Foto bij Proloog.

Hermione POV

Ik had net Oude Runen gehad. Ik wilde ook naar Waarzeggerij.
Dus ik pakte mijn Tijdverdrijver en wou 'm draaien, maar er ging iets mis.
Alles werd zwart om me heen en opeens was ik ergens anders.
Waar was ik? Wat deed ik hier? Dit was niet de bedoeling!
Zo te zien was het nacht. Er was duidelijk iets mis gegaan!
Dit kon niet! Dit mocht niet! Ik draaide me om en mijn mond viel open.
Was dat.....een sterrenschip? Het leek op de Enterprise uit Star Trek.
Die serie uit de Dreuzelwereld. Nu was ik hier echt.
Ik was 400 jaar vooruit gegaan. Naar de toekomst. En ik kon niet terug.
Half-huilend liep ik eropaf en botste ik na een half uur tegen iemand op.
"Ow, pardon mevrouw." zei de vrouw en ze liep verder.
Opeens stond er een iemand voor me neus met grijs haar en een uniform.
"Mijn meisje, toch? Waar was je al die tijd?" vroeg hij emotioneel en ik fronste mijn wenkbrauwen.
Waar ging dit over? "Ehh.....ik....euhm..." stotterde ik, maar verder kwam ik niet.
"Hermione Pike! Ga nooit meer zonder toestemming zo ver weg van huis!" riep de man streng.
Sinds wanneer heette ik Pike van mijn achternaam? En hoe wist hij mijn voornaam?!
"Ah, Pike! Is dat uw dochter?" vroeg een andere man.
"Ja, Marcus. 'Mione is mijn dochter." zuchtte Pike.
Was hij mijn vader? Nee! Dat kon niet.
"Papa.....ik was weg, omdat ik rust w-wou." stotterde ik verward.
Marcus liep weg en Pike legde een hand op mijn schouder.
"Kom op zeg. Je bent 20 en je bent Derde Officier op de Enterprise." zei hij.
Wacht even! Was ik 20 jaar? Ik was toch 13? Fijn, ik was ook nog ouder geworden!
"J-ja, dat......klopt." stotterde ik.
"Captain Kirk wachtte al op je. Het schip is al bijna klaar. Hij vertrekt morgenochtend, dus kom mee naar huis." zei Pike.
Ik knikte gehoorzamend en liep met hem mee naar zijn huis.

Na een kwartier waren we bij zijn huis.
Ik liep naar mijn kamer en zag ook al mijn oude schoolfoto's.
Langzaam haalde ik mijn toverstok uit mijn broekzak en maakte de rommel netjes.
Plotseling hoorde ik glas vallen. Ik stormde naar beneden en hoorde Pike vloeken omdat er een vaas met bloemen was gevallen.
"Hulp nodig?" vroeg ik vriendelijk en Pike knikte.
Ik hielt mijn toverstok in de aanslag en richtte het op de vaas.
"Reparo." zei ik zachtjes, bijna fluisterend en de vaas was weer heel.
"Wingardium Leviosa." zei ik weer en de vaas stond weer op zijn eigen plekje.
Pike staarde me met open mond aan. "Dit houden we tussen ons. Je bent magisch." zei hij.
Ik glimlachte breed om die opmerking en omarmde hem stevig.
Dat voelde best vreemd. Het was ook best vreemd op hem 'vader' te noemen.
"Ik ga douchen en dan naar bed." zei ik beleefd en ik rende naar boven om te douchen.
Nadat ik gedoucht had, had ik mijn pyjama aangetrokken en ging ik in bed liggen.
Weirdo pyjama, maar zat wel lekker.
Mijn ogen werden zwaarder en toen viel ik in slaap.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen