je vader is ook aanwezig. Hij vroeg me terug contact met je op te nemen zodat we misschien samen kunnen gaan." Dat laatste zei ik aarzelend, snel wuivend met mijn hand.
"Het was zijn idee. Ik weet dat het vreemd is en je hoeft het niet te doen, maar ik dacht..."
Hij schoot in de lach, me onderbrekend: "Nee! Nee, geen probleem. Het lijkt me leuk samen te gaan." Me een lieve glimlach schenkend, stak hij zijn handen in zijn zakken.
"Stuur me gewoon even je nummer door en dan kunnen we verder afspreken." zei hij schouderophalend, en opgelucht knikte ik, blij dat hij me geen ongelooflijke freak vond.
"Ja, goed, dat doe ik." antwoordde ik, naar hem glimlachend.
"Misschien kunnen we binnenkort samen lunchen, wat denk je? Het lijkt me tof bij te praten." opperde hij vlotjes, waarop mijn wangen onmiddellijk lichtjes rood werden. Het was de eerste keer dat een jongen me vroeg iets te doen, Liam niet meegerekend. Ik beet kort op mijn lip.
"Dat klinkt perfect." zei ik verlegen, en hij maakte een goedkeurend geluidje.
"Oké, ik spreek je wel nog, Rose. Het is leuk je terug te zien." knipoogde hij, zijn ogen nog eens kort over me heen laten glijdend, en zich toen omdraaiend en vertrekkend. Glimlachend keek ik hem na.
Misschien zou dit nieuwe leven wel werken voor mij, bedacht ik me. Eerst Liam en nu Marcus. Samen met Sophia en Emily leek het alsof ik in twee dagen meer vrienden had gemaakt dan in mijn hele jeugd samen. En het beviel me meer dan ik mogelijk onder woorden kon brengen.

--
Het allereerste Harry-Rose/Lily momentje!! Wat vonden jullie ervan, en waarom reageerde Harry zo vreemd, denken jullie?:)
Ik zou graag twee keer per week kunnen updaten, dus de volgende komt waarschijnlijk dinsdag of woensdag!!
Hoe gaat het verder met iedereen? En op school?
Oh, en dan nog de vraag die ik kreeg!
Het is de bedoeling dat ik later (veel later) in Harry's POV ga schrijven, maar voorlopig zullen het enkel stukjes zijn vanuit Roses gezichtspunt. Vooral omdat ze zelf heel nieuwsgierig naar hem is, wil ik nog niet te veel verklappen en langzaamaan alles van hem onthullen.:)
Vinden jullie dat vervelend of kunnen jullie ermee leven? Ik sta open voor suggesties!
xxx

Reacties (11)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven

    2 maanden geleden
  • Tomlinsbear

    Volgens mij krijgt Styles gevoelens voor iemand

    2 jaar geleden
  • Parawhore

    HET IS DINSDAG EN ER IS GEEN NIEUW STUKJE =(((((
    Ik heb meer van dit nodig Iluna.
    Dit verhaal is nu al ZIIFHSDKMGHSDJKFHGJKFSDLGH !
    Alsjeblieeeeeeft ga snel verder!
    Ik wacht vol ongeduld =D =D =D
    En Harry reageerde zo vreemd omdat hij het niet gewoon is om afgewezen te worden ^^
    Weet je, ik ga op zoek naar een shipnaam voor die twee.
    Oh god, ik ben er nu al geobsedeerd door!
    Snel verder, geweldige schrijfster van me! =D

    xxx

    3 jaar geleden
  • Ledecky

    Volgens mij heb ik een nieuwe obsessie! <3__<3

    3 jaar geleden
  • magiclove

    snel verder

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen