Foto bij Het wonder van de opkomende zon [Column]

Deze column heb ik geschreven voor COTM. Het thema was wonderen.

Lang geleden was er een stam, die geloofde dat de zon alleen opkwam als er de avond ervoor een haan werd geofferd en de heuvels waar ze leefden werden besprenkeld met zijn bloed. Generaties lang ging dit ritueel door, en elke ochtend werd hun geloof weer bevestigd. Immers, de haan was geofferd en de zon kwam op. Voor hen was het een logisch gevolg. Totdat door een ziekte alle kippen geveld werden, en er geen haan meer was om te offeren. Die nacht bleven de heuvels vrij van kippenbloed en de stamleden vreesden voor de nacht, gelovend dat die geen einde zou kennen. Maar ze hadden het fout: de volgende dag kwam gewoon de zon weer op. Het was een wonder!

Nu kunnen we bijna niet meer voorstellen dat mensen ooit zo hebben gedacht. We hebben allang verklaard waarom de zon elke avond onder gaat en elke ochtend ook weer opkomt. Er zal nooit een dag komen dat ik bang ben dat de zon niet meer op zal komen. Het is gewoon geworden voor ons, net zoals zoveel dingen in ons leven gewoon zijn geworden. Maar soms verlang ik ernaar om naar de opkomende zon te kijken met dezelfde bewondering als de stamleden moeten hebben gedaan, die ochtend dat de zon toch opkwam. De ochtend dat al hun angst en verdriet ongegrond bleek, omdat de zon weer was opgekomen. Omdat het weer licht en warm zou zijn. Die zon was hun wonder, zoals het nog voor zoveel volkeren later zou zijn. Ze zouden er goden verantwoordelijk voor stellen, tempels en paleizen voor bouwen. En hoewel ik weet dat al die oude volkeren een manier zochten om de wereld te verklaren, wil ik ook graag geloven dat ze het deden uit bewondering voor iets wat normaal is, en toch zo ongrijpbaar en mysterieus. Wonderbaarlijk.

Soms vraag ik me af hoe het is afgelopen met die stam. Zouden ze de volgende dag weer met dezelfde spanning en opluchting naar de opkomende zon kijken? Zouden ze weer nieuwe hanen offeren, zodra ze die konden krijgen? En, de vraag die ik me als historica in spe moet stellen, was die stam wel echt?

Waarschijnlijk niet. Maar het verhaal leert ons niet alleen iets over de rare denkwijzen van de mensen van de mensen van vroeger, maar ook over bewondering. Bewondering voor het gewone, iets wat het leven zoveel magischer kan maken. Dus als je morgenochtend opstaat, en de zon is weer op, en niemand heeft een haan geofferd, denk dan net zoals de stam uit mijn verhaal: het is een wonder.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen