Foto bij Obliviate [Harry Potter]

Dit korte verhaal heb ik oorspronkelijk voor de Harry Potter schrijfwedstrijd geschreven. Dit was de opdracht:
Schrijf een verhaal uit het perspectief van Hermione Granger. Het thema mag je zelf kiezen, iets wat in de boeken of films gebeurd is of iets wat je zelf verzonnen hebt. Het maakt niet uit. Minimum aantal woorden 250. We beginnen langzaam ^^ Maximum 400.

Het was pijnlijk, zo ontzettend pijnlijk. Hermelien had nooit gedacht dat ze levens zou redden, ook niet nadat ze de brief had gekregen. Ze had gedacht dat ze zou leren, zo ontzettend veel. En dat had ze ook gedaan. Van Harry en Ron had ze meer gelezen dan al die boeken die ze in al die jaren had gelezen. Ze dacht terug aan dat moment in haar eerste jaar dat Ron zich liet slaan in het schaakspel. Opoffering. Nu was het haar beurt.
      Australië was een mooi land, hield ze zichzelf voor. En ze zouden niet alleen zijn. Ze zouden elkaar hebben. Maar niet hun dochter en haar wilde bruine krullen. Niet al die herinneringen die ze samen hadden. Zouden ze zich incompleet voelen? Zij wel. Zouden ze ooit een leegte in hun hart voelen? En zou zij dezelfde pijn voelen als ze soms in Harry’s ogen zag als hij had het over zijn ouders had? Ze zou hun levens redden, bedacht ze. Haar ouders zouden leven, in tegenstelling tot James en Lilly. Dit is niet hoe levens redden zou moeten voelen.
      Australië was zo ver weg. Voldemort zou ze nooit vinden. Als ze stierf, zou het niet voor niets zijn. Als ze stierf, zouden zij niets weten. Ze zouden nooit de ouders zonder kinderen zijn. Liever haar pijn dan hun pijn.
      Ze had overal aan gedacht. Geen herinneringen, geen foto’s. Geen spoor. Zelfs de hele buurt was al vergeten dat zij bestond. Ze zou een vreemde zijn voor iedereen hier. En ze probeerde niet te denken aan de mogelijkheid dat de mensen die haar hele leven van haar hadden gehouden, haar eerste woordje hadden horen spreken en hun leven met haar hadden gedeeld vanaf het eerste moment, in haar ogen zouden kijken en een vreemdeling zouden zien. Hermelien sloot haar ogen en sprak de spreuk, waardoor ze al dit zouden vergeten.
      Meneer en mevrouw Granger hadden geen kinderen. Hun levenslange droom was om te verhuizen naar Australië en ze vroegen zich af waarom ze zo lang hadden gewacht. En Hermelien voelde een leegte in haar hart en voelde dezelfde pijn als ze in Harry’s ogen had gezien als hij over zijn ouders sprak. Hermelien had nooit gedacht dat levens redden zoveel pijn zou doen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen