Foto bij 005

She lived with hurricane eyes, and he fell in love with the way the waves collapsed onto her cheeks. -Christopher Poindexter

Lily-Rose Harper


De week kroop langzaam voorbij, en de eerste dagen op school putten me uit, al kon de grootste oorzaak evenzeer de versleten sofa zijn, die mijn officiële slaapplaats geworden was.
Harry had er niets over gezegd. In feite had Harry helemaal niets meer gezegd. Althans, niet tegen mij.
Ik schaamde me enorm na die specifieke ochtend, en ik durfde hem niet meer recht aan te kijken, denkend aan mijn belachelijke gedrag aan de glazen tafel. Gelukkig leek hij ook geen contact met me te zoeken, alsof hij al zijn interesse verloren was na mijn niet zo charmante reactie op zijn aanraking, wat waarschijnlijk niet ver van de waarheid lag. Ik voelde me officieel belachelijk, en ik haatte het.
Het was vrijdagmiddag toen ik met Marcus afsprak.
Glimlachend liep ik de ongezellige schoolkantine binnen. Hij was er al, en zwaaide terwijl ik een broodje kocht, signalerend waar hij op me wachtte. Hij begroette me met een onverwachtse kus op mijn wang en een knuffel, zodat ik met rode wangen ging zitten.
"Hey." begroette ik hem ongemakkelijk. Met een grijns liet hij zijn ogen over me heen glijden, achteruit leunend in zijn stoel en zijn armen kruisend.
"Rose." knikte hij, terwijl hij geamuseerd toekeek hoe ik mijn vingers zenuwachtig in en uit elkaar vouwde.
"Dus..." begon ik, slikkend en daarna verdergaand: "Hoe gaat het nog met je?" Glimlachend keek hij me aan.
"Fantastisch. Met jou?" vroeg hij nonchalant, een hand door zijn perfecte kapsel halend. Ik forceerde een glimlach.
"Perfect." loog ik. Er viel een stilte, waarin hij mijn gezicht onbeschaamd bekeek, tot het in die mate escaleerde dat ik het ongemak van de situatie niet meer aankon.
"Vallen je lessen mee?" ging ik snel verder, hopend de sfeer minder gênant te maken. Hij knikte.
"Wat studeer je?" vroeg ik voorzichtig, hem nieuwsgierig aankijkend.
"Recht." humde hij, een hand door zijn blonde haar halend.
"Jij?" Ik zuchtte, maar glimlachte toen lichtjes.
"Engelse literatuur." Onmiddellijk hield hij zijn hoofd wat schuin en kneep zijn ogen tot spleetjes.
"Literatuur..." herhaalde hij, vervolgens kort grijnzend.
"Wat vindt je vader?" vroeg hij, zijn broodje in de tussentijd uithalend en voor zijn neus leggend. Ik fronste, geërgerd dat het zijn eerste gedachte leek te zijn, al kon ik het hem niet kwalijk nemen. Hij was opgegroeid in mijn milieu. Hij wist hoe het werkte.
"Hij had andere plannen voor me. Maar hij is tevreden dat ik het hier studeer, in Columbia." Marcus reageerde niet en keek me enkel nadenkend aan, maar glimlachte toen.
"Harpers en hun Columbia." zei hij geamuseerd, zijn hoofd schuddend en zacht grinnikend. Ik likte over mijn lippen, niet antwoordend.
"Waar is je kamer?" vroeg hij verder, een hap nemend en afwezig kauwend.
"Ik..." Aarzelend keek ik rond me, maar liet toen een zucht horen.
"Ik heb geen kamer." bekende ik uiteindelijk tegen mijn zin. Zijn ene wenkbrauw schoot omhoog.
"Geen kamer?" drong hij voorzichtig aan, het verhaal duidelijk uit me willen krijgend. Ik schudde mijn hoofd langzaam.
"Er was een probleem, en ik heb mijn tweede aanvraag niet op tijd ingediend." vertelde ik, inmiddels waarschijnlijk voor de miljoenste keer, en ik kon het niet eens opbrengen me er nog beschaamd over te voelen. Ik had het behoorlijk opgelost, of niet?
"Waar slaap je dan?" vroeg hij ongelovig. Ik beet eventjes op mijn onderlip, nadenkend over het risico dat ik nam door hem de waarheid te vertellen. Maar wat kon ik anders? Marcus leek me trouwens niet iemand te zijn die me zou verraden bij mijn vader.
"Bij een kennis van vorig jaar. Hij leeft samen met enkele vrienden op een loft even buiten de campus." Hij leek geen genoegen te nemen met de info.
"Kennis?" Ik zuchtte diep, me realiserend dat hij het niet zou opgeven.
"Liam. Je herinnert je hem wel; hij was vorig jaar de strandwacht in Sands Point." mompelde ik beschaamd. Dat was alle info die ik hem moest geven. Ik wist dat hij het verhaal kende; mijn vader had het die van hem met een verbazende finesse voor drama verteld.
"De strandwacht?" herhaalde hij ongelovig, me met grote ogen aankijkend en naar me toe buigend.
"De jongen die je vader heeft laten ontslaan?" Ik zuchtte en knikte beschaamd. Marcus grinnikte en schudde zijn hoofd ongelovig.
"En hij heeft je zelf uitgenodigd?" Ik antwoordde niet, naar mijn handen in mijn schoot kijken.
"Wauw, niet te geloven." lachte hij schamper, maar nu gefrustreerd hief ik mijn hoofd op, diep fronsend.
"Hij deed het om me te helpen. Omdat hij vriendelijk is." antwoordde ik, direct spijt hebbend van mijn harde toon. Ik blies wat lucht naar buiten, al leek Marcus onaangedaan.
"Kon je je vader niet opbellen en hem om hulp vragen?" Ik slikte en keek weg, aan het papier rond mijn broodje pulkend.
"Rose?" Slechts mijn schouders ophalend, negeerde ik het, een plukje haar achter mijn oor strijkend. Het was een tijdje stil, maar toen maakte hij een kort geluidje.
"Hij weet het niet." raadde hij, en met een diepe frons keek ik op in zijn blauwe ogen. Ik schudde mijn hoofd langzaam.
Hij keek me onderzoekend aan, terwijl een kleine glimlach zijn gezicht sierde.
"Ik ben verrast." zei hij uiteindelijk, maar haalde zijn schouders op en vervolgde: "Aangenaam."
Ik beet kort op mijn lip, met mijn nagels op het tafelblad tikkend en zijn haast perfecte gezicht in me opnemend.
Hij stelde echter niets voor in vergelijking met Harry.
Ik haatte de gedachte, en het feit dat ik de mening überhaupt had. Ik zou niet over Harry moeten nadenken, zeker niet wanneer ik bij een andere jongen was. Een potentiële vriend, die zowel attent als aardig leek te zijn, twee eigenschappen die ik bij Harry nog niet had mogen waarnemen.
"Ik vermoed dat je wilt dat ik mijn mond houd, wanneer ik hem zie?" vroeg hij geamuseerd, nog een hap nemend, en ongemakkelijk glimlachte ik.
"Het spijt me dat ik je ermee lastig val. Maar je weet hoe hij is. Ik heb zelf een oplossing gevonden, en ik wil aan mezelf bewijzen dat ik eindelijk op mijn eigen benen kan staan." zei ik zacht. Hij glimlachte, zijn schouders ophalend en een geluidje makend ten teken dat hij het geen probleem vond.
Ik negeerde de gedachte dat het niet mijn enige motief was, en dat ik allesbehalve zelfstandig was, of zelfs wilde zijn na deze week. Ik had me de eerste drie nachten elke keer stilletjes in slaap gehuild, me alleen en hulpeloos voelend in de loft waar ik niemand kende.
Maar ik kon niet meer terug, en ik had mijn beslissing gemaakt.
De laatste dagen ging het echter al beter, en langzaamaan begon ik me toch ietwat op mijn gemak te voelen tussen de nog steeds vreemden in mijn nieuwe woonplaats.
Ik zweeg echter doelbewust over de zielige manier waarop ik me de voorbije week door mijn leven had geploeterd, hopend dat hij zou geloven dat ik alles onder controle had, en dat ik mijn vader helemaal niet nodig had. Het zou enkel erger worden als hij zich er nu mee zou moeien, zeker als hij te weten zou komen waar ik de voorbije nachten had verbleven. Het idee alleen al liet me gruwen van afkeer en angst.
Hij mocht dit nooit te weten komen, maar de gedachte dat ik dit niet voor eeuwig verborgen zou kunnen houden voor hem, droeg enkel bij tot de zenuwen en stress die ik de laatste week constant had gehad.
Tot zover was de universiteit uitputtend en één groot avontuur, op zijn minst. Maar ik had het overleefd, en vanaf nu kon het enkel beter worden.
Hoopte ik...

Het was vijf uur toen ik arriveerde op de loft, en met een zucht klopte ik aan, aangewezen zijn op de anderen om binnen te raken, vooral dankzij het teveel aan bewoners en het gebrek aan huissleutels.
Het was Niall die de deur opende. Met een grijns keek hij me aan, met zijn schouder tegen de deurpost leunend. Zijn vijandige en argwanende houding was na twee dagen langzaamaan verdwenen, en ik had het gevoel dat hij me eindelijk aanvaardde voor wie ik was; een verlegen en sociaal incapabel meisje. Hij leek er zijn missie van gemaakt te hebben me te integreren in de groep, waarvoor ik hem oneindig dankbaar was.
"Je bent er." zei hij, zijn ogen over me heen laten glijdend en vervolgend: "Het is jouw beurt om te koken, trouwens." Mijn ogen werden groter, en hoofdschuddend liep ik langs hem naar binnen.
"Hé, Rose!" riep Stella vanuit de zetel. Glimlachend zwaaide ik naar haar. Ik kon het goed vinden met haar, beter dan met Hannah en Mia, die me zonder twijfel te preuts en saai vonden.
Ik had besloten me er niets van aan te trekken. Ze spraken niet met mij, en ik niet met hen, en verder hadden we geen last van elkaar. Ik hoorde geroezemoes vanuit Louis' en Nialls kamer komen. Vragend keek ik die laatste aan.
"Aiden heeft Louis daarnet met een meisje in zijn bed gevonden." grinnikte die, al kon ik hem enkel ontzet aankijken. Niall haalde zijn schouders op en plofte neer in een stoel aan de keukentafel. Dergelijke situaties waren hier meer dan normaal, en ik had het al meer dan eens gemerkt. Er leken hier geen grenzen te zijn, alsof iedereen deed wat hij wilde met wie hij dat wilde, zonder zich een moment zorgen te maken om de gevolgen of privacy van de rest.
Gefrustreerd dacht ik terug aan de twee nachten dat Harry deze week niet thuisgekomen was, en waar hij volgens de verhalen van zijn vrienden had geslapen. Het was begrijpelijk dat hopen meisjes hem zagen zitten; ik kon hem er onmogelijk voor veroordelen. Hij was prachtig, en zijn uitstraling was aantrekkelijker dan wat dan ook. Maar dat betekende niet dat hij aan zijn aanbidsters moest toegeven, of wel? Was hij zo goedkoop dat hij er geen problemen mee leek te hebben met iedereen het bed in te duiken? Maar wat moest hij anders met alle aandacht die hij ongetwijfeld kreeg? Hij leek me niet iemand te zijn die seks associeerde met gevoelens, als hij dat laatste überhaupt bezat. Hij was onmogelijk te lezen, zijn emoties afgevlakt en neutraal, alsof hij zichzelf niet toeliet te voelen.
Niet wetend waarom ik er zelfs om gaf, bande ik de gedachten over hem uit mijn hoofd, en focuste me op de jongen voor me.
Ik liep naar Niall toe, mijn tas naast hem op de houten keukentafel leggend.
"Dus, koken?" zei hij, al willen rechtstaand en me haast alleen latend met het fornuis en de koelkast.
"Wat? Nee, Niall, wacht!" protesteerde ik snel, en vragend keek hij me aan.
"Ik heb nog nooit gekookt." bekende ik verslagen, mijn schouders ophalend en hem beschaamd aankijkend. Hij kreeg een grijns op zijn gezicht en kruiste zijn armen.
"Wordt er niet gekookt in Sands Point?" vroeg hij lichtjes spottend, waarop ik enkel verloren op mijn lip beet.
"Voor ons, niet door ons." mompelde ik uiteindelijk, en hij liet een zuchtje horen, geamuseerd en ongelovig.
"Al goed, ik help je wel. Voor één keer, Harper. Ik heb betere zaken te doen." pestte hij me, maar zijn irritatie was overduidelijk geveinsd. Een kleine glimlach verscheen op mijn gezicht, terwijl ik een klein bedankje humde, hem volgend naar het fornuis.
Hij hield zijn belofte en hielp me geduldig, tonend hoe alles werkte, al kon hij haast niet geloven dat ik zelfs niet wist hoe ik aardappelen moest koken.
Desondanks trots op mezelf voerde ik alles uit, zijn aanwijzingen volgend.
"Niet slecht, Rose." grijnsde Niall, zijn heup plagerig tegen de mijne stotend, toekijkend hoe ik naast hem het spek in de pan omdraaide. Kort liet hij me alleen en liep naar de koelkast, een blikje frisdrank uithalend. Geamuseerd keek ik over mijn schouder naar Sophia en Liam, die inmiddels ook gearriveerd waren, en in een heftige discussie verwikkeld waren met Stella over wie er deze avond de afstandsbediening van de televisie in het bezit had.
Toen ik me omdraaide, fronste ik echter en beet op mijn lip, beteuterd kijkend naar het aangebrande stukje spek.
"Stop met pruilen, wat heb je gedaan?" hoorde ik plots naast me. Snel draaide ik me om, recht in Nialls ogen kijkend. Ik schudde mijn hoofd, maar legde vervolgens mijn hand over zijn ogen, mezelf verradend.
"Rose." zei hij, lichtjes waarschuwend.
"Niets, ik zweer het." lachte ik, terwijl hij mijn arm wegduwde en langs me wilde kijken. Vlug boog ik opzij, onschuldig in zijn blauwe ogen blikkend en kort giechelend toen hij mijn middel nam.
"Aan de kant, keukenprinses. Ben je mijn spek aan het vermoorden?" vroeg hij dreigend, porrend in mijn zij.
"Niall..." begon ik al lachend, terwijl hij speels met me stoeide voor het fornuis. Nog voor ik echter de kans had gekregen verder te gaan, werd ik onderbroken door een kil gekuch naast ons.
Verschrikt keek ik op, mijn handen van Nialls borstkas halend. Met grote ogen blikte ik in die van Harry, groen en fel en intimiderend als altijd. Hij stond bij de voordeur, zijn jas uittrekkend en hem weghangend.
Ik kon mezelf er niet van weerhouden me af te vragen waar hij was geweest, en ik verafschuwde mezelf ervoor.
Niall leek slechts lichtjes aangedaan te zijn door zijn koele reactie op ons, en grinnikte kort.
"Wat is er met jou? Slechte dag gehad?", vroeg hij schamper. 'Wanneer niet?', dacht ik geërgerd, maar ik hield wijselijk mijn mond.
"Je zou beter opletten in de plaats van te flirten met elkaar. Tenzij je geen avondeten wilt." gromde Harry enkel geïrriteerd, duidelijk niet geamuseerd. Nialls glimlach verdween.
Harry keek me schamper aan, vervolgend: "Leren ze je niet koken waar je vandaan komt, prinses?" Ik probeerde het spottende koosnaampje zo goed mogelijk te negeren, al haalde het me innerlijk volledig overhoop, en moest ik mezelf verplichten niet te blozen.
Plots gefrustreerd fronste ik, het effect dat hij op me had hatend. Ik had gehoopt dat het zou verdwijnen, zeker na die ene ochtend aan de glazen tafel, maar niets was minder waar. Hij deed iets met me, met iedereen, waarschijnlijk. Maar ik wilde het niet, al was het opwindend en anders dan alles wat ik ooit had ervaren in mijn korte leven. Het gaf me zorgen en gedachten die ik er niet bij kon nemen, en het feit dat ik onmogelijk zomaar kon ophouden te voelen wat hij met me deed, maakte me zo mogelijk nog meer geïrriteerd. Ik wilde het niet.
En ik wist dat hij besefte dat hij me enkel met een vingerknip een stroom aan emoties kon laten ervaren. Wanneer hij tegen me sprak, of naar me keek, zelfs wanneer hij enkel voorbijliep. Ik verafschuwde hem ervoor. Hij wist dat ik geen idee had hoe ik op hem moest reageren, en hij hield overduidelijk van de reacties die ik op hem gaf. Ik voelde me jong en onschuldig, onervaren, zelfs, in zijn buurt; en hij kon er zonder problemen misbruik van maken als hij dat wilde. Het maakte me kwetsbaarder dan ik ooit was geweest.
Zo goedkoop was ik dan weer, hoe vreselijk het ook was. Hij kon me manipuleren en intimideren, duizend keer makkelijker dan ieder ander persoon. Hij had het gemerkt deze week, elke keer dat ik had weggekeken wanneer hij de kamer binnen was gekomen, elke keer dat ik had gebloosd en me ongemakkelijk had gevoeld in zijn aanwezigheid.
Ik was met alle waarschijnlijkheid de gemakkelijkste prooi die hij ooit had gehad. Maar ik wilde het niet zijn.
Daarom dat ik, niet wetend waar mijn dapperheid vandaan kwam, gefrustreerd antwoordde: "Nee, ze leren me me te gedragen en vriendelijk te zijn tegen anderen." Ik snauwde het haast, mijn innerlijke ergernissen jegens hem er uitlatend, hem duidelijk makend met mijn toon dat ik hem niet in mijn buurt wilde. Ik verafschuwde dat hij me verwarde en me onbekende emoties en verlangens kon laten voelen.
Het moest stoppen.
Zijn wenkbrauw schoot de lucht in, waarna hij zijn ogen tot spleetjes kneep en me onderzoekend bestudeerde. Mijn blos negerend, bleef ik hem evenzeer aankijken, trachtend niet te letten op zijn overdonderende schoonheid, en zijn autoritaire blik en persona.
"Ik laat je hier slapen en eten. Vriendelijk zijn zou betekenen dat je me fucking dankbaarheid toont en niet op die toon tegen me praat." snauwde hij. Onmiddellijk voelde ik mijn dapperheid en frustraties afbrokkelen rond me, me kwetsbaar en onzeker achterlatend. Mijn wangen werden een tint roder, en ik keek Niall kort aan.
"Chill, man, ze heeft je niets misdaan." verdedigde die me, al snoof Harry enkel.
"Schattig.", zei hij spottend, ons beurtelings aankijkend, maar zich vervolgens ongeïnteresseerd afwendend en weglopend.
"Laat het eten niet aanbranden." sneerde hij nog, niet eens de moeite nemend ons aan te kijken.
Niall zuchtte diep en draaide zich naar me om.
"Het spijt me, Rose. Harry is een klootzak. Negeer hem gewoon." probeerde hij me gerust te stellen, maar ik reageerde niet.
Want hoe kon ik mogelijk ooit iemand als Harry negeren?

Die avond zaten we allemaal rond de houten keukentafel, ik tussen Niall en Sophia, met Harry tot mijn ongenoegen schuin voor me aan de overkant, te dichtbij naar mijn zin.
Er was geroezemoes, en iedereen praatte onderling met elkaar, ontspannen etend met vooruitzichten op het weekend. Aiden ging op het einde van de week elke keer naar huis, blijkbaar, en keerde de zondagavond terug. Hij had zijn koffers al gepakt, klaar om straks naar zijn ouderlijk huis in Hudson te vertrekken. Hij verbleef enkel in New York voor zijn studies.
"Wat heb je vandaag gedaan op school, Rose?" vroeg Sophia me plots geïnteresseerd, me uit mijn gedachten over mijn eigen geboorteplaats halend. Ik glimlachte kort naar haar.
"Niet veel." zei ik schouderophalend naar waarheid, al gaf ze het niet zo snel op.
"Waar was je vanmiddag? Ik wilde je zoeken om samen met je te lunchen, maar dat ene meisje waarmee je lessen volgt..." Ze aarzelde, me vragend aankijkend.
"Emily." vulde ik aan. Ze knikte.
"Emily zei dat je al had afgesproken met iemand." Ik beet op de binnenkant van mijn wang, maar knikte toen.
"Ja, met Marcus. Onze vaders zijn kennissen." zei ik, lichtjes tegen mijn zin, wachtend op Nialls slimme opmerking die ongetwijfeld zou komen.
Zoals verwacht grijnsde hij lichtjes, zich naar me toe draaiend.
"Ben je op een date geweest, Rose?" vroeg hij grijnzend. Snel schudde ik mijn hoofd, hem blozend aankijkend.
"Wat? Nee, het was geen date." antwoordde ik zachtjes en beschaamd, de aandacht niet willen trekkend. Sophia maakte een opgewonden geluidje.
"Als je iets met een jongen doet, alleen, is dat een date." zei ze. Niall grinnikte geamuseerd.
"Rose is op een date geweest." zei hij, nu wat luider, en langzaamaan viel iedereen stil. Ik werd zo mogelijk nog roder, mijn hoofd schuddend.
"Wat? Vertel, schat!" spoorde Stella me aan, maar ik beet enkel op mijn lip, met mijn vork in mijn sla prikkend.
"Het was geen date. Ik ken Marcus al jaren." protesteerde ik zwakjes, naar mijn schoot kijkend. Louis sputterde tegen.
"En ik dan, Rose?" Iedereen schoot in de lach, en geamuseerd blikte ik in zijn blauwe ogen, mooi en speels. Zachtjes giechelend bracht ik mijn hand naar mijn gezicht, kort op mijn wijsvinger bijtend.
Het was verbazend hoe snel ik wendde aan de humor van mijn nieuwe huisgenoten, en ze me op mijn gemak konden stellen.
Bijna allemaal, natuurlijk.
Na die gedachte keek ik kort en stiekem op naar de man schuin voor me. Mijn ogen verwijdden toen ik zag dat die van hem al op mij gericht waren, terwijl ik mijn lippen lichtjes opende. Hij keek me haast geërgerd aan, onrustig naar me kijkend, alsof hij niet kon vatten wat er gebeurde. Het deed me terugdenken aan ons momentje aan de glazen tafel, toen ik precies dezelfde blik in zijn prachtige ogen had gezien.
Ik keek snel weg, kort op mijn lip bijtend en me terug focussend op mijn bord voor me. Gelukkig richtte Louis zijn blik snel op Harry, zijn aandacht van me afleidend.
"En jij, fuckboy? Waar ben je de hele middag geweest?" Hij grijnsde, en voorzichtig keek ik op.
"Training." mompelde hij enkel, zijn gsm uit zijn broekzak halend en achterover leunend in zijn stoel. Louis trok zijn wenkbrauw op.
"Van 's ochtends vroeg? Je was terug bij haar, of niet?" Ik slikte en volgde het patroon op mijn rokje met mijn vinger, afwezig met mijn hiel tegen mijn stoelpoot tikkend.
Training? En belangrijker; haar? Over wie hadden ze het? Ik kon de pijnlijke steek in mijn binnenste niet negeren. Het kon onmogelijk jaloezie zijn; ik voelde niet eens iets voor Harry. Niet echt... Niet op die manier, alleszins. Wat het ook was, de oorzaak was puur lichamelijk, en had helemaal niets te doen met zijn rotkarakter. Dus ik had zelfs geen recht ook maar iets te voelen over de hele situatie. Toch?
"Ik heb geen fucking idee waarover je het hebt, Tomlinson." snauwde Harry, duidelijk geërgerd.
"Die slet achter de balie waar je traint. Doe niet dom, iedereen weet dat je haar neukt." zei Louis ongeïnteresseerd, zijn aansteker uithalend en reikend naar het pakje sigaretten op het midden van de tafel, duidelijk gedeeld door iedereen die hier rookte. Hannah nam er evenzeer één uit, haar gefrustreerde blik niet kunnen verbergend.
Harry stak zijn telefoon terug weg, zijn hand door zijn haar halend.
"Het gaat je geen fuck aan wie ik neuk." gromde hij nog, zijn hoofd onverwachts draaiend en recht in mijn ogen kijkend. Die van mij werden opnieuw groter, er opnieuw mee verklappend dat hij me zaken liet voelen wanneer hij me aandacht schonk.
Hij klemde zijn tanden op elkaar, zijn kaaklijn nog scherper makend. Kort bestudeerde hij mijn gezicht, maar toen wendde ik mijn blik af. Mijn haar viel voor mijn gezicht, waarop ik het haastig achter mijn oor streek en afwachtte wie wat zou zeggen.
"Ik heb geen honger." snauwde hij uiteindelijk, zijn stoel ruw achteruit schuivend en rechtstaand. Ik hief mijn gezicht op, en duidelijk geïrriteerd keek hij in mijn richting. Onzeker beet ik op mijn onderlip, de tranen terugdringend.
Waarom haatte hij me in godsnaam zo hard?
Hij draaide zich ruw om en liep weg, niemand nog een blik waardig keurend.
"Fucking klootzak, ik weet niet wat er mis is met hem. Hij doet al de hele week vervelend." snauwde Niall, gefrustreerd onderuitzakkend. Liam haalde zijn schouders op.
"Negeer het. Je weet hoe hij in elkaar zit." Mia snoof.
"Betekent niet dat we het moeten pikken.", protesteerde ze, al lachte Aiden schamper en zei spottend: "Doe niet alsof je niet bang van hem bent, Mia. Iedereen weet dat je even geïntimideerd door hem bent als de rest van de wereld." Hannah grinnikte, een trek van haar sigaret nemend en de asbak naar zich toe trekkend.
Het onderwerp leek afgesloten te zijn, alsof het zo normaal was dat Harry zich op deze manier gedroeg, dat geen haan er nog naar kraaide. Hoe was het mogelijk dat hij zo koud en bitter was?
Verzonken in mijn eigen gedachten overliep ik de rare wending die mijn leven had genomen, en de gevolgen die het met zich meebracht.
"Hé, waaraan denk je?" schrok Niall me plots op, me een zachte elleboogstoot gevend. Verstoord keek ik op, en glimlachte kort.
"Niets speciaals." zuchtte ik, met mijn wijsvinger op tafel tikkend. Afwachtend keek hij me echter aan.
"Ik heb een job nodig." bekende ik uiteindelijk, hem wanhopig aankijkend. Hij stootte een ongelovig geluidje uit.
"Ben je niet ontzettend rijk? Waarom zou jij moeten werken voor geld?" Ik fronste.
"Mijn vader houdt mijn rekeningen in de gaten." zuchtte ik, op mijn lip bijtend. Niall grijnsde en prikte plagerig in mijn wang.
"Komt ervan als papa's engeltje liegt." Ik duwde zijn hand weg, nauwelijks geamuseerd.
"Ik meen het, ik ben radeloos." klaagde ik. Grinnikend nam hij een slok van zijn biertje, schouderophalend.
"Vraag het aan Hannah. Ik weet dat ze altijd mensen zoeken waar ze werkt, en het is niet ver van hier." Ik trok mijn wenkbrauwen op.
"Hannah?" herhaalde ik ongelovig, hem verward aankijkend. Ik was er nog steeds niet uit hoe ze haar geld verdiende, maar nadat ik haar elke avond in korte, aanspannende jurkjes had zien vertrekken en midden in de nacht pas had horen terugkomen, was het vermoeden gegroeid.
Niall grinnikte.
"Ja." humde hij, me onderzoekend aankijkend.
"Je bent zo'n naïeve, verwende kleine meid, Rose. Dacht je dat ik het niet wist?" Ik werd rood en schudde mijn hoofd.
"Ik weet niet wat je bedoelt." protesteerde ik, maar hij lachte schamper, zijn bier ronddraaiend in zijn flesje en me spottend aankijkend.
"Je denkt dat ze een hoer is." zei hij enkel. Mijn wangen brandden van schaamte, het stotterend ontkennend.
"Maakt niet uit, ik begrijp het wel. Zeker met jouw onschuldige, cliché kijk op de wereld." grinnikte hij, een tweede slok nemend.
"Ze werkt in een nachtclub, maar ik ben zeker dat ze overdag ook mensen nodig hebben." zei hij schouderophalend, en nog steeds blozend humde ik.
"Hé, Hannah!" riep Niall. Verlegen blikte ik evenzeer in haar richting. Ze keek hem vragend aan, haar kille ogen kort op mij laten landend en haar wenkbrauwen optrekkend.
Zij mocht me ook al niet...
"Sands Point hier heeft een job nodig. Zoeken jullie nog mensen?" Iedereen viel stil, terwijl ze me spottend aankeek.
"Een job? Jij? Heb je nog niet genoeg geld?" Ik slikte en haalde mijn schouders op.
"Ja of nee?" zuchtte Niall geërgerd. Schouderophalend drukte ze haar sigaret uit in de asbak.
"Waarschijnlijk. Ik vraag het morgen. Vanavond werk ik niet." Ik glimlachte en keek haar dankbaar aan, maar ze kneep haar ogen enkel tot spleetjes en liet ze over me heen dwalen.
"Verwacht geen paleis, liefje. Je moet er werken, je wordt er niet bediend." Ik fronste, gekwetst door haar harde toon, en draaide mijn gezicht weg. Niall keek haar waarschuwend aan, maar ze negeerde het doelbewust.
Net toen stond Aiden recht, de spanning duidelijk niet meer aankunnend.
"Je bent een bitch, Hannah." grijnsde hij, me een knipoog schenkend.
"Ik ga naar huis, ik zie jullie zondag terug." zei hij, waarop hij zijn stoel onder tafel schoof en zijn bord naar de keuken bracht.
"Hé, blijf je niet voor ons feestje?" vroeg Louis met een pruillip, hem smekend aankijken, maar Aiden grinnikte.
"Voor jouw feestje, bedoel je. Ik weet niet of ik er voldoende op voorbereid ben, man. Geen heftige avond voor mij." Met een ruk draaide ik mijn hoofd naar Sophia.
"Feestje?" herhaalde ik, en grijnzend keek Louis me aan.
"Wat zeg je, Rose? Klaar om los te gaan vanavond?" Gealarmeerd blikte ik in zijn vrolijke blauwe ogen.
"Dat hangt ervan af." antwoordde ik vaag, het gegrinnik rond me negerend.
Losgaan? Ze bedoelden toch niet dat er hier een feestje was? Vanavond? Waar ik bij was?
Ik vroeg me in paniek af waarom niemand me het had laten weten. Ik was nog nooit naar een feestje geweest. Althans, niet naar het soort feestje waarover zij het hadden, met alcohol en luide muziek en dronken jongeren.
Ik slikte, rond me kijkend. Maar had ik een keuze? Ik kon onmogelijk niet gaan. Het was hier, waar ik sinds kort woonde. Vluchten was geen optie, want waarheen zou ik gaan?
En met die gedachte besefte ik dat ik op het punt stond mijn eerste echte fuif te beleven, compleet onvoorbereid en zenuwachtig. Ik kon enkel hopen dat het niet zo erg zou worden als ik vreesde.
Hoe was het mogelijk dat ik nu pas wist het hier vanavond getransformeerd zou worden in een club? Was dat zelfs toegelaten van de huisbaas?
Onrustig speelde ik met de stof van mijn rokje, overvallen door het nieuws.
Iedereen zou er zijn; Niall, Liam en Sophia, Louis, Mia en Hannah, Stella, hopen mensen die ik niet kende... Harry.
Ik slikte, beseffend dat ik er allesbehalve klaar voor was, en er meer tegen opzag dan ik ooit eerder tegen iets had opgezien. Met een naar voorgevoel dacht ik aan de avond die me te wachten stond, het gevoel van onbehagen niet van me kunnen afschuddend.
Iets vertelde me dat het geen gewone nacht zou worden...

--
Een wat saaier stukje, sorry daarvoor... Maar hierna begint het echt, beloofd!xDDan komen er meer Harry/Rose momentjes!
Is iedereen klaar voor hun feestje?
Ik heb het heeeeeeeeeel druk op school, maar het is doenbaar! Net...
Het was trouwens echt leuk jullie ideeën en meningen te lezen over Harry! Waarom denken jullie dat hij zo gefrustreerd is? Zijn daar ook theorieën over?;)
En omg, vrijdag komt 'Perfect' uit! Ik kan niet meer wachten!!!
Volgende update komt zaterdag!!
xxx

Reacties (8)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven hoor.

    9 maanden geleden
  • aylatjuhh

    Ik voel de spanning al stijgen 0.o xx

    3 jaar geleden
  • Parawhore

    Ik heb meer Harry & Rose nodig!
    Ik ben nu al verslaafd aan hun!
    Als shipnaam dacht ik aan "Hase", maar het klinkt een beetje stom, neen? :p
    Of "Rorry" :')
    Of "Hose"
    Of "Rarry"
    Of "Harry-Rose"
    Ach, ik vind er uiteindelijk wel een goeie:D
    Dit stukje is weer zo eiodmfhqdjkhgjkdfgh !
    Ik ben echt benieuwd naar de fuif:D
    EN NAAR PERFECT!
    Spannend!:D
    Je bent zo een geweldige schrijfster!:D
    Heel veel liefde!
    xxxx

    3 jaar geleden
  • FollowYourDream

    Niall is zoo leuk!!!! (:
    En Harry is jaloersssss!!! Ik mag die arrogante versie van Harry echt! Hij intimideert zelfs mij, terwijl ik nog maar het verhaal lees! Ik zou niet weten hoe ik mij zou moeten gedragen in Rose haar plaats!
    En echt meid, ik heb heel dit hoofdstuk met zo'n grote glimlach gelezen, niet normaal! Telkens jij een hoofdstukje post, maak je mij zo gelukkig! Je hebt werkelijk geen idee wat je doet met me als ik een hoofdstuk van jou lees! Maar ik ben je er zoo dankbaar voor!!!
    Echt bedankt voor dit geweldig pareltje van een hoofdstuk! En het was niet saai, integendeel!
    Xxx
    En laat het maar snel zaterdag zijn...

    3 jaar geleden
  • Ledecky

    So happy you activated. ^^

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen